BIBLIJSKI ZIMRI SU KIMRI, TRAČANI, HETI, SKITI, SERBI ILI SLAVENI

ZIMRI je drugo ime za SUMIR [1], tj. SUMERCI:

"Naziv 'Sumerci', koji asirolozi sada primjenjuju na ovaj najraniji civilizirani nesemitski narod Mesopota-mije, nikada nije pronađen da ga je koristio sam narod. Asirolozi su ga skovali od naziva "Sumer", koji su kasniji Babilonci i Asirci primjenjivali na Do-nju Mesopotamiju. Proizvoljnost ove upotrebe do-kazuje činjenica da su asirolozi ranije ovu oznaku pripisivali navodno dijametralno različitoj rasi koju sada nazivaju 'Akađani' i koju također proizvoljno nazivaju 'Zapadnim Semitima', ali koju su ranije na-zivali 'Sumercima' ili 'Sumerajnima'. Ali su kasnije proizvoljno preokrenuli nazive, što je rezultiralo još većom zbrkom, budući da je 'Akad' sinonim za su-merski Ari (ili Arijan'), titulu i za Amoreje koji su, doduše, nesemitski; a ovi 'Akadi' od Sargona na-dalje, kako sam pokazao, identični su s vodećim ranim arijevskim kraljevima na službenim popisima kraljeva zabilježenim u indijskim epovima." [2]

„Jedna grana Keturita dugo je ostala u Kaldeji, po-tomci Zimrana, zvani Sumeri, koje prorok Jeremija naziva Zimri, a sjedinjuje ih s Elamom i Medima. Njihova slava je bila toliko velika da su se haldejski monarsi nazivali kraljevima Sumera i Akada. To su bili Zimri iz asirskih natpisa, Gimiri iz perzijanskih, Kimerijci kod Grka i velski Kimri. Saveznički Midi bili su Medi među kojima su se u Mediji miješala mnoga hetska plemena, posebno ona iz Hefera i Temena.“ [3]

“Zimri… problematično ime naroda u Božijem sudu (Jer.25:25) često uzimano kao od Hebreja drugo ime za Kimere.” [4]

U Knjizi proroka Jeremije piše o Zimrima:

“Svi kraljevi od Zimrija, svi kraljevi od Elama, svi kraljevi od Medije;…” (Jeremija 25,25)

U Jeremijinom stihu Biblije pominju se kraljevi ne-koliko zemalja i prvi su kraljevi Zimrija, kraljevi ze-mlje u kojoj žive Zimri koji borave u ELAMU i ME-DIJI, zemlji MEDA. Ime MEDA ili MIDA je od srbske riječi MED koja ima dva značenja: 1. MED, pčelinji proizvod; 2. ekavski MED, ikavski MID, ijekavski MJED je BRONZA, legura bakra i kalaja sjajne zlat-nožute boje:

"Poji Mile volove na reci,

na dešnjaku medenica zveči." (Lirska narodna pjes-ma)

Naziv MEDENICA postanjem je od osnove MED i to je metalno zvono od bronze zlatnožute boje i po toj sjajnoj boji Tračani su prvo bili poznati pod imenom ARIA NAROD, ARIJANI ili PERKE jer je AR ime Sunca. kasnije su ARJANI nazvani TRAČANI i opet po sjaju Sunca jer svaka ZRAKA je sunca TRAKA, Sunčev PERČIN.

Biblijski narod ZIMRI su iz asirskih natpisa GIMIRI, iz perzijanskih natpisa, KIMERI kod grčkih autora, velški KIMRI:

“U najranijoj istoriji svijeta jedna stara rasa poznata je kao Gomir, Kumr, Kimmeri, Cumbri i Kumbri. Khorsabad zapis, koji ima skitske elemente, pored ostalih starih naroda izvještava i o Kumrima ili Zi-mirima, ime, prepostavlja se, koje je označavalo no-madska plemena bez identifikovane rase ili nacio-nalnosti, koji po njihovim lutajućim navikama su Ku-mri ili Zimiri, koji su izdvojeni od naseljenih seljaka u zemlji. Nisu li Zimri, koje je Jeremija (xxv. 25) pove-zao s Elamitima i Medima, bili dijelovi ovog naro-da?” [5]

“Glavno operativno područje korišteno od Kimera i njihov glavni dom u vrijeme Sargona II i Esarhadona očigledno je bio Zagros, uključujući Mediju.” [6]

Čuveni car Kir (600 – 530. st. ere) osnivač je Perzije i to je današnji Iran (korijenske osnove per i ir su sinonimi sa značenjem vatra, sjaj):

“Kir je stvorio Persijsko carstvo, arijsko po karak-teru, ali u kojem nema ni jedne arijske provincije. To ime izvedeno je od Peresiti. Parsi, ili Parisi, grana Kelta Zimra ili Kimra." [7]

PARSI ili PARISI (grčki: Παρίσιοι, romanizirano: P a r í s i o i), galsko pleme, grana su KELTA ili KIMERA koje su Hebreji nazivali ZIMRIMA. U gvozdeno doba evropski dio ovog keltskog plemena nastanilo se oko rijeke Sene i tu su osnovali PARIZ koji je po njima ime dobio. Ovdje treba da napomenemo važ-nu istorijsku istinu: Tračani i Kimeri (kasniji Kelti ili Gali) bili su jedan narod (Strabo 1, 3,21; 13,1,8):

“Asarhadon uze dvadeset i jedan njihov grad noseći svoj plijen i stavi teški jaram svog carstva na njih. Negdje u istoj regiji susretne Tijuspu, nasilnog rat-nika Kimerijana ili Zimra, čija je udaljena zemlja u provinciji Kubusna, i njega i svu njegovu armiju uni-šti mačem.” [8]

Heti su Skiti, Geti, Goti ili Dačani, tj. Tračani. Skiti su po Evropi bili izmiješani sa Keltima koje istoriografi pominju kao Kelto-Skite. Tračani, Sarmati, Kimeri, Heti, Skiti, Geti, Goti, ilirski veneti i Slaveni bili jedan narod sa mnogo istorijskih imena:

"Ipak je rekao dovoljno da bez ikakve sumnje ukaže na činjenicu da su takozvani Skiti bili Heti s nekoliko izmiješanih keltskih i jafetskih plemena." [9]

"Veoma je moguće (kao što pretpostavlja i Mr. Stu-art Poole) da su Khiti ili Heti bili pleme Skita koje je napredovalo i naselilo se na Eufratu.“ [10]

"Hetiti, koji su govorili indoevropskim jezikom, od davnina su se proširili po istočnoj Maloj Aziji i sje-vernoj Siriji." [11]

"Sake ili Skiti, koje su njihovi semitski susjedi na-zivali 'Gimiri' (plemena?), prvi put su se pojavili u klinastim natpisima kao samostalni narod pod Esar-Hadonom oko 684. godine prije nove ere." [12]

"Svi Hananci, siguran sam, bili su Skiti; a stanovnici Sirije zadržali su svoj prepoznatljiv etnički karakter sve do prilično kasnog perioda istorije. Prema nat-pisima, Khetta ili Hetiti bili su dominantna skitska rasa od najranijih vremena." [13]

Povezimo: Heti su Skiti, Skiti su Geti ili Goti ili Slo-veni koji su isto što i Tračani, a Tračani su isto što i Kimeri (Strabo 1, 3,21; 13,1,8) koji su biblijski Zimri:

"Geti ili Slaveni napadaju granicu Trakije..." [14]

"Sedma knjiga govori o neuređenim redovima Rim-ljana i njihovim hrabrim uspjesima protiv Slavena ili Geta; jer su se tim imenom ranije nazivali." [15]

Poslije Indijaca Tračani su bili najbrojniji narod na svijetu i postoje izvori koji govore i o njihovom osva-janju Egipta:

"Ova plemena su sa sobom donijela i tradicije koje se odnose na drevni period hetitske prevlasti u Eg-iptu, Palestini i Kaldeji.” [16]

Zimri ili Sumerci su Arjani, Aria narod, Kimeri ili Tra-čani. Zajedničko za sve arjanske narode je vedski motiv isplaženog jezika na antropomorfnim likovima njihovih idola Sunca i sunčanih božanstava. Taj mo-tiv neprekidno traje od najstarijih praistorijskih kul-tura sve do pred kraj 19. vijeka na stećcima po Balkanu.

Moronima je nejasno i smiju se na tvrdnju da su nakon biblijskog potopa Serbi, kasnije zvani Slaveni ili Sloveni, pod imeninima Sumerci ili Zimri, tj. Kimeri, Heti ili Tračani živjeli na Bliskom istoku. To ne obuhvata samo današnje Srbe, nego sve narode bijele arjanske rase Evrope, Irana i svijeta. Problem je što se ova isto-rijska istina sakriva i potiskuje radi forsiranja ideo-logija judaizma i helenizma (pored elite judaizma tu Crkva ima vodeću ulogu).

................................

[1] John Campbell, The Hittites: their inscriptions and their history, Vol. II; Toronto: Williamson & Co., 1890, p. 49.
[2] L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), A Su-mer-Aryan Dictionary, Part I, Introductory XV; Lon-don, Luzak & Co., 1927.

[3] John Campbell, The Hittites: their inscriptions and their history, Vol. I; Toronto: Williamson & Co., 1890, p. 241.

[4] Holman QuickSource Bible Dictionary, by the International Bible Society, 1984,

(ISBN 978-0-8054-9446-4)

[5] William Beal, Britain and the Gael: or Notice of old and successive races, Second edition, London, 1860, p. 26.

[6] Anne Katrine Gade Kristensen, Who were the Cimmerians, and where did they come from? Sar-gon II, the Cimmerians, and Rusa I; Copenhagen, Munksgaard Publisher, 1988, p. 103.

[7] John Campbel, The Hittites, Their Inscriptions and Their History, Vol. II; London, 1891, p. 304.

[8] John Campbel, The Hittites, Their Inscriptions and Their History, Vol. II; London, 1891, p. 249.

[9] John Campbell, The Hittites: their inscriptions and their history, Volume II; London, John C. Nim-mo, 1891, p. 282.

[10] George Rawlinson, The History of Herodotus, Vol. II; New York: D. Appleton and Company, 1889, p. 158.

[11] Hutton Webster, World history; D. C. Heath & Co., Publishers, Boston, New York, Chicago, 1921, p. 62-63.

[12] George Rawlinson, History Of Herodotus, Vol. I: London, John Murray, 1875, p. 232.

[13] William Smith, Dictionary of the Bible, Vol. IV; New York: Hurd and Houghton; Cambridge: River-side Press, 1870, p. 2974.

[14] Barthold Georg Niebuhr, Corpus Scriptorum Hi-storiae, Theophylacti Simocattae, Historiarum, Libri Octo; Bonae, Impensis Ed. Weberi, 1834, pg. 9.

[16] Ib. pg. 14.

[17] John Campbell, Ib. p. 340.