NEMANJIN GENOCID NAD SRBIMA (iz prećutane istorije Srba)

Iz sljedećeg citata Domentijanovog “Žitija Stefana Nemanje” saznaćemo kako su mnogi Srbi Nema-njinom prisilom postali sljedbenici Ortodoksne crkve Nemanjine države. Ovako piše Domentijan o Ne-manji:

“I SVE SVOJE OTAČASTVO NAUČI, I SVEČASNU VERU HRISTOVU USTANOVI DA SE JASNO I VE-LEGLASNO SLAVI I KLANJA PRESVETOJ I ŽIVO-TVOREĆOJ TROJICI: OCU I SINU I SVETOME DUHU, ISKORENIVŠI JERETIČKU I MNOGOBO-ŽAČKU PREVARU PO CELOME SVOME OTA-ČASTVU, TAKO DA SVI BUDU HRIŠĆANI, SLU-ŽEĆI JEDINOME ŽIVOME BOGU, MALI I VELIKI, ROBOVI I SLOBODNI, MLADI I STARI, BOGATI I UBOGI. I NIKO SE NE NAĐE DA SE PROTIVI NJEGOVOJ BLAGOČASTIVOJ ZAPOVESTI; PA AKO SE KO I NE SA LJUBAVLJU OBRAĆAŠE, NO IPAK OD STRAHA PREMA ONOME KO JE ZAPO-VEDIO, NE ZAOSTAJAŠE. I TAKO SE BOŽJOM BLAGODAĆU I MOLITVAMA PREPODOBNOGA OCA NAŠEGA SVI SE SABRAŠE U SVETU SA-BORNU I APOSTOLSKU CRKVU POŠTO NJEGO-VA DOBRA VERA BEŠE U SPREZI SA VLAŠĆU. RADI TOGA SVA ZEMLJA NJEGOVA OTAČASTVA NAVIČE U JEDNO VREME SLAVITI HRISTA SA OCEM I SVETIM DUHOM. TADA IŠČEZE OD NAS PREVARNI MRAK IDOLSKE PREVARE MNOGO-BOŽJA I MOLITVAMA PREPODOBNOGA OCA NA-ŠEGA JAVIŠE SE PO CELOM OTAČASTVU NJE-GOVU ZRAKE DOBRE VERE, I RAZRUŠIŠE SE ŽRTVENICI, PODIGOŠE SE CRKVE HRISTOVE, I RAZBIŠE SE IDOLI A JAVIŠE SE IKONE SVETIH; BESI POBEGOŠE, A SVEČANI KRST HRISTOV OSVETI SVU ZEMLJU....” [1]

Hajde sad da vidimo o čemu se ovdje govori! Po-menuta “jeretička i mnogobožačka prevara” koju je Nemanja iskorijenio ujedno je i “jeres i mnogoboš-tvo”. To su srpski starovjerci i krstjani dvovjerci, pri-padnici prenemanjičke Crkve krstjana u kojoj je Ne-manja iz rimokatolicizma prešao u pravoslavlje, a ta “jeretička i mnogobožačka prevara” za rimokatolike je bilo bogumilstvo i patarenstvo i da je to tako bilo, evo dokaza jednog rimokatoličkog velikodostojnika koji, govoreći o bosanskom Kulinu banu, piše papi:

“A poslije nek se oženi sa sestrom Stjepana Nema-nje, koja bijaše bogomilka, i on postade sljedbenik iste vjere. Još godine 1174. bio je otajni njihov sljed-benik i u isto sljedbeništvo privukao je svoju sestru Anu, njezina čovjeka Miroslava, brata mu Konstan-tina i svog šuru Stjepana Nemanju, raškog župana; ....” [2]

Nemanjin prelazak iz rimokatolicizma u pravoslavlje za rimokatolike je Nemanjin prelazak u bogumilstvo. Dakle je tada u Srbiji bila ista crkva kao i u Bosni: Crkva krstjana.

Zašto su krstjani Nemanji jeretici? Crkva krstjana je bila autokefalna ili nezavisna crkva i nisu priznavali ni vlast carigradskog patrijarha Ortodoksne crkve, niti su priznavali vlast pape i Rimokatoličke crkve, pa samim tim nisu ni priznavali ni sve kanone ovih dviju crkava.

Iako krštavani po pravoslavnom obredu, krstjani ni-su priznavali kanone Ortodoksne i Rimokatoličke cr-kve koje su zabranjivali sve prehrišcansko u svom hrišćanstvu, a krstjani su čuvali i njegovali svoje prehrišćanske običaje o kojima govori srpska mito-logija i narodna književnost: čuvali su vjerovanja u stare bogove, vile, vilenjake, podizali solarne idole i obavljali svoje prehrišćanske običaje: slavili slave, palili badnjake, obavljali lazaričke, đurđevdanske, kraljičke, dodolske i pokladne običaje; na velike vre-menske kalendarske praznike ložili i preskakali vat-re, itd. Držeći se strogo kanona vizantijske Orto-doksne crkve sve je to Nemanja u svojoj državi za-branio.

Kad Domentjan kaže da se “niko nije našao da se protivi” Nemanjinoj “blagočastivoj zapovesti”, a ko se protivio “od straha prema onome ko je zapo-vedio, ne zaostajaše”, to se odnosi na neposredno vrijeme vjerskog građanskog rata u kojem je Ne-manja pobio i popalio mnoštvo starovjeraca i krst-jana, mnoge isakatio i mnoge prognao. Stefan Pr-vovenčani o tome detaljnije piše, a Domentijan to spominje malo kasnije i evo šta kaže misleći na Nemanju:

"…I blagdaću datoj ti od Boga prelesni mrak bez-božnih jeretika odagna i jeres njihovu istrijebi, i ka-pišta njihova razruši, i idole njihove skrši, i zloslov-nu pamet njihovu zlu istrijebi i slavu njihovu bez os-tatka ugasi…” [3]

Nemanja je istrijebio Crkvu krstjana (“mnogoboža-čka jeres”), razrušio sva kapišta, te male i neug-ledne crkvice po brežuljcima, porazbijao idole (neki su idoli sačuvani u ruinama razrušenih kapišta i njih svetosavski arheolozi nazivaju "portreti ktitora ili majstora”).

“Zloslovna pamet njihova zla”, kako piše Domen-tijan, jesu sve od Nemanje popaljene knjige, te je tako izgubljeno svo srpsko pisano znanje do Ne-manje.

I kao vrhunac sveg Nemanjinog zla, Nemanja je zabranio slavu. Niko od Nemanjića i niko od nema-njićke vlastele u vrijeme Nemanjića i nakon Nema-njića nije slavio slavu sve do pada pod Turke.

“Od tog gonjenja pobegoše mnogi Bogomoli u Bo-snu – banu Kulinu, gde se nastaniše i umnožiše. A u Raškoj ostade sada Pravoslavlje kao jedina narod-na vera; i ako se i tu još dugo posle toga nalazilo pritajenih pristalica Bogomolstva i Mnogoboštva.” [4]

I kad je satro krastjane i ugasio autokelalnu Crkvu krstjana, Nemanja crkvu svoje države pripaja rome-jskoj crkvi:

“... svi se sabraše u svetu sabornu i apostolsku crk-vu pošto njegova dobra vera beše u sprezi sa vlaš-ću.” [5]

Jasno je: Krstjanska crkva nije bila u sprezi sa vlaš-ću, tj. nije plemenski poredak pokoravala feudalnom ropskom sistemu u kojem jedan vladar ima apso-lutnu neograničenu moć i nasljedno pravo nad pot-lačenim i u roblje pretvorenim narodom.

Prodoše vijekovi, nestadoše Nemanjići, nestade ro-bovanja pod Turcima i nekoliko genocida od rimo-katolika pade na potomke krstjani, ali krstjanska vje-ra i krstjanski duh još se nije sasvim ugasio kod svih Srba:

“Ali i ako su se Srbi pokrstili i pak su zadržali i na dalje mnoge svoje običaje iz neznaboškog doba. Tako su o prazniku Božiću, vršili sve one običaje koje su vršili o neznaboškom prazniku Koledu: ložili Badnjak, mesili česnicu; imali polažajnika i t. d. što i danas traje. Isto tako zadržato je, i do današnjeg dana održano je, neznaboško verovanje u: vile, veš-tice, zmajeve snove, vradžbine i t. d. što treba is-korenjivati, jer je to neistinitio i štetno.“ [6]

"Nemanja je prvi otpočeo da i ovo zlo tamani u srpskom narodu. Ali je u ovome malo uspeo, i ako je mnoge i za to izbio i proterao iz zemlje; pa čak i vampire palio. Ta nesrećna mana i bolest, koja beše prenesena u narod još iz neznaboštva, beše se tako duboko ukorenila, da ju je bilo čisto nemoguće uniš-titi. Ona je u narodu vazda trajala, pa čak i danas u XIX prosvećenom veku još u veliko traje.” [7]

“Iako je mnoštvo bogumila stradalo, mnoštvo ih bilo proterano, ipak Raška je ostala i dalje njihovo ste-cište. Njihovi ostaci su još dugo živeli u Raškoj i to tako da su se uglavnom pritajili, tako da će i naredni srpski vladari imati sa njima problema, doduše ni-kada više u tako izrazitoj meri kao Nemanja. Veliki deo bogumila je tada iz Raške prebegao u Bosnu i u narednim godinama tamo će biti njihov centar, a bosanski ban Kulin će imati zbog njih mnoštvo pro-blema sa papom i Ugarskom.” [8]

I zaista, kao duhovni i svjetovni ogranak vizantijskog ortodoksja i kao sestrinska crkva Rimokatoličkoj crkvi, današnja nemanjićka SPC sve više iskorije-njuje u Srbima posljednje tragove srpskog dvovjer-nog krstjanstva i Srbi su zaboravili svoje Sunce.

Idoli Sunca i božanstava Sunca traju kod Srba od Gobekli kulture, kulture Lepenskog Vira i Vinče pa kroz sve milenije sve druge polovine 19. vijeka ere, ali današnji jezuitski čuvari Nemanjine crkve i Ne-manjinog kulta kriju istinu o srpskim idolima ispla-ženog jezika, prave se i slijepi i nijemi, ali ko se la-žima Bogu istine suprotstavlja, taj u svoju propast srlja!

..............................
[1] Život Svetoga Simeuna, napisao Domentijan, na svijet izdao Đura Daničić, Državna štamparija u Beogradu, 1865, str. 30-31.
[2] Primjeri bosanskohercegovačke pismenosti i književnosti od 11. do 19. stoljeća, Bosanski franjevci – ilirici, Ivan Jukić, Izbor, transkripcija, predgovor i rječnik Darija Gabarić-Bagarić, HDK Napredak, Zagreb – Sarajevo, 2004, str. 79-80.
[3] Domentijan, Ib. str. 64.
[4] Radoslav M. Grujić, Pravoslavna Srpska Crkva, Izdavačka knjižarnica Gece Kona, Beograd, 1921; II izdanje (reprint) Svetlost – Kalenić, Kragujevac, 1989, str. 14.
[5] Milan S. Ubavkić, Istorija Srba po domaćim i stranim izvorima i piscima, Knjiga I, Drugo prerađeno i dopunjeno izdanje, Štampano u Kr. sr. državnoj štampariji u Beogradu, 1886, str. 82.
[6] Nikanor Ružičić, Istorija Srpske Crkve, Knjiga druga, Kraljevska srpska državna štamparija, Beograd, 1895, str. 29.
[7] Željko Fajfrić, Sveta loza Stefana Nemanja, Grafosrem, Šid, 1998, str. 53.