Stećak, Vidoštak, Stolac; Đuro Basler, Umjetničko blago BiH, Sarajevo, 1987.
Ovo nisu ni rimokatolički ni grkoortodoksni ikono-grafski likovi Bogorodice i Isusa jer imaju isplažene jezike. Ovo pripada dvovjercima krstjanima koje Ri-mokatolička crkva naziva jereticima patarenima, a grkoortodoksna idolopoklonicima, babunima i bogu-milima. U 9. članu Dušanovog zakonika dvovjerci su definisani kao poluvjerci i tako ih srbski istoričari opisuju:
"9. O poluvercima:
I ako se nađe poluverac, koji je uzeo hrišćanku, ako ushte, da se krsti u hrišćanstvo, a ako se ne krsti, da mu se uzme žena i deca i da im se dade deo kuće, a on da se izagna." (Zakonik cara Dušana, Član 9.)
“Ali i ako su se Srbi pokrstili i pak su zadržali i na dalje mnoge svoje običaje iz neznaboškog doba. Tako su o prazniku Božiću, vršili sve one običaje koje su vršili o neznaboškom prazniku Koledu: ložili Badnjak, mesili česnicu; imali polažajnika i.t.d. što i danas traje. Isto tako zadržato je, i do današnjeg dana održano je, neznaboško verovanje u: vile, veš-tice, zmajeve snove, vradžbine i t. d. što treba is-korenjivati, jer je to neistinitio i štetno.“ [1]
"Nemanja je prvi otpočeo da i ovo zlo tamani u srpskom narodu. Ali je u ovome malo uspeo, i ako je mnoge i za to izbio i proterao iz zemlje; pa čak i vampire palio. Ta nesrećna mana i bolest, koja beše prenesena u narod još iz neznaboštva, beše se tako duboko uko-renila, da ju je bilo čisto nemoguće uništiti. Ona je u narodu vazda trajala, pa čak i danas u XIX prosvećenom veku još u veliko traje.” [2]
“Od tog gonjenja pobegoše mnogi Bogomoli u Bo-snu – banu Kulinu, gde se nastaniše i umnožiše. A u Raškoj ostade sada Pravoslavlje kao jedina narod-na vera; i ako se i tu još dugo posle toga nalazilo pritajenih pristalica bogomolstva i mnogoboštva.” [3]
Prvi hristijanzirani Rusi vijekovima su bili dvovjerci (dvoeverie, двоеверие на Pуси).
Vedski motiv isplaženog jezika na idolima, amajli-jama, stećcima i drugim nadgrobnim spomenicima traje od Karahan Tepe kulture, kulture Lepenskog Vira, Vinče, Jamna kulture, ranog Egipta pa kroz sve vijekove do 20. vijeka na steccima Balkana.
Zbog čega srbski, evropski i svi svjetski antropolozi, arheolozi, istoričari i etnolozi vijekovima ćute o ved-skom motivu isplaženog jezika, zašto kriju, ko im ne da da govore, od koga i od čega strahuju?
"9. O poluvercima:
I ako se nađe poluverac, koji je uzeo hrišćanku, ako ushte, da se krsti u hrišćanstvo, a ako se ne krsti, da mu se uzme žena i deca i da im se dade deo kuće, a on da se izagna." (Zakonik cara Dušana, Član 9.)
“Ali i ako su se Srbi pokrstili i pak su zadržali i na dalje mnoge svoje običaje iz neznaboškog doba. Tako su o prazniku Božiću, vršili sve one običaje koje su vršili o neznaboškom prazniku Koledu: ložili Badnjak, mesili česnicu; imali polažajnika i.t.d. što i danas traje. Isto tako zadržato je, i do današnjeg dana održano je, neznaboško verovanje u: vile, veš-tice, zmajeve snove, vradžbine i t. d. što treba is-korenjivati, jer je to neistinitio i štetno.“ [1]
"Nemanja je prvi otpočeo da i ovo zlo tamani u srpskom narodu. Ali je u ovome malo uspeo, i ako je mnoge i za to izbio i proterao iz zemlje; pa čak i vampire palio. Ta nesrećna mana i bolest, koja beše prenesena u narod još iz neznaboštva, beše se tako duboko uko-renila, da ju je bilo čisto nemoguće uništiti. Ona je u narodu vazda trajala, pa čak i danas u XIX prosvećenom veku još u veliko traje.” [2]
“Od tog gonjenja pobegoše mnogi Bogomoli u Bo-snu – banu Kulinu, gde se nastaniše i umnožiše. A u Raškoj ostade sada Pravoslavlje kao jedina narod-na vera; i ako se i tu još dugo posle toga nalazilo pritajenih pristalica bogomolstva i mnogoboštva.” [3]
Prvi hristijanzirani Rusi vijekovima su bili dvovjerci (dvoeverie, двоеверие на Pуси).
Vedski motiv isplaženog jezika na idolima, amajli-jama, stećcima i drugim nadgrobnim spomenicima traje od Karahan Tepe kulture, kulture Lepenskog Vira, Vinče, Jamna kulture, ranog Egipta pa kroz sve vijekove do 20. vijeka na steccima Balkana.
Zbog čega srbski, evropski i svi svjetski antropolozi, arheolozi, istoričari i etnolozi vijekovima ćute o ved-skom motivu isplaženog jezika, zašto kriju, ko im ne da da govore, od koga i od čega strahuju?
.....................................
[1] Milan S. Ubavkić, Istorija Srba po domaćim i stranim izvorima i piscima, Knjiga I, Drugo prera-đeno i dopunjeno izdanje; Štampano u Kr. sr. državnoj štampariji u Beogradu, 1886, str. 82.
[2] Nikanor Ružičić, Istorija Srpske Crkve, Knjiga druga, Kraljevska srpska državna štamparija, Beo-grad, 1895, str. 29.
[3] Radoslav M. Grujić, Pravoslavna Srpska Crkva, Izdavačka knjižarnica Gece Kona, Beograd, 1921; II izdanje (reprint) Svetlost – Kalenić, Kragujevac, 1989, str. 14.
No comments:
Post a Comment