GOSPOD

        U prethodnom članku imali smo priču o riječi “gost”, a sad ćemo malo o riječi “Gospod”, o riječi kojom se Srbi obraćaju Tvorcu:

        “Etimologijski je riječ samo slavenska. Iz ie. mogu se tumačiti samo njeni elementi. Uzimlje se općenito da je praslavenska složenica od *gostьpodь …” (P. Skok, Etimologijski rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika, JAZU, Zagreb, 1971))

        Riječ “Gospod” je složenica od dvije riječi: gostь-podь, odnosno od “gos-“ i sanskritskog (protosrbskog) “bodha”. “Gost” znači “starješina” i to značenje sadržano je u korijenu “gos-” koji se nalazi i u riječi “Gospod”.

        A šta u imenu “Gospod” znači riječ “pod”? To je skraćeni oblik protosrbskog (sanskritskog) “bodha”  iz kojeg se zvučno “b”, nakon gubljenja skupine “tь” u riječi “gostь“,  u izgovoru  izjednačava sa bezvučnim “s” koje se nalazi na kraju korijena “gos-” i tako “b” prelazi u bezvučno “p”: gostьbodha > gos-bhoda > gos-bod > gospod.

        Posto riječ “bodha” znači “znanje, pamćenje, opažanje, razumijevanje, svijest, osjećajnost, kazivanje, poučavanje, budnost, cvjetanje”, po tome riječ “Gospod” znači “Starješina znanja, pamćenja, opažanja, razumijevanja, svijesti, osjećajnosti, kazivanja, poučavanja, budnosti i cvjetanja”.

        Istim načinom nastala je i riječ “gospoda”: gost-bodha > gostbodha > gospoda (oblik “gospoda” je oblik množine, a jednina je “gospod”.

        Sanskritska riječ “bodhin”, koja znači “poznat, budan, uzrok znanja, uzrok viđenja” pokazaće nam kako je nastala riječ “gospodin”: sastavimo “gost” i  “bodhin” i eto riječi “gospodin”:  gost-bodhin > gostbodhin  > gosbodin > gospodin (hrišćani Zapada i Boga i čovjeka starješinu zovu Lord, tj. Gospodin).

        P.S. U korijenu riječi “gost” i “Gospod” je sanskritska riječ “go” što je jedno od imena Sunca.

SVEŠTENIČKI ČINOVI CRKVE SRBSKIH DVOVJERNIH KRESTJANA

Sveštenici narodne Crkve srbskih dvovjernih krstjana (freska, Crkva Sv. Ahilija, Arilju, 13. vijek).

 

        Srednjevijekovna srbska narodna Crkva dvovjernih krestjana (krstjana) imala je svoje sveštenstvo zvano “strojnici”. Šta je stroj? Stroj je poredak, poredak po činjenju radnje, poredak po činovima (vojska se i danas postrojava po veličini). Najviši čin u tom crkvenom stroju bio je djed, iza djeda su gosti, iza gosta su starci.

        Riječ "djed" ima svoje hipokorističke oblike "did, dida, dido, deda, dedo, đedo,  đed”. “Djed” je vrlo stara riječ i nalazimo je u sanskritskom obliku "dhida" što znači "pamet, um, znanje, razumijevanje” (kod drevnih Egipćana “djed” je “stub na kojem stoji nebo, nosač neba, nebeska soha”). “Djed” je čin  najstarijeg člana porodice i  čin  najstarijeg u stroju duhovnika među dvovjernim pravoslavnim krestjanima.

        Šta znači i odakle potiče riječ “gost”? Šta je gost u kući srbskog domaćina? Gost je svetinja kod srbskog naroda  i svi ukućani jednog doma trude se da gostu u njihovom domu ugode i dok je kod njih da mu ni dlaka s glave faliti ne smije. Marko Miljanov u djelu "Primjeri čojstva i junaštva" priča o čoveku koji je u svoj dom primio bjegunca koji je bježao pred potjerom. Čak i kad je saznao da mu je taj bjegunac ubio sina, i dalje je reskirao da strada sa čitavom familijom, a da gosta sačuva.

        Veliku je čast imao gost kod srbskog domaćina, ali sve te vanjske forme odnosa prema gostu ništa ne kazuju zašto se gostu odaje tolika čast i šta je izvorni smisao u drevnom značenju riječi “gost”? Zato ćemo malo prošetati uporednom lingvistikom da vidimo ima li u drugim jezicima ista ili slična riječ sa istim ili sličnim značenjem iz kojeg bi mogao da proističe i srbski običaj tolikog poštovanja gosta.

        I u sanskritu postoji jedina riječ oblikom i značenjem srodna srbskom “gost”: sanskritsko “gosthi” i znači “rodbinska, veza”. Međutim, znamo da je obim značenja srbskog pojma “gost” mnogo širi od rodbinske veze, jer je kod Srba gost i onaj ko nije u rodbinskoj vezi sa domaćinom i njegovim rodom, već je gost svako ko je ušao u domaćinovu kuću, jer  postoje i zvani i nezvani gosti.

         Na indonezijskom otoku Bali u 18. vijeku sagrađena je palata pravde nazvana “Kertha Gosa”. “Kertha Gosa” znači  "mjesto gdje se kralj sastaje sa svojim ministrima kako bi raspravljali o pitanjima zakona i pravde", a riječ “gosa” znači “objava, najava, mjesto iz kojeg se nešto objavljuje”. Onaj ko ima pravo drugima nešto da objavljuje može biti samo neki starješina i od ove riječi “gosa” počinjemo traženje značenja srbske riječi “gost”.

        I pazimo sad ovo: ko je drevnim ljdima objavljivao zakone i pravdu? Objavljivali su anđeli koje je Gospod Bog slao ljudima da uče ljude: starobiblijski Avram je ugostio tri nezvana i nepoznata gosta (tri anđela), a Lot je po cijenu časti svojih kćeri i po cijenu vlastitog života štitio svoja dva nezvana i nepoznata gosta (dva anđela). U onim dalekim drevnim vremenima anđeli su bili starješine ljudima, plemenima i narodima, toliko moćne starješine da su ih ljudi poštovali kao bogove.

         Da li slučajno engleska riječ “ghost” svojim oblikom ima veze sa srbskom riječju “gost”? Englesko “ghost”, koje potiče od srednjevijekovnog engleskog “gost, gast” (staroengleski “gāst”) znači “duh, duša, prikaza, biće”. U jeziku današnjih Kumbra (Cumbri) u Engleskoj “gos” znači “služitelj, sluga”, a na gaelik jeziku (jezik Škota) “gosda” znači “duh” i znači “svjetlosni spektar”. Gaelik “gost-aios” znači “starost”, a “gost-aosmhor” znači ”star”, s tim da danas i Škoti lingvisti znaju da je značenje “starost, star” u riječima “aios, aosmhor”, dok značenje riječi “gost” ne znaju, izgubilo se u zaboravu.

         Anđeli su i duh i svjetlosni spektar, jer su takvi tijelom. Anđeli su bili Božiji staratelji nad ljudima i sva ta značenja svjetlosti i starateljstva bila su originalno značenje u srbske riječi “gost”, ali su prestankom javljanja anđela ta značenja zaboravljena, samo je svaki gost kod Srba iz tih vremena kroz vremena ostao u časti i poštovanju. 

         Kad nam neko u društvu kaže “ja sam svoj goso”, šta to znači? Da li je “goso” skraćeno od “gospodin” i da li smisao sintagme “svoj goso” znači  “biti svoj gospodin”? Biti svoj gospodin!? Biti gospodin je radi drugih, a ne radi sebe, dakle nije to, nego znači “ja sam slobodan od nečijeg starješinstva nada mnom, ja sam svoj starješina, svoj goso”. To znači da je oblik “goso” nastao od oblika “gost” (gost > goso). Pošto “goso” znači “starješina”, a nastalo je od riječi “gost”, znači da i riječ “gost” znači “starješina”. To je je čin i u vojnoj hijerarhiji i gost (goso, starješina) izdaje strojnicima zapovijesti, objave i najave. “Gost” je “starješina” i zato je gost kod Srba ostao u časti i poštovanju još iz onih vremena kad su anđeli (ghosts, en.;) kao Božiji služitelji (gos, kumbrik), i kao ljudske starješine (gosti) davali ljudima objave o zakonu i pravdi.

         U srbskoj narodnoj Crkvi dvovjernih krestjana od gosta činom niži strojnici bili su starci. Sad, sudeći po srbskom narodnom običaju, tu imamo malu nelogičnost: kako neko (gost) može da bude starješina starcima, jer su starci neprikosnoveni zakon kod Srba? Evo kako: nisu oni svoj čin “starci” dobili  po svojoj starosnoj dobi, nego su po svom zaduženju bili stа́rci, staratelji nad narodom.

         I sad svešteničke hijerarhijske činove Crkve dvovjernih krestjana vidimo ovako: djed je čin kao čin danasnjeg patrijarha, gost je u rangu arhiepiskopa, a stа́rac je bio u rangu današnjeg vladike (episkop).

RTANJ

Rtanj

         Evo nađoh jedno “naučno objašnjenje” o imenu planine Rtanj:

        “Sadašnji naziv planine i istoimenog naselja, se susreće sa latinskom riječi Artan (preuzete od još starije civilizacije, veruje se Artanije) koja vuče korenicu od Art i Artificius. Art predstavlja nešto što je oblikovano i dorađivano rukom dok Artificius označava pojam za veštačko ili neprirodno. Iz ovih podataka se tumači da je Rtanj “veštačka ili neprirodna planina.”

        Neki ime Rtnja povezuju sa starom zemljom Artanijom. “Artanija” na sanskritu znači “neobrađena, divlja zemlja” što je Artanija i bila negdje ne dalekom ruskom sjeveru. I u čemi je tu sličnost sa imenom Rtnja? Nikakva!

         Korijen riječi “Artan” i korijen latinskih riječi “art” i “artifikus” je isti korijen kao i korijen u engleskoj riječi “arm” (ruka), gdje je korijen “ar-“ (od grčkog "arthron" što znači "spoj" i latinskog "armus" što znači "rame").

         Tvrde da je “ar-“ pra-indo-evropsko i znači “mjesto spajanja”. Mjesto gdje je ruka spojena sa tijelom je “rame”. Sanskritsko “arpayati (ar)” je "mjesto odvajanja" i glasovnom metatezom suprotno je obliku srbskog korijena “ra-“ u riječi “rame”. Mjesto spajanja ujedno je i mjesto odvajanja, dakle srbsko "ra-" u riječi "rame" i englesko "ar-" u riječi "arm" pokazuju isto mjesto, s tim da srbsko "ra-" označava tačku mirovanju u mjestu spajanja, dok englesko "ar-" označava odvajanje od tačke spajanja. Po tome zaključujemo da latinsko ime "Artan" nije nastalo od latinskog korijena "ar-" koji znači "spoj" i "odvajanje", jer Rtanj nema nikakvog značenja u smislu nekog spajanja ili odvajanja, nego je latinska riječ "Artan" nastala od nečeg drugog i nekim drugim načinom. Pokazaćemo koji je to način, odnosno pokazaćemo kako je nastalo latinsko ime Rtnja "Artan".

         Znamo da je “rt” oštri, šiljati dio kopna koji zadire u more. Rtanj je oštri planinski šiljak koji zadire u nebo. Rt je dakle oštri izduženi šiljak.

         U ratu se koriste oštri izduženi mačevi, oštri izduženi noževi, oštra izdužena koplja, oštre izdužene strijele. Ima li riječ "rt" po svom postanku, po svom obliku i po svom značenju ikakve veze sa riječju "rat"? Pogledajmo ovo:

 

        "řt m (Vuk) = řt, gen. fia (Vodice, Istra, ŽK) pored rat, gen. rata (Vodice) = rôt (Hvar, čest toponim) = ret (Vrbnik, na, ureti, 1347) = Rat, gen. Rata (Ljubiša), dalmatinski poluotok, zvan Pelješac..."*

 

Dakle riječ "řt " ima etimološku, morfološku i semantičku vezu sa riječju "rat". Etimološka veza je po postanku, morfološka po obliku i semantička po značenju.

         Latinsko “Artan”, kao ime Rtnja, samo je moglo nastati od starog srbskog “Ratan”, dakle od korijena “Rat-” i nastavka “-an” kao i kod pridjeva “zlatan (zlat-an)”.

Sanskritsko “ratati (rat)” znači “buka, hujanje, tutnjava, gruvanje, grmljavina”. Oblik i značenje sankritskog “ratati, rat” sačuvano je u srbskoj imenici “rat” i u pridjevu “ratьn > ratni > ratnik“. Iz stare srbske riječi “Ratan” slog “Ra-“ metatezom je dao latinsko “Ar-“, tj. latinsko “Artan” na isti način i istim govornim putem kao što su srbske riječi “Rasa, Ras” dale latinsku riječ “Arsa”, isto kao što je “Rasia”, tj. rijeka Raška u Istri dala latinsko “Arsia”.
        Ratan ili Artan značilo je "oštri šiljati vrh buke, hujanja, tutnjave, gruvanja i grmljavine". Da li su te pojave tamo uobičajene, ili se javljaju samo kao predskazanje rata, to bi okolno stanovništvo iz tradicije i svog ličnog iskustva moralo znati.

Oblak na vrhu Rtnja.

 

        Govore da Rtanj puno zrači? Zar je to neko čudo? Svako brdo, svaki vis zrači, naročito krečnjački vis kao vis krečnjačke Velike piramide u Gizi. I drveće zrači, naročito visoko drveće kao hrast i zato što zrači, najčešće ga gromovi udaraju, jer se + i - privlače. Zračenja Zemlje i zračenje Sunca izazivju stvaranje magle i oblaka na vrhovima planina.

         Rtanj je krečnjacka visoka šiljata planina i normalno je da zrači i normalno je da elektronski naboji tu stvaraju razna čudesa kao što su loptaste munje. Ništa tu nema neprirodno, ali danas je mnogima u modi fantazija radi zamlaćivanja onih što umno ne mogu da razlukuju fantaziju od realnosti.

        Što se tiče toga da li je to prirodna ili vještačka piramida, to svako normalan vidi: prirodna je od prirodnog kamenog materijala, vještačka od rukom klesanog i zidanog kamena.
.......................................
* (Petar Skok, Etimologijski rječnik Hrvatskoga ili srpskoga jezika, JAZU, Zagreb, 1971)

SRBI SU BILI I OSTALI DVOVJERCI

Nadgrobnici u stilu stecaka  (Pošćenje, opština Žabljak).

 

         Da su Srbi bili i ostali dvovjerci (neke Srbe grkoortodokse ne računamo u to), svjedoče sačuvani srbski narodni običaji vezani za kalendarska vremenska zbivanja i svjedoče stećci svojim motivima.

         Ovdje imamo nadgrobnike iz Crne Gore na groblju pored crkve u Pošćenju (opština Žabljak), gdje su neki nadgrobnici ukrašeni po uzoru na stećke.

Zmija na bočnoj strain krsta.

 

        Na ovoj krstači je izobražna zmija. U hrišćanstvu je zmija simbol djavola, Sotone i nikad jedna porodica grkoortodoksnih hrišćana svom pokojniku ne bi na spomeniku postavili lik zmije.

        Pa otkud na tom krstu zmija? Zmija je tu iz prehrišćanske vjere, jer u prehrišćanskoj vjeri Srba zmija je simbol snage Sunčevog vremena, tj. simbol Sunčevog puta nebom. I kao što se nejako zimsko Sunce sa juga podigne ka sjevernom nebu i sve oživi, tako je ovom zmijom simboližno predstavljeno podizanje  pokojnikove duše od zemlje ka nebu, ka raju.

KNEZ LAZAR - RAZORITELJ DUŠANOVOG CARSTVA

Kralj Uroš

        Nema Srbina da nije čuo za slavno carstvo cara Dušana Silnog. U svom vremenu veliki je bio i slavan car Dušan, velika i čuvena bijaše njegova država sa njegovim Zakonikom i velika i silna bješe opšta moć Dusanovog mača i Dušanovog bogatstva. Najboljim evropskim vitezovima onog doba bila je velika čast da budu primljeni u ličnu gardu cara Dušana, jer velikom caru samo najbolji i najčasniji vitezovi mogu da budu na platnom spisku.

         Velik je bio Dušan u ondašnjoj Evropi, velik ostao u ondašnjoj srbskoj, evropskoj i svjetskoj  istoriji i s pravom Srbi pominju cara Dušana.

Ali je nešto nejasno u ponašanju današnjih Srba, a to je zašto današnji Srbi kao najvećeg svog svetitelja i patriotu slave jednog od uzročnika propasti Dušanovog carstva, zašto veličaju i slave kneza Lazara koji se odmetnuo od Uroša, sina Dušanovog i zakonitog nasljednika Dušanove krune. Lazar je skupa sa Mrnjevčevićima "na komate razdrobio carstvo" kao Njegoš reče.

        Dušan je bio oženjen Jelenom, Lazar Milicom. Jelena i Milica su rođene sestre, kćerke Vratka, praunuka Nemanjinog sina Vukana.

 
        Vukašin je bio kršteni kum Dušanovog sina Uroša. No i bez toga i Lazar i Vukašin su po ondašnjem običaju svome caru pred patrijarhom i narodom položili zakletvu na vjernost i caru i carevom zakonitom nasljedniku Urošu, ali su po Dušanovoj smrti prekršili svoje zakletve, otkazali poslušnost Urošu, ponižavali i u bijedi držali Uroša, da bi se 1367. godine na Kosovu Vukašin sa svojom vojskom sukobio sa pristalicama Uroševim i pobijedio ih.

        Lazar nije htio sa svojom vojskom da pomogne Urošu, već je sve gledao sa strane, te ga je zbog toga odmah nakon bitke Nikola Altomanović htio da ubije, ali mu je Lazar izmakao. Nakon te bitke ubrzo je Vukašin ubio svoje kršteno kumče Uroša.

        Mrnjavčevići su prigrabili za sebe južni i istočni dio Dušanovog carstva, a Lazar sjeverni. I svi su se trudili da kao "nezakonitu" ukinu srbsku patrijaršiju koju je proglasio car Dušan I koju je carigradski patrijarh anatemisao. Lazar je lično dao velike pare da se ta patrijaršija ukine i da se srbska crkva opet stavi pod kontrolu carigradskog (grčkog) patrijarha, odnosno da se prizna srbska patrijaršija tek od vremena kneza Lazara. I tako je i bilo. Lazar je zbacio Dušanovog patrijarha i šalje crkvenu delegaciju u Carigrad koja je (parama) izmolila carigradskog patrijarha da skine anatemu i da proglasi novu srbsku patrijaršiju sa novim patrijarhom (Lazarovim izabranikom).

        Zašto su Mrnjavčevići i knez Lazar proglasili srbsku patrijaršiju Dušanovog vremena nezakonitom? Zato što je patrijarh te patrijaršije krunisao Dušana za cara i samim tim što su patrijaršiju i njenog patrijarha proglasili nezakonitim, time su i Dušanovo krunisanje proglasili nezakonitim, a samim tim pred njima i pred grčkom crkvom  ni Dušanov sin Uroš nije bio zakoniti nasljednik Dušanovog carstva. To je i razlog zašto car Dušan, jedini od Nemanjića,  nije proglašen za sveca.

        Time su Mrnjavčevići i Lazar preko grčke crkve svoje zakletve caru Dušanu proglasili nevažećim, jer su se zakleli u (po njima) nezakonitoj crkvi i time su opravdali svoje neposlušanje Urošu i time opravdali uništenje Dušanovog carstva. Sve dakle u saradnji sa Grcima, velikim neprijateljima Dušanovim. Bila je to istorijska izdaja Boga i vjere lažnim zaklinjanjem Božjim imenom, izdaja cara lažnom zakletvom i izdaja Dušanove Srbije razbijanjem njene cjelovitosti.

I rezultate svega znamo: Vukašin i Uglješa gaženje svojih zakletvi i svoju izdaju platili su glavama na Marici 1370. (1371) god., a Lazar na Kosovu 1389. godine.

         Jedini od Nemanjića car Dušan nije Srbima svetac. I sad jedno pitanje ljudsko i vjersko pitanje: zašto Lazara, zakletvolomca i jednog od glavnih uništitelja Dušanovog carstva, današni Srbi slave kao velikog sveca i borca za Hristovu Nebesku Srbiju? Jedan obični lažov zakletvolomac, izdajnik i Boga i cara i rušitelj najveće i najslavnije srbske države, kako je moguće da je on takav u toliku čast i slavu kod Srba uzdignut? Odgovor je vrlo lak: od Crkve se Srbima samo najveći izdajnici Srba za svece proglašavaju!

............................................

............................................
Izvor (str. 271-407):
https://archive.org/stream/glasniksrpskoga56drugoog#page/n324/mode/2up

BELI SVET I SVETI SVET

        Šta je svet (svijet, svit)? Svet je sva Zemlja, svo nebo, sva vaseljena: svako zrno peska, svaka travka, svako drvo, svako stvorenje na zemlji je dio sveta i svet i sve je sveto, jer sje sve sila Božja stvorila i sve Bog održava, jer bez Boga ništa ne može da postane, niti da opstane. Dakle je u svemo sto na svetu postalo prisutan Bog, jer bez Boga ništa nije postalo, što je postalo.

        Šta znači reč "svet"? Znači "bel", jer i sanskritsko "svet" (zvet) znači "bel".  Bela boja je boja Božjeg Trojstva. Sunčeva svjetlost je sveta (bela) svjetlost, dnevno Sunce je belo (sveto), dan je bel (svet), svet je bel, sto je isto kao da kažemo  "sveto Sunce, sveti dan, sveti svet".

Sveti Vid je Beli Vid, Starac Dana je sav bel, Isus Hrist na Tavoru preobrazio se i njegove haljine postale su bele, tj. svete kao snijeg. Anđeo koji se javio mironosnicama na Hristovom grobu bio je u belim haljinama: "Bel" znači "svet", bela (sveta) boja je boja Boga i žitelja neba.

        A evo šta moderna crkvena budaletina kaže:

        "Важно је да се у овом случају религиозно одвоји од сујеверног. Храст не може бити црква нити светац. Храст се не може сматрати светињом. Светост припада људима јер су они освећени Духом Светим." (Stojadin Pavlović, direktor Patrijaršijskog upravnog odbora)

Sve što je Bog stvorio i sve što Bog održava, sve je to sveto, sve je crkva,  svetac, a gore citirana crkvena budaletina to ne zna, što znači da budaletina ni za Boga ne zna, ili zna i smišljeno laže narodu ("profanima").

Izvor citata: http://www.politika.rs/rubrike/Drustvo/Hrast-nije-svetinja.lt.html

SVITAC, SVETLICA, SVET I SVETOST BOŽJA

Svitac

 

        Šta je svitac? Svitac je buba koja se u večernjim satima ljetnih noći pojavljuje na seoskim poljima, livadama i dvorištima u vrijeme koševine i zrenja žita. Svitac se zove i kresnica, krijesnica, jer na zadnjem dijelu tijela ima kres, odnosno sjaj, tj. svjetlo:

         a) svetlo (ek.),
         b) svjetlo (ijek.),
         c) svitlo (ik.)

 

        Šta je svjetlica? Svjetlica je brzi bljesak i to je drugo ime munje. Ime joj je po svjetlu:

         a) svetlica (ek.),
         b) svjetlica (ijek.)
         c) svitlica (ik.)

 

        Šta je svijet? Svijet je sve oko nas, ali svijet je i grupa ili mnoštvo ljudi:

         a) svet (ek.),
         b) svijet (ijek.),
         c) svit (ik.)

 

        Dan je bijel, punoća svjetlosti je bijela i u sebi sadrži sve boje svjetlosnog spektra. Sanskritsko "zvet (svet)" znači "bijel". Od izlaska Sunca pa preko bijelog dana do Sunčevog zalaska boja Sunca je drugačija: izjutra i uveče je crveno-žuta, odnosno žuto-crvena (plava strelica , a bijelo je u toku dana . I tako se pojavljuje širom bijelog svijeta.

        

        Šta je svetac? Svetac je sveti čovjek, stanovnik neba? Svetost je bijela Božja boja, jer i Bog i žitelji neba imaju bijelu boju: Bijeli Vid je poznat i pod imenom Sveti Vid ili Svetovid. Dakle je Bog bijel. Pogledajmo kako je Hrist izgledao kad se na Tavoru preobrazilo u svoje nebesko tijelo:
 

         "I preobrazi se pred njima, i zasja se lice Njegovo kao sunce a haljine Njegove postadoše bele kao svetlost." (Mat.17,2)

 

         U svom božanskom tijelu Hrist je bijel kao svjetlost. Pogledajmo jedno viđenje Boga u Knjizi proroka Danila gdje Danilo opisuje Boga Starijeg Od Dana (Stariji Od Vremena), a zovu ga još i Starac Dana (u stvari je to Višnji Bog).
 

         "Gledah dokle se postaviše prestoli, i starac sede, na kome beše odelo belo kao sneg, i kosa na glavi kao čista vuna, presto Mu beše kao plamen ognjeni, točkovi Mu kao oganj razgoreo." (Dan.7,9)

 

        Sunce u danu je bijelo, bijel je Svetovid, bijel je Hrist, bijel je Višnji Bog, a sve što je bijelo ujedno je i sveto, jer su riječi bijel i svet istog značenja.

PREHRIŠĆANSKI SOLARNI SIMBOLI KOD DANAŠNJIH SRBA

Cvjetovi ivanjskog cvijeća u znaku su krsta (24. juna julijanskog ili 8. jula današnjeg gregorijanskog kalendara Ivanjdan je bio prvi dan ljeta početkom hrišćanske ere).

 

Simboli na artefaktu vinčanske kulture, simboli na petroglifima širom svijeta i motiv stećku istovjetni su simbolima na ovom srbskom pravoslavnom krstu.

 

Simbol "C" na stećku u Gvoznom kod Kalinovika i na krstu srbske pravoslavne crkve u Tivtu.

 

Solarni krst vremena godine: četiri Sunčeva vremena u četiri godišnja doba sa stranama svijeta (krst u crkvi u Atenici kod Čačka). Ipak su Srbi i dalje dvovjerni krestjani i kao takvi ostaju čuvari svoje prehrišćanske tradicije.

 

Lopovi i mutikaše među Srbima, a za njima srbske neznalice i srbske budale, tvrde da su na srbskom grbu četiri polumjeseca. To je solarni simbol "C", simbol rađanja, života i besmrtnosti.

ZNAK "J"

        "I svrši Bog do sedmog dana dela svoja, koja učini; i počinu u sedmi dan od svih dela svojih, koja učini;
         I blagoslovi Bog sedmi dan, i posveti ga, jer u taj dan počinu od svih dela svojih, koja učini." (Knjiga postanja, 2, 2-3)

        Šta je taj 7. dan i gdje je taj 7. dan? Jevreji kažu da je to subota i svete subotu kao sedmi dan u kojeg je, nakon stvaranja svijeta, počinuo Bog.

Znak "J"

 

Znak "J" kao dio ligature u vinčanskom pismu.

        Drevni hinduistički znak broja 7, vidimo znak kao znak velikog obrnutog slova J (sasvim lijevo). I vidimo razvojne faze ovog znaka do današnjeg znaka broja 7.

Znak "J" i svastika kolovrat.

Svastike  od znaka "J" (vatinska kultura, 13. vijek st. ere).

 

 Na ovoj  slici je znak obrnutoj velikog slova J na preistorijskom pećinskom crtežu (Cueva del Pirutano, Spain). Tu je božanstvo Sunca sa podignutim znakom J u desnoj ruci, a ispod su isti znakovi na stećcima (lijevo je stećak u Novom Selu kod Kupresa, a desno motiv na stećku na lokaciju Bišće polje, Mukoša, Mostar).

       Ova slika pokazuje indijanski petroglif (Coso range, Little Lake, California) i motiv znaka J na stećku u Ledićima kod Trnova blizu Sarajeva.

 

        Na ovoj slici ispod znakova broja sedam je petroglif južnoameričkih Indijanaca (Toro Muerto, Peru). Tu je Sunce oko kojeg su krst i svastika sastavljena od četiri kukasta simbola oblika velikog slova J: to je isti znak kakav vidimo kod hinduista kao znak broja 7. Iste takve znakove vidimo oko krsta na stećku (Zeleno polje, Rogatica). U dnu slike vidimo razvojni put znaka broja 8: od bramanskog znaka sasvim lijevo, koji je znak svastike vaskrsenja, do modernog broja 8.

 

      Znak obrnutog velikog slova J prvi je glas i prvo slovo sanskritske riječi "peru", što je jedno od sanskritskih imena Sunca, vatre i darodavca (srpskog Dajboga). Tog oblika je i starofeničansko slovo P (П). Dakle su mnogi stari narodi, među kojima su i Indijanci i Srbi graditeji stećaka, sačuvali sjećanje na sanskritsku riječ "peru" i nekadašnje prvo slovo P (П) kojim je ta riječ ko zna kad pisana, a svastike su samo različite varijacije tog znaka. Peru je vatra, vatra je Sunce, Sunce je Perun, Perun je Bog, jer i po biblijskoj tvrdnji Bog je oganj: "Jer je Bog naš oganj koji spaljuje." (Jev. 12, 29)

 

        Sanskritski znak ८ (asta) znači "znak" i "osam". to je sanskritski znak broja 8, a broj 8 je simbol vječnosti, jer je Bog vječan. Vidimo da je taj znak svojim oblikom isti hinduističkom znaku broja 7, vidimo da je taj znak oblikom isti feničanskom slovu P (П), vidimo da je taj znak isti kao simboli Sunca na piktografima, petroglifima i stećcima.

 

        Sanskritsko "yoni" znači "izvor, porijeklo, materica, mjesto rođenja, voda, rasa, sjeme, mjesto počinka, proljeće". Sanskritsko "Jagatkartr" je Brahma, stvaralac svijeta, otac Manua, koji je po vedskim spisima prvi čovjek od kojeg potiču svi ljudi, a to isto znači sanskritsko "janyu" i "jurni" (srbski Juraj). Hebrejsko slovo Y (yod) je prvi slovo riječi YHVH (Jahve), a riječ "Jahve" znači "Bog". Dakle i tu imamo J.

Sanskritsko "jiv" znači "živ, život".

 

        Sanskritsko "jiiv" znači "živ": pored boginje Žive, naravno da je jedno od imena Boga bilo Živ (sanskritsko "Jiv"), te je znak "J" njegov znak. Živi Bog spominje se i u Bibliji, samo što prevodioci ime Živi pišu malim slovom:

 

        "Po tom ćete spoznati, da je Živi Bog u sredini vašoj..." (Is.Nv. 3, 10)

        "A Gospod je pravi Bog, Bog Živi i Car Večni." (Jeremija, 10,10)

 

        Dakle je znak "J" kao znak broja 7, broja 8 i slova P (П) simboli vatre Sunca i simbol Boga Sunca sa značenjem: Živ, Život.
...................................................
Sanskritsko "jiv":
https://books.google.ca/books?id=GVMRAQAAIAAJ&q=Jiv%20vedic&dq=Jiv%20vedic&hl=en&sa=X&ei=i7CdVafFCozx-AH5j4H4BA&ved=0CCMQ6AEwAQ

IVAN KUPALO (IVANJDAN)

"Ивањско цвеће Петрањско,
Ивањско цвеће рујано,
Претрањско цвеће плаветно!...
Иван га бере те бере,
Петар га плете те плете.
Иван га бере те бере,
Даје га брату до себе
Свом млађем брату Коледу.
Дајући брата мољаше:
„Ај мио брате Коледо!
Ево ти цветак мој дајем
Чувај га дивни Коледо.
Чувај га па га сачувај
До мога чудна ређења
До твога страшна умрења
Умрења брата Коледа
Старијег брата Божића,
Синова старог Сварога."
Петар ми цветак примаше,
Петар ми венце вијаше
Па вели брату Купалу:
Ој мио брате Купало.
Старији брате Иване,
Примам ти цветак и живот
До мога страшног умрења
И нашег брата ређена
Рођења младог Божића
Сина нам старог Сварога."
           (Miloš S. Milojević, Pesme i običaj ukupnog naroda srbskog, Obrdene pesme, Beograd, 1869)

 

         Ivanjdan, 7. juli gregorijanskog, 24. juni julijanskog kalendara, danas je crkveni praznik Rođenje Sv. Jovana Krstitelja.

         Ime Ivan nastalo je po sanskritskoj riječi (starosrbskom) "iva" što znači "najbliže" i "kretanje". Vrba je iva jer raste blizu vode i brzo raste (kreće se), a voda je na sanskritu "jivaka". Sanskritsko "jivaka" znači još i "život, dugoživeće, životvorno". Sanskritsko (starosrbsko) "jivaka" je današnje srbsko "život, životvorno" (boginja Živa, a njeno sanskritsko ime je Jivana, skraćeno Jiva, tj. Živana ili Živa). U svim ovim riječima korijen je "iva-" od čega je izvedeno i ime Ivan.

 

 

         Sjećam se kad smo na ovaj dan zorom ložili i preskakali vatre, ivanjske krijese.Toga više nema, jer sve dobro koje smo milenijumima čuvali i u običajima njegovali u zaborav odbacujemo.

         Početkom hrišćanske ere na Ivanjdan padaše prvi dan ljeta kao što to u naše vrijeme biva 21. juna gregorijanskog kalendara (Vidovdan). Odatle kod Srba običaj pletenja vijenca od cvijeća, a vijenac je kružni simbol kretanja Sunca nebom (sanskritsko "ven" znaci "kretanje"). Cvijeće u vijencu je simbol rađanja, rasta, ljepote i radosti zivota.

         Pošto je Ivanjdan bio prvi dan ljeta, bio je to i praznik Kupala. Kupanje na ovaj dan bilo je vjerski običaj prehrišćanskih Srba i Srba pravoslavnih dvovjeraca krestjana (svjedok tome je spominjanje apostola Petra u obrednim pjesmama o Ivanu Kupalu).

          Smatralo se da kupanje na dan Ivana Kupala očišćava tijelo i dušu kao i preskakanje vatre. Hrišćanska crkva je ovo kupanje pretvorila u krštenje i eto jasnog dokaza da su stari Srbi imali običaj krštenja svake godine na dan Ivana Kupala, a oni najhrabriji kupali su se i na prvi dan zime na praznik Rođenja Božića Svarožića, tj. na Božić. Sjena tog običaja je crkveni praznik Krstovdan 18. januara gregorijanskog, tj. 5. januar julijanskog kalendara.

         Pa se pitam da li bi hrišćanstvo ikada zaživilo kao vjera da nije na srbskim prehrišćanskim običajima ustanovljeno.