FALSIFIKOVANJE ARHEOLOGIJE

Sredinom prve decenije 20. vijeka prva iskopavanja Vinče počeo je tada najugledniji srpski arheolog Mi-loje Vasić. Po Belom Brdu i okolnim lokacijama isko-pavanja su u intervalima trajala sve do 1982. Evo kako je Vasić datovao Vinču:

“Dakle, Vasić je svojim stavom došao u sukob sa nemačkom školom. Fasciniran je antikom i klasič-nom arheologijom u najužem smislu. Taj sukob sa nemačkom arheologijom se sve više zaoštrava i Va-sić je energično protiv svih zastupnika nordijske teo-rije. Taj odnos, opravdano negativan, prema nor-dijskoj teoriji i ta fascinacija antikom delovali na njega da ode predaleko u svojim stavovima. Ako pratite njegovu evoluciju: Vinča je najprije bila neo-litska, onda je postala bronzanodopska. U prvoj knji-zi Praistorijske Vinče, Vinča se vezuje za mikenski svet i za srednjoheladsku kulturu, za minijsku kera-miku, i najzad dolazi teoruija o jonskoj koloniji. Čini mi se, s jedne strane, fasciniranost antikom i, s druge strane, otpor prema nordijskoj teoriji delovali na njega da on u ovome pravcu ode predaleko. Pored toga, bio je potpuno sam. Nije bilo nikoga pored njega sa kim je mogao da razmeni misli i ko bi mogao eventualno da deluje na njega da koriguje svoje stavove”. [1]

Dakle, u arheologiji postoje različite teorije, a teorija ne mora biti istina, čak može biti greška, zabluda i namjerna ideološka podvala. Kao pristalica nordij-ske škole citirani srpski arheolog osuđuje Vasića kao pristalicu klasične arheoogije.

Šta je klasićni metod datovanje? Tu se vrše pore-đenja sa drevnim grčkim, etrurskim i rimskim ostav-štinama i nalazima i po sličnosti nalaza, tehnici iz-rade, materijalu, formi i ornamenatima vršilo se da-tovanje.

Nordijska teorija je iluminatska darvinistička (crkve-na) teorija cioističko-iluminatske škole evolucionista, i prvi njeni protagonist počinju da djeluju krajem prve polovine 19. vijeka. Vrhunac njihove samovolje je potpuna kontrola arheologije, jer nakon Drugog svj. rata arheolozi ne datuju svoje nalaze, nego probrane arftefakte šalju državnim ili od države pla-ćenim centrima "za datovanje radiokarbonskim me-todom C-14" i šta im otuda jave, to je zvanično da-tiranje. Tu se glavi arheolog ne pita, a oni iz centara za datovanje javljaju onako kako im je po ideolo-škom protokolu vladajućeg sistema naređeno.Za neke arheologe darvinizam je imao ulogu u definiciji i kodifikaciji arheološke prakse u već u drugoj polo-vini 19. vijeka.” [2]

Iznad citirani srpski arheolog Milutin Garašanin reče da je Vasić u početku tvrdio da vinčanska kultura pripada neolitskoj kulturi, ali u Vasićevim člancima iz 1906. [3] o nalazima na Žutom brdu Vasić već tada govori o uticaju mikenske kulture u našim pred-jelima od početka neolitskog doba [4] i o mikenskom uticaju na nalaze na Žutom brdu. Vasić govori o istim i srodnim kulturama i nalazima kao na Gla-sincu u Bosni, u Italiji, na Kavkazu, po Ugarskoj, Austriji, Češkoj; sličnost keramičkog posuđa Du-navske doline sa posuđem u Troji, po Egeju, u Italiji, Šleskoj, Poznanjskoj, Lužici, pa i u Egiptu. Nigdje Vasić nije rekao da je mikenska kultura grčka, Vasić govori o mikenskoj kulturi koju povezuje sa trojan-skom, i njenom uticaju na forme i ukrase nalaza sa Žutog i Belog brda, te susjednih nalazišta oko Du-nava, navodeći da je grčka kolonizacija Mikene iz-vršena tek u 8. i 7. v. st. ere [5].

Miloje Vasić spominje mogućnost postojanja grčkih kolonija od druge polovine 7. v. st. ere [6], pa i 9. I 10. v. i dalje [7], ali to je samo maska da bi se za-štitio od progona kakav je prije njega imao isto-ričar Miloš S. Milojević. Sve što je Vasić rekao do-voljno je da se iz konteksta izvede zaključak da sve što je mikensko, to je trojansko i sve na Žutom i Belom brdu i po nabrojanim teritorijama je kontinuitet jed-nog naroda, ali nije se usudio reći da su to bili Srbi.

Datiranje kulturnih pojava u Dunavskoj Dolini Vasić je vidio u njenom kontinuitetu ka Troji i obratno:

“Nama je na ovom mestu najzgodnije obeležiti značaj Troje i njenih nalazaka naročito za datiranje pojedinih kulturnih pojava u Dunavskoj Dolini, je rod toga zavisi i pravilno shvatanje celokupne prais-torijske kulture u našoj oblasti.” [8]

Ali, vinčanski kulturni slojevi su hronologija od prepotopske vinčanske kulture do gvozdenog doba:

“Na dubini od 4-5 metara ispod površine prvi put se pojavljuje specijalna ornamentalna tehnika, tzv. teh-nika crvenog slikanja bez sjaja, koja u svemu od-govara istoj tehnici u Tesaliji iz bronzanog doba, ko-je je prethodilo poslednjem odeljku najmlađe minon-ske periode (L. M. III). Moćnost ovog sloja u Vinči u kojem se pojavljuje ta tehnika iznosi oko 2 metra. Na dubini od 2,﮲5 metra pojavljuju se već keramički fragmenti, koji u svemu odgovaraju keramici s ovde proučenih nalazišta. Takve keramičke ostatke nala-zimo u celoj dubini sloja od 2-5 metra ispod povr-šine.” [9]

Na Dan sv. Save 1938. godine Vasić piše ovako:

“Moje datovanje osnivanja Vinče u doba prelaza iz 7. u 6. vek pre Hr. naišlo je na opoziciju drugih na-učnika. Ostajući pri svome datovanju Vinče, ja ne mogu na ovom mestu, zbog oskudice prostora dis-kutovati tako krupno i vano pitanje o datovanju pre-istorijskih kulturnih predmeta i pojava u Dunavskoj Dolini.” [10]

Na kraju krajeva: od površine prvi kulturni slojevi Vinče i jesu iz 7. I 6. vijeka st. ere. Najdublja pro-šlost u koju Vasić stavlja Vinču je 1600 st. ere:

“Kulturni sloj u Vinči, moćan 10,5 m., imaće se, pre-ma tome, razdeliti, na osnovi karakterističnih odlika, u tanje slojeve kojima će odgovarati kraći vremenski periodi u vremenskom interval od oko 1600 godine pre Hr. do oko 600. godine po Hr.” [11]

Trava i lišće stvaraju humus. Na balkanskom pod-neblju kamen debljine 10-tak cm za oko 50 godina zarasta u travu. Prvih vijekova nakon potopa klima je bila hladnija i taj process tekao je malo sporije, ali za 4530 godina od potopa do prvih otkopavanja u Vinči u ciklusima 10 cm humusa za 50 godina, to je preko 9 m humusa.

Od 1973. godine neki autori tvrde da radiokarbon-ska datiranja pokazuju da tamno polirano posuđe vinčanskih naselja potiče iz oko 1000 godina prije Troje [12], dakle oko 2300 - 2000 stare ere. Tako, primjera radi, nalazište na Banjici je postpotopsko naselje Protosrba iz vremena 2300-1500 stare ere, a tu su došli nakon rušenja Vavilonske kule oko 2450. st. ere. Shvativši da ova vinčanska lokacija hronološka mapa, gazed svijeta, koje kroje zvaničnu evolucionističku laž, zaustavili su daljnja iskopava-nja u Vinči i riješili sve da zatrpaju.

Ako su iste forme figurina nađene na 2,5 - 5 m i 10,5 m dubine, višak sloja preko 2,5-5 m nastao je odronom brda, odronom obale i povremenim nano-sima.

Ne lažu samo o starosti Vinče, nego lažu o starosti mnogih kultura. Tako za tablice iz Tartarije tvrde da potiču iz 5500–2750 stare ere, a na njima su su-merski, egipatski i hetski hijeroglifi, dok je na jednoj tablici jasno vidljiv simbol sličan kasnije osmišljenim kineskim logografima. Heti ili Kiti bili su dugo vladari velikog dijela sjeverne Kine, tkz. Kitaja, kitajske Tar-tarije. Tartarske tablice su postpotopski proizvod Ar-jana pristiglih iz Sumera nakon rušenja Vavilonske kule oko 2450. st. ere.

Svetilišta Karahan Tepe i Gobekli Tepe datuju na 10.000 - 8000 godina st. ere, a to je hetsko svetilište između 2500-1500 stare ere. Dokaz tome su ka-mena reljefna astronomska mapa na Karahan Tepe nalazištu, isplaženi jezici antropomorfnih likova Sun-ca i solarnih božanstava te hetski hijeroglifi i način prikaza brkova na nekim kamenim glavama. Hram Tiwanaku (Tiahuanaco), hram Sunca u zapadnoj Boliviji, građen oko 300 nove ere i pripada kulturi Inka, po nekima pre-Inka. Bilo kako bilo, ono što je zanimljivo jeste isti neobični i jedinstveni način pri-kazivanja brkova na reljefnom prikazu Isusa i Jo-vana Krstitelja na fasadi manastira Dečani, na ka-menoj glavi božanstva u svetilištu Karahan Tepe, na glavi ketlskog boga na Gundestrup kotlu i na glavi Virakoče, boga Sunca u hramu Tiwanaku: brkovi ne idu ispod nosa, što je za ljude normalno, nego po-laze sa bočnih strana nozdrva. Šta to znači? To znači da su arhitekta Tiwanaku hrama, majstor Gundestrup kotla i arhitekta Dečana pripadali istoj mističnoj školi istog tajnog društva Arjana: Heta i Kimera.

Hetski hijeroglif H (slike br. 1, 2, 3) sa značenjem “mi”, kapija [13] i hijeroglif br. 4 kao “božanski simbol” [14], tj. “Sunčev simbol” je i sumerski “Ša-maš”, “Sunčev prestol” ili “sela”, simbol ljetnog solsticija. To su simboli na kamenu u Gobekli Tepe (br. 5), zatim simbol H (kapija vremena) na stećku u Bosni (br. 6), u hramu Sunca Tiwanaku u Boliviji (br. 7), na petroglifu sjevernoameričkih Indijanaca na lokaciji Grapevine Canyon, Nevada, USA (br. 8); na keltskom kamenu, tkz. Foulscale Stone, Newton, Lancashire, Engleska (br. 9) i još jedan simbol H (Hor, Hora, Horus, Hors, Horshid) u Gobekli Tepe, Turska (br. 10).

Na jednoj od fotografija je skulptura Lepenskog Vira, prikaz Venere, Velike Matere, boginje rađanja. Na njenim rukama su po tri prsta i to su tri mjeseca proljeća i tri mjeseca ljeta. U tih šest mjeseci što rodi na zemlji, rodilo je, to je vrijeme rađanja. Vagina je predstavljena kao KUPA, simbol ljetnog solsticija, dana između proljeća i ljeta. Ista tema, isto vrijeme kao i Gobekli Tepe.

Navešćemo praktični primjer kako bečko-berlinska komisija arheolozima na terenu nameće svoju "na-učnu istinu". Polovinom marta 2020. javni mediji su objavili da je u blizini arheološkog nalazišta Vimi-nacijum u dugačkom i 3-4 m debelom sloju ilovače na dubini 6-7 metara otkopan brod dužine oko 15-16 metara. Ovako je 16. marta na licu mjesta no-vinaru beogradskih Večernjih novosti pred TV-ka-merom izjavio arheolog dr Miomir Korać, direktor Arheološkog instituta u Beogradu i direktor Arheo-loškog nalazišta Viminacijum:

“Šta je nama začuđujuće ovde u stvari? Začuđujuće je da imamo jedan brod, za koji u suštini ne znamo kom period pripada, ali ono što znamo je da na os-novu analogije vezano i za mamute koji su ovde nađeni, a nisu oni tako davno nađeni, doduše na nešto većoj dubini, da ova visina koju mi ovde gle-damo, nekih 6-7 metara, geološki pripada u stvari jednom periodu za koji ne možemo uopšte da do-vedemo u istu ravan sa ovim brodovima. Nemoguće je! Ona govori da je 70 hiljada godina, a brod ne znamo iz kog je perioda. Naravno, danas multi-disc…, znamo te stvari koje idu uz to, odmah smo pozvali stručnajke da o tome nešto više kažu pa uzeli uzorke i mi naravno očekujemo da nam de-finišu i kažu iz kog perioda je ovaj brod.“ (izvor:

Vidite šta se događa: doktor arheologije ne smije da datira artefakt koji je na njegovj lokaciji nađeni brod, on čeka “stručnjake geologije”, tj. čeka odluku svojih nalogodavaca cenzora i njihova odluka postaje zva-nična nauka, a ne njegova stručna procjena. Džaba njemu njegov doktorat, on tu nadzire otkopavnje i prima platu, a cenzori određuju starost nalaza. I cenzori su javili da je u debelom i dugom sloju gline, koji je po dr Miomiru Koraću star 70 hiljada godina, otkriven brod iz rimskog perioda. Ilija Danković iz Arehološkog instituta 16. septembra 2023. godine u izjavi novinarki Telegrafa smanjio je starost brodova na 15 - 16. vijek [15] i to vam je zvanična "nauka"!

..............................

[1] Milutin Garašanin, razgovori o arheologiji. Raz-govarali i priredili Staša Babić i Miodrag Tomović, Izdavač "3T" d.o.o., Beograd, 1996, str. 19.

[2] Felix Riede, The Scandinavian Connection: The Roots of Darwinian Archaeology in 19th-Century Scandinavian Archaeology; Bulletin of the History of Archaeology, May 2006, Volume 16, Number I, p. 5.

[3] Miloje M. Vasić, Preistorijska votivna grivna i uticaji mikenske kulture u Srbiji; Starinar, Novog re-da godina I, 1906, Prva Sveska, Beograd, Kra-ljevsko Srpska Državna Štamparija, 1906, str. 1-35.

[4] Ib. str. 29-30.

[5] Ib. str. 33.

[6] Miloje M. Vasić, Žuto brdo; Starinar, Novog reda godina VI, 1911, Sveska Prva i Druga, Beograd, Kraljevsko Srpska Državna Štamparija, 1914, str. 36-37). str. 65,

[7] Ib. str. 66.

[8, 9] Miloje M. Vasić, Žuto brdo; Starinar, Novog reda godina VI, 1911, str. 67, 72.

[10] Miloje Vasić, Dunavska Dolina i Italija u gvoz-denom dobu; Starinar, Treća Serija, Knjiga XIII, Dr-žavna Štamparija Kraljevine Jugoslavije, Beograd, 1938, str. 30.

[11] Miloje M. Vasić, Preistoriska Vinča I.; Beograd, Izdanje Državne štamparije, 1932, str. 97.

[12] Emmanuel Laroche, Les Hiéroglyphes Hittites, Première partie L'écriture; Éditions du Centre national de la recherche scientifique, Paris, 1960, p. 83, 220, 201, 143, 121, 62, 237, 238, 129.

[13] Claude Reignier Conder, Altaic Hieroglyphs and Hittite Inscriptions, Richard Bentley and Son, 1887, Pl. III.

[14] Stephen Langdon, A Sumerian Grammar and Chrestomathy, Paris, Libraire Paul Geuthner, 1911, p. 265.

[15] Jelena Stefanovic, Istina o brodu iz Viminaci-juma, govorili su da je star 70.000 godina: Jedan je čak iz 1. veka pre nove ere, Telegraf.rs, Vesti/Srbija, 16/09/2023., 12:36.