U crkvi Sv. Petra i Pavla u Rasu Nemanja je iz ri-mokatolicizma prešao u pravoslavno krstjanstvo, a ne u grkoortodoksno istinsko krstjanstvo, koje da-nas nazivaju pravoslavljem. Dokaz tome nalazimo kod jedanog rimokatoličkog velikodostojnika koji piše papi o bosanskom Kulinu banu i kaže:
“A poslije nek se oženi sa sestrom Stjepana Ne-manje, koja bijaše bogomilka, i on postade sljed-benik iste vjere. Još godine 1174. bio je otajni njihov sljedbenik i u isto sljedbeništvo privukao je svoju sestru Anu, njezina čovjeka Miroslava, brata mu Konstantina i svog šuru Stjepana Nemanju, raškog župana; ... .” [1]
Pravoslavni krstjani bili su dvovjerci ("poluverci" Du-šanovog zakonika) te su u njihovu ikonografiju spa-dali srbski prehrišćanski idoli Sunca, sunčanih bo-žanstava, simboli i ukrasni motivi. Tako je na fasadi Studenice iznad zapadnog ulaza u Bogorodicnu crk-vu u luku, kao simbolu neba, reljefni prikaz sloven-skog boga Semargla i drugih prehrišćannskih mito-loškh bića, a najzanimljiviji detalj je ispod luka neba na mermernoj skulpturi isplaženi jezik Presvete Bo-gorodice.
...............................
[1] Darija Gabarić-Bagarić, Primjeri bosanskoher-cegovačke pismenosti i književnosti od 11. do 19. stoljeća, Bosanski franjevci – ilirici, Ivan Jukić, HDK Napredak, Zagreb – Sarajevo, 2004, str. 79-80.
No comments:
Post a Comment