Heti su Skiti, Geti, Goti ili Dačani, tj. Tračani. Skiti su po Evropi bili izmiješani sa Keltima koje istoriografi pominju kao Kelto-Skite. Tračani, Sarmati, Kimeri, Heti, Skiti, Geti, Goti, Iliri i Slaveni bili jedan narod sa mnogo imena:
"Ipak je rekao dovoljno da bez ikakve sumnje ukaže na činjenicu da su takozvani Skiti bili Heti s nekoliko izmiješanih keltskih i jafetskih plemena." [1]
"Veoma je moguće (kao što pretpostavlja i Mr. Stuart Poole) da su Khiti ili Heti bili pleme Skita koje je napredovalo i naselilo se na Eufratu.“ [2]
Pošto je grupa Heta osmislila Bibliju, iskrivili su is-toriju izmišljajući da su Heti potomci nekog Nojevog Hama pa je bilo rizično u 19. vijeku tvrditi suprotno, ali uprkos tome neki su i tada tvrdili da su Heti Skiti i to su kasnija istorijska, arheološka i lingvistička ot-krića potvrdila:
"Hetiti, koji su govorili indoevropskim jezikom, od davnina su se proširili po istočnoj Maloj Aziji i sje-vernoj Siriji." [3]
"Sake ili Skiti, koje su njihovi semitski susjedi nazivali 'Gimiri' (plemena?), prvi put su se pojavili u klinastim natpisima kao samostalni narod pod Esar-Hadonom oko 684. godine prije nove ere." [4]
"Svi Kanaanci, siguran sam, bili su Skiti; a sta-novnici Sirije zadržali su svoj prepoznatljiv etnički karakter sve do prilično kasnog perioda istorije. Prema natpisima, Khetta ili Hetiti bili su dominantna skitska rasa od najranijih vremena." [5]
“Mnogi autori, kao Appianus Alexandrinus, i Ph. Cluverius pod imenom Kelti uključuju Gale, Germa-ne, Spanijarde, Britone, Ilire, itd. ali je sigurno to da Polybius, Diodorus, Plutarch, Ptolemy, Strabo, Athe-næus and Josephus zovu ove narode koji su zau-zeli Galiju, Keltima.” [6]
“Cluverius u svojoj “Germania Antiqua,” objavlje-noj 1616. dokazuje da Iliri, Germani, Gali, baskijska ple-mena i drevni Britoni, svi govore dijalekte jednog i istog jezika, koji je, računajući po njemu, bio kelt-ski, i on iznosi sebi u prilog najimpozantniju nauč-nost.” [7]
Tračanski, keltski ili ilirski jezik:
“Jednosložni prvobitni jezik > aglutinativni: turanski > amalgamatski: jafetski ili iranski ili indoevropski > keltski: trački ili ilirski…” [8]
“Identitet Tračana i Ilira je dokazan od drevnih pisaca upućujući, neki raniji i neki kasniji, na jednan isti narod.” [9]
“Jezik Kimera nije poznat. Pretpostavlja se da je bio trački, da su govorili tračkoilirskim, ili indoiran-skim…” [10]
"Tamo su bili Brigi, rod Kimera koji su prešli preko, iz Trakije u Aziju pod imenom Frigi, neko vri-jeme nakon Trojanskog rata, kadgod da se to do-godilo." [11]
Kimeri i Tračani su jedan narod za koje Strabon pi-še:
"Kimeri, ili odvojeno pleme njihovo, zvano Treri...." [12]
Nakon toga Strabon opet kaže:
"Sljedeći dio zemlje bio je okupiran od strane Trera, koji su takođe bili Tračani..." [13]
“CIMMERII, ōrum, tračko pleme sa boravištem na Dnjepru.” [14]
“Nema sumnje da su Daci ili Dani, kao i Geti ili Goti, bili svi od rase zvane Kimbri. Kimbri su takođe Ki-meri, od tračkog su originala takođe, ili su Tra-čani bili Kimeri, što nije ni bitno.” [15]
"Sir Isaac Newton (Kronologija, str. 1125) piše: 'Drevni stanovnici Dakije (Transilvanije, Moldavije i Vlaške) Grci su nazivali Geti, Latini Dacima, a sami sebe Goti,
Nema sumnje da su Daci ili Dani, kao i Geti ili Goti, bili rase zvane Kimbri. Kimbri su također bili Kimeri, dakle i tračkog podrijetla, ili su Tračani bili Kimeri, nije važno koji od njih.
Tračani su bili široko rasprostranjena rasa zvan Pelazgi, ime za koje se tvrdi da je preuzeto od rode i znači, poput Skita, lutajuća nomadska rasa'." [16]
“Istoričari izvještavaju o Aezir narodu kao Trako--Kimerima, jer su Trojanci od tračkih predaka.” [17]
Pominjući Herodota ovaj autor kaže:
“Svi narodi sjeverno od Grka zvani su nekad od njih Tračanima, uključujući Kimere, i kimerijski Ker-čonis nekad je zvan Taurika ili Trački Kerčonis.” [18]
Kasnije su Kimerijci nazvani Kimbri, nakon čega su nazvani Kelti pa Gali i svi su oni grana Tračana. Trački Geti su kasnije nazvani Goti i oni su Slaveni:
„U svim ovim zemljama bili su jedan te isti narod, iako podložni različitim knezovima i poznati pod ra-zličitim imenima. Tako su se u Kimeriji, Sarmatiji, Skitiji nazivali Kimerijci, Sarmati, Skiti; u Trakiji, Da-kiji i Meziji, Tračani, Dačani i Mezijci; a u blizini Istra i Ponta, Iliri i Ponti. Što se tiče naziva Zapadni Goti, koje su Latini omekšali u Vizigoti i Ostrogoti, razli-kovali su se po imenima, kako Grotius pokazuje preko Jornanda, prije nego što su napustili Skan-dinaviju, nazivajući se Zapadni Goti i Ostrogoti, ili Zapadni i Istočni Goti, prema njihovom položaju ta-mo na istoku i zapadu, pri čemu su prvi naseljavali onaj dio Skandinavije, koji graniči s Danskom, a drugi istočnije dijelove, koji leže na Baltiku. Ono što Jornandes piše o raznim migracijama i naseljava-njima Gota, u potpunosti se slaže s onim što čitamo kod antičkih grčkih i latinskih autora o raznim mig-racijama i naseljavanjima Geta. I zaista, da su Goti i Geti bili jedan te isti narod pretpostavljaju svi pisci koji su blistali u ili blizu vremena kada su oba car-stva bila pod njihovom vlašću." [19]
Dačani Geti ili Goti su Tračani i oni su Sloveni na Balkanu i izvan granica Rimskog carstva:
"Geti ili Slaveni napadaju granicu Trakije..." [20]
I da zaključimoi:
"Sedma knjiga govori o neuređenim redovima Rimljana i njihovim hrabrim uspjesima protiv Slave-na ili Geta; jer su se tim imenom ranije nazivali." [21]
I da ponovim:
“Nema sumnje da su Daci ili Dani, kao i Geti ili Goti, bili svi od rase zvane Kimbri. Kimbri su takođe Ki-meri, od tračkog su originala takođe, ili su Tra-čani bili Kimeri, što nije ni bitno.” [22]
Svemu navedenom samo još da pridodamo identitet Pelazga i Sarmata:
"Sada, ovi Pelazgi su bili Tirseni, ili Tirsenski Pelaz-gi; tako da u ovom slučaju nalazimo epitet Tirseni koji se daje Pelazgima koji su bili, ili su bili, u vezi s Tračanima." [23]
Tirseni su Etrusci, tj. Raseni od koji su balkanski Rašani:
"Osim toga, Herodotus, Thucydides i Strabo tvrde da su Pelazgi originalno iz Tesalije došli u Grčku; a budući da je Tesalija u drevnim vremenima sma-trana dijelom Trakije, po tome Mr Pinkerton zak-ljučuje da su Pelazgi bili Tračani, odnosno Skiti ili Goti." [24]
Ukratko o Pelazgima: "... oni su bili Tračani, a Tra-čani su svi bili Skiti ili Goti." [25]
"Svi istoričari se slažu da su Slaveni, Veneti ili Sarmati prvobitno živjeli na obalama Tanaisa, Pa-lus Maeotide i Kimerijskog Bosfora, zemalja koje leže istočno od Ilirije i Dalmacije." [26]
To vam je najsažetija istorija svih današnjih naroda Evrope do srednje gvijeka, jer tek od vremena pri-silne hristijanizacije počinje stvaranje mape naroda kakva je danas.
A šta je sa Albancima, zar oni nisu od judeo-hriš-ćanske elite s kraja 19. vijeka zvanično proglešeni jedinim potomcima Ilira? Kao potomci Ilira današnji Albanci se razlikuju od Ilira Tračana, tj. Slavena Bal-kana, po tome što je rimski car Justinijan II (vladao 685–695. i ponovo 705–711.) naselio među tračkim Albancima dio levantskih Saracena, tj. Arapa Mirdi-ta (grčki: Mιρδȋται):
"M. Sathas (op. cit. str. 53) kaže da su bili podijeljeni u dvije skupine od kojih je jedna bila raspršena po Heladi, posebno Epiru, gdje se njihovi potomci do danas nazivaju Mirditi, Mírδȋται, dok je druga pod-jela konačno riješena u temi Kibiraiot. Vidi Teofan, 6178, 6179 poslie Hrista, i Konstantin Porfirij, Adm. Imp. cap. 50, hi. str. 229." [27]
Između 11-14. vijeka Normani u Albaniju naseljavaju saracenske Berbere protjerane sa Sicilije i Lucere u južnoj Italiji:
„Kao vojnici u vojsci Fridrika II (1194-1250), Man-freda (oko 1232-1266) i Karla I (1226-1285), musli-mani Lucere izazivali su strahopoštovanje u zem-ljama u kojima su služili, što je uključivalo sjevernu Italiju, Albaniju i moguće krstaške države.“ [28]
Potomke Tračana, tj. Slovena, među ilirskim Trača-nima lako je prepoznati po anatomski pravilnom obliku lica svijetle puti, dok su potomci Arapa tam-noputi, uskog lica sa naglasenim vilicama i često sa nepravilno raspoređenim zubima. Uostalom, nazivi albanskih toponima 80% su slovenski, tj. srpski.
Sve rečeno svjedoči vedski arjanski motiv isplaže-nog jezika na idolima Sunca i sunčanih božanstava od prvih praistorijskih kultura pa neprekidno kroz sva vremena preko stećaka sve do 20. vijeka na stećcima u Srbiji.
……………………….
[1] John Campbell, The Hittites: their inscriptions and their history, Volume II; London, John C. Nimmo, 1891, pg. 282.
[2] George Rawlinson, The History of Herodotus, Vol. II; New York: D. Appleton and Company, 1889, pg. 158.
[3] Hutton Webster, World history; D. C. Heath & Co., Publishers, Boston, New York, Chicago, 1921, pg. 62-63.
[4] George Rawlinson, History Of Herodotus, Vol. I: London, John Murray, 1875, pg. 232.
[5] William Smith, Dictionary of the Bible, Vol. IV; New York: Hurd and Houghton; Cambridge: Riverside Press, 1870, pg. 2974.
[6] The Southern Review, Vol. 5, February & May 1830, Charleston: Printed and published by A. E. Miller, 1830, pg. 367.
[7] The New York Review, Vol. 1, New-York: Geoge Dearborn & CO, 1837, pg. 111.
[8] David N. Livingstone, Adam's Ancestors: Race, Religion, and the
Politics of Human Origins, Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2008, pg. 103.
[9] The Edinburgh Magazine and Literary Miscellany, Vol. 15, August 1824, Edinburgh: Printed for Archibald Constable and Company, 1824, pg. 135.
[10] Carl Waldman and Catherine Mason, Encyclopedia of European Peoples, Vol. 2, New York: Facts On File Inc., An Imprint of Infobase Publishung, 2006, pg. 175.
[11] Edward Davies, Celtic researches, on the origin, traditions & language of the ancient Britons, London: Printed and sold by J. Booth, 1804, pg. 205.
[12] Strabon, I,3,21.
[13] Ib. XIII,1,8.
[14] Frederick Percival Leverett, A New and copious lexicon of the Latin language, Boston: J. H. Wilkins and R. B. Carter, and Hilliard, Gray and Co.; New York: Leavitt, Lord & Co., 1836, pg. 140.
[15] John Pym Yeatman, The Shemetic Origin of the Nations of Western Europe, London: Burns and Oates, 1879, pg. 212.
[16] Ib.
[17] Roger Calverley, The Primal Runes: Archetypes of Invocation and Empowerment, Twin lakes, Wisconsin: Lotus Press, 2005, pg. xiv.
[18] John Pym Yeatman, The Shemetic Origin of the Nations of Western Europe, London: Burns and Oates, 1879, pg. 213.
[19] An Universal History from the Earliest Account of Time to the Present: Compiled from Original Authors, and Illustrated with Maps, Cuts, Notes, and Other Tables. Vol. VII; London: Printed for T. Osborne, J. Osborn, A. Millar, J. Hinton, 1792, pg. 487.
[20] Barthold Georg Niebuhr, Corpus Scriptorum Historiae, Continuata 10, Immanuel Bekkerus, Theophylacti Simocattae, Historiarum, Libri Octo; Bonae, Impensis Ed. Weberi, 1834, pg. 9.
[21] Ib. pg. 14.
[22] Charles Adiel Lewis Totten, Ib.
[23] The Journal of Classical and Sacred Philology, No V, Volume II: The University Press, Cambridge, 1855, pg. 176.
[24] The Ecyclopaedia Britannica, Seventh Edition, Volume XVII; Adam and Charles Black; Edinburgh, 1842, pg. 177.
[25] Ib.
[26] Frederic Shoberl, Illyria and Dalmatia, Volume I, Introduction xiii; London, Printed for R. Ackermann, 1821.
[27] J. B. Bury, History of the Later Roman Empire from Arcadius to Irene, Vol. II, Chapter X, Justinian II, London and New York, Macmillan and Co., pg. 321.
[28] Jan M. Ziolkowski, Dante and Islam;, New York, Fordham University Press, 2015. ISBN 9780823263878
.jpg)
.jpg)
.jpg)
