ARON PRAOTCEM = SLAVNIM PRAOCIMA (sa rimskog nadgrobnika, 1-3. v.n.e.)

Spomenik iz rimskog vremena (1-3. v. n. e.) nađen je na obali rijeke Bistrice kod Prizrena i čuvan je u prizrenskom Muzeju odakle je sklonjen ili je, najvje-rovatnije, od neprijatelja istine i Srba uništen. Prvi put spomenik se spominje u članku Radomira Miloj-kovića u časopisu “Galaksija” (decembar 1991, str. 79).

Na jednoj od četiri strane spomenika napisana je riječ srpskog jezika: PRAOTCEM. Ranka Kujić tvrdi da u natpisima na tom spomeniku postoje još la-tinske, keltske i hebrejske riječi, iako tu nema heb-rejskih slova, a znamo da i oblikom i značenjem ima istih i sličnih riječi u svim jezicima svijeta, dakle glasovna sličnost neke tu zapisane riječi ne mora značiti da je to hebrejska riječ i zaista nema tu he-brejskih riječi.

Tako je na tom spomeniku iznad srbske riječi PRA-OTCEM napisana riječ ARON što su automatski proglasili hebrejskom riječju po imenu Mojsijevog brata Arona, iako niko od naučnika sa sigurnošću ne zna šta ta hebrejska riječ znači.

Ovdje ćemo pokazati da to ARON nije hebrejsko ime, nego je to riječ Tračana koje su zvali imenom ARJA narod:

“U drevna vremena Tračani su zvani Peske ili Aria, ... .” [1]

Ranka Kuić kaže ovako:

“U tekstu ima, na više mesta, uspravnih crta koje popunjavaju praznine, tako da bi celokupan tekst izgledao skladnije. (Npr. IARONI). Upravo to hebrej-sko ime ukrašeno je sa takve dve uspravne crte.” [2]

Sad i ovdje uvjerićemo se da to nije biblijski ARON.

Talijansko ARO znači isto kao i špansko YARO, la-tinsko AROS, ARON, ARUM (latinski: Arum mac-ulatum), grčki ARON [3]. To je biljka KOZLAC. KO-ZLAC je JARAC, dakle je od naroda ova biljka sim-bolično nazvana JARAC, a jarac je JARA, Sunce je JARKO, ŽARKO, SVIJETLO, SJAJNO. Od osnove AR (sa značenjem SUNCE) izvedeno je ARIA, je-dno od drevnih imena Tračana.

Pogledajmo osnovu u imenu biljke ARO, YARO, AROS, ARON, ARUM: osnova je AR što je jedno od imena SUNCA, dakle je biljka dobila ime po nečemu čime podsjeća na Sunce. Evo šta neki naučnici mi-sle o porijeklu i značenju riječi ARON kao grčkom nazivu biljke KOZLAC:

“...grčka riječ možda dolazi od hebrejskog ŌR u smislu VATRA ili PLAMEN u smislu što biljka ŽA-RI....” [4]

Ne, grčko ARON ne dolazi od hebrejskog ŌR, nego dolazi od tračkog AR sa istim značenjima koja su navedena u gornjem citatu: VATRA, PLAMEN, ŽAR. Osnova u riječi ARON je AR što je isto kao AS i ON: to su imena Sunca [5]:

“Riječi As (Ush) i Ar (Ur) obe znače sunce ili vatra ... .” [6]

Sanskritsko ĀR je HVALITI, SLAVITI [7].

AR je SUNCE, SUNCE je VATRA, PLAMEN, ŽAR i to sve jeste SVJETLOST. Riječ ARON dobijena je od osnovne riječi AR i sufiksa -ON istim načinom tvorbe kao i keltsko BATON (keltski: bat = batina) ili englesko BARON (gaelik: bar = znan, čuven čov-jek).

AR je SUNCE, SVJETLOST, ARON znači SJAJNI, HVALJENI, SVIJETLI, SLAVNI. Galsko ARON sino-nim je galskom ARAN i to je BAL, SVJETLOST, SUNCE [8]:

Tako izraz ARON PRAOTCEM znači SLAVNIM PRAOCIMA (ili SJAJNIH PRAOTACA).

Hebrejsko ARON je tračanska, tj. kimerska, odnos-no starosrbska riječ kao i MOJSIJE izvedeno od keltskog MOI sa značenjem VLAGA, VODA [9], a galsko MOISO je MJERA, ZAKON [11]. Sunce je centar Sunčevog sistema, a ne Hebreji o kojima kod antičkih istoriografa do sredine 4. vijeka stare ere nikakvog traga nema.

..............................

[1] John Pym Yeatman, The Shemetic Origin of the Nations of Western Europe, London: Burns and Oates, 1879, pg. 212.

[2] Ranka Kuić, Srodnost srpskog i keltskog jezika (Srpsko-keltske paralele; Crveno i belo), Glas srp-ski, Banjaluka, 2000.

[3] Robert Hunter, The American Encyclopaedic Dictionary, Vol. I, Chicago and New York, Published by R. S. Peale and J. A. Hill, 1897, pg. 281.

[4] Ib.

[5] The Christian Examiner and Religious Mis-cellany, , Vol. 61, Boston: Crosby, Nichols, and Co., new York: C. S Francis & Co., London: Edward T. Whitfield, 1856, pg. 94.

[6] Ib. pg. 95.

[7] Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English Dict-ionary, Oxford, The Clarendon Press, 1960, pg. 149.

[8] Jean-Baptiste Bullet, Mémoires Sur La Langue Celtique, Tome II; Besançon: Claudi-Joseph Daclin, 1759, pg. 87, 84.

[9] Ib. Tome III, pg. 38.

[10] Ib. pg. 171.

[11] Ib. pg. 172.