LAŽNA KRUNA STEFANA DEČANSKOG

Iz riznice manastira na Cetinju.

Iz SPC zvanično tvrde da je ovo je kruna Stefana Dečanskog (1276 - 1331), iako svetica nema mara-mu na glavi što je nezamislivo za pravoslavni 14. vek, niti njena haljina odgovara vremenu ikonografi-je pravoslavnih svetica 14. veka. Neoborivi dokazi la-ganja su episkopsko žezlo sa dve zmije i ovakva ruska bela kapa kamilavka jer nisu postojali prije 18. veka. Ovo je ruska mitra za arhijereje iz 18-19. ve-ka.

Sa belom kamilavkom na glavi i štapom sa dve zmije u vrhu na ikoni je ruski mitropolit sv. Petar Moskovski (mitropolit od 1308-1326). Na ikoni levo od glave piše ПIТ (ПÏТ), a desno od glave je az-bučno slovo P ( ПIТP, ПÏТP). U Carigradu 1308. romejski patrijarh Atanasije Prvi rukopolaže Petra u čin mitropolita i poklanja mu arhijerejsku odoru, štap i ikonu, ali ovakvo vladičansko žezlo sa dvije zmije u vrhu i ovog dizajna ruska kamilavka nisu postojali pre 18. vijeka.

Pre 18. veka nisu postojave porcelanske emajlirane ikone ovakvog tipa. Sve činjenice svedoče laž SPC da je to kruna Stefana Dečanskog krunisanog u prvoj polovini 14. veka, 6. januara 1322. godine.

Ovo nije serdnjovekovna vladarskaa kurna, već je ruske izrade i stila mitra nekog crkvenog arhijereja sa dva tipična ruska ukrasna ornamenta između porcelanskih ikona.

Iz nebesa Višnji Gospod kaže: "K'o popovi baš niko ne laže!" Nažalost, velika većina današnjih Srba uživa topeći se u slasti laži svojih lažova!

SRBSKA BOGINJA SERBANA

Boginja ZARBANITU, SARBANITU, ZERBANIT, SAR-BANIT, SERBANIT SARBANA, SERBANA ili BELTIA, supruga je BOGA BELA ili MARDUKA, boga Sunca.

Izvor: https://stecciibogumili.blogspot.com/2026/09/boginja-serbanit-beltija-je-serbana-ne.html

BOGINJA SERBANIT (BELTIJA) JE SERBANA, A NE SERBONA

Boginja ZARBANITU, SARBANITU, ZERBANIT, SARBANIT, SERBANIT ili BELTIA supruga je BOGA BELA ili MARDUKA, boga Sunca. I pored iste os-nove SER u imenu SERBONE Jovana Deretića, SERBANIT nije SERBONA.

U srbskom ne postoje punoznače reči BON i BONA, niti ovi oblici postoje kao nastavci za tvorbu drugih reči. BONA postoji jedino kao nedefinisana pošta-palica u govoru žena Bosne: "Šta ti je, bona?"

Kod Rimljana je postojala boginja BONA DEA. La-tinsko BON služi kao osnova za izvođenje riječi sa smislom DOBRO, npr. francusko BON, englesko BONNE. Keltsko BON je smislom isto keltskom BAN, BEN, BIN sa značenjem BAL, BEL, tj. SUN-CE.

Imena SERBON (SER + BON) i SERBONA (SER + BONA) kao složenice u najstarijem izvornom smislu po osnovi SER značile bi SJAJ, PLAMEN, BLESAK, isto kao osnova SER u SERAFIM [1], dok bi po osnovi BON i BONA značila DOBAR i DOBRA, tj. SJAJNODOBRI i SJAJNODOBRA. Po tome bi na-vodi Miloša Milojevića [2] i Jovana Deretića o srb-skom bogu SERBONU i boginji SERBONI [3] mogli da prođu, ali ni kod jednog ni kod drugog niti bilo gde pre njih ne postoje izvori o postojanju boga SERBONA i boginje SERBONE. U čemu su pogre-šili Milojević i Deretić?

Kad se prevodi strana reč, ne gleda se na njenu morfologiju, ne gleda se njen oblik, nego se prevodi njeno značenje, prevodi se njen smisao, njena su-ština se prevodi. U slučaju Deretićeve SERBONE oblikom najsličnije ime je ime babilonske boginje ZARBANIT čijem imenu značenje određuju dve "as-irske" reči: ZER + BANIT.

Značenje psnove ZAR u imenu ZARBANIT isto je značenju osnove ZER u imenu ZERBANIT [4], isto je osnovi SAR u njenom imenu SARPANIT, isto osnovi SER u SERBANIT i srbskom SERBANA:

"Boginja koja se najčešće navodi kao Mardukova supruga bila je Zarpanit ili Zarbanit (ona iz grada Zarpana)." [5]

I sve polazi od "semitskih Sumeraca" koji su, po zvaničnoj semitskoj školi, "nakon svoje istorijske po-jave vrlo brzo nestali", a pojavili su se "Akađani", pa su i oni "nestali" pa se pojavše "Asirci". Kad se go-vori o imeni boginje ZERBANIT ne radi se o jeziku "Asiraca", nego o jeziku drevnih Arjana te prvo da objasnimo ko su i kako su nastali nazivi "Sumer" i "Sumerici", "Akad" i "Akađani", "Asirija" i "Asirci":

"Naziv 'Sumerci', koji asirolozi sada primenjuju na ovaj najraniji civilizirani nesemitski narod Meso-potamije, nikada nije pronađen da ga je koristio sam narod. Asirolozi su ga skovali od naziva "Sumer", koji su kasniji Babilonci i Asirci primenjivali na Donju Mesopotamiju. Proizvoljnost ove upotrebe dokazuje činjenica da su asirolozi ranije ovu oznaku pripisivali navodno dijametralno različitoj rasi koju sada na-zivaju 'Akađani' i koju također proizvoljno nazivaju 'Zapadnim Semitima', rasi koju su ranije nazivali 'Sumercima' ili 'Sumerjanima'. Kasnije su proiz-voljno preokrenuli nazive što je rezultiralo još većom zbrkom, budući da je 'Akad' sinonim za sumersko 'Ari' (ili Arijan'), naziv i za Amoreje koji su, doduše, nesemitski; a ovi 'Akadi' od Sargona nadalje, kako sam pokazao, identični su s vodećim ranim arjan-skim kraljevima na službenim popisima kraljeva za-bilježenim u indijskim epovima." [6]

Dakle: takozvani "Sumerci", "Akađani" i "Asirci" nisu bili Semiti, nego Arjani, ali su asiroloci, tj. pristalice biblijske semitske škole, sve njih proglasili Semitima da bi biblijski narativ stekao istorijsko utemeljenje u postojanje semitske rase, postojanje biblijskog Lota, Avrama i ostalih biblijskih predaka mnogo kasnije nastalih Hebreja. Evo ko su Arjani:

“U drevna vremena Tračani su zvani Perke ili Aria, ...” [7]

"… od Trakije zemlje, ili Perke zvane i Arija, naroda Tračana ili Traksa.” [8]

Arjana su vedski koren i stablo Tračana ili Kimera sa svim njihovim granama ljudi svijetle puti i zbog toga se u nastavku ove priče pri svakom pominjanju sumerskog, akadskog i asirskog jezika misli na jezik drevnih Arjana.

Sumersko ZAR znači BES, LJUTNJA [9] i to je duševna VATRA iza koje stoji smisao VATRE u bukvalnom smislu. Od istog ZAR je srbsko ZAR u ZARITI, OZARITI. Od ZAR je i srbsko ŽAR, tj. VATRA. Sumersko ZAR isto je sumerskom SUR sa značenjem PLAMEN, SJAJ, BLESAK [10] i posta-njem je od sumerskog SIR [11]. ZAR je sinonim sumerskom SUR [12]. Dakle je ZAR = ZER = SER = SIR = SUR, odnosno ZERBANIT = SERBANIT = SIRBANIT = SURBANIT = BĒLTU [13], baš kao što je ime ZERBAN = SERBAN = SIRBAN = SURBAN = BĒLU [14] = BEL = MARDUK.

Reč BANIT u imenu ZARBANIT ima sumersku os-novu BAN sa značenjem MALO, MALENO, SITNO; BOGINJA DJECOSTVARATELJKA - VENERA [15]. Egipatsko BANN znači ZAČETI, STVORITI, egi-patsko BAN(T) su PAR DOJKI [16]. DVIJE DOJKE su sumerski ideograf sa značenjem RODITELJKA, HRANITELJKA, MATER. U egipatskim hijeroglifima DVIJE DOJKE znače GRUDI, DOJKE, PAR DOJKI (slika u prilogu) [17]. Prikaz dviju dojki postoji i na nedatiranom stećku u selu Dubnica kod Kalesije u Bosni i na stećku u selu Dići kod Ljiga.

Akadsko ZĒR-BĀNĪTU prevode kao SEMENA PRO-IZVOĐAČ [18], ali u akadskom ZERHU osnova ZER daje reči značenje SVITANJE [19]. U akadskom ZERZE(R)RU i ZERZIRU osnova ZER daje rečima značenje VEOMA MAL, SITAN [20]. I gle:

ZER + ZE(R)RU = SVETLO MALO, SVJETLO SI-TNO, srbski rečeno ZERA SVETLA ili ikavskim go-vorom ZIRA SVJETLA: FOTONI su elementarne čestice svetlosti, zrna svetlosti koja Sunce sije po Zemlji.

Akadsko ZĒRĪU je SEME, ZĒRU(M) i ZĪRU su ZR-NO, SEME, SEMENA [21], dakle ZER je SVETLO a ne SEME jer su ZE(R)RU, ZĒRĪU i ZĒRU(M) izve-denice od osnove ZER koja znači SVETLOST, SVETLO, SVITANJE, ZORA.

Akadsko BANNU(M) je VRČ, BOKAL [22] i on je DRŽAČ vode, sumerskim rečeno BANA [23], egi-patski BĀN, BANU [24], a srbsko BAN je DRŽAČ vlasti. Akadsko BANÛ znači GRADITI, STVARATI, RAĐATI, BOGINJA STVARANJA i SEMENA [25], BĀNTU je MATER [26], BĀNÛ, žen. rod BĀNĪTU znači ZAČETNIK, STVORITELJ, GRADITELJ [27].

A sad o asirskom jeziku mlađem od akadskog: as-irsko ZĒRU je ZRNO, SEME; SIN (muški potomak) [28]. Osnova ZER u ZERBANIT i ZĒRU, te osnova ZĪR u ZĪRU znače SVETLOST, SVETLO jer ZĒRU i ZĪRU mogu biti i sinonimi sa smislom NEPRIJA-TELJSTVO, MRŽNJA [29]. NEPRIJATELJSTVO i MRŽNJA suprotni su SJAJU MIRA i LJUBAVI, a ne ZRNU i SEMENU.

Asirsko BANÛ (žen. rod: BANITU, BANTU) znači LEPO, KRASNO, ZGODNO, TRAJNO, PRIJATNO, PRIJATELJSKO, POVOLJNO, KOPULATIVNO [30]. I asirsko BANÛ znači STVARATI, GRADITI, PRO-IZVODITI, RAĐATI [31] i asirsko BĀNU je BOKAL, DRŽAČ vode). BĀNÛ (žen. rod): BĀNĪTU je ZAČE-TNIK, STVORITELJ [32].

Zaključak svemu je da ime babilonske boginje ZA-RBANITU, SARBANITU, ZERBANIT, SARBANIT, SERBANIT ili BELTIA znači SJAJNA STVORI-TELJKA, SJAJNA RODITELJKA, tj. SARBANA, SERBANA, BENDIS (BENDA je SAOSEĆANJE, EMPATIJA), BELISANA, VENERA, BOGINJA DANA (boginja dnevne svetlosti), vedska DAHANA, vin-čanska DAHINA. Ona je BRIŽNA MAJKA STVA-RATELJKA I RODITELJKA GRADITELJKA. Njoj od-govara grčka AFRODITA (Αφροδίτη), boginja lepote, ljubavi, strasti i plodnosti, a ne surova ARTEMIDA, boginja lova i ubica životinja.

................................................

[1] Augustin Calmet, Dictionnaire historique, criti-que, chronologique, géographique et littéral de la Bible, Seconde edition, Tome quatrieme; A Geneve: Marc-Michel Bousquet et Compagnie, 1730, p. 190.

[2] Miloš S. Milojević, Odlomci istorije Srba, Sveska I, Beograd Državna štamparija, 1872, str. 193-194.

[3] Jovan Deretić, Antička Srbija, Temerin, 2000, str. 24.

[4] Michael George Glazebrook, Notes on Lessons from the Old Testament, Senior Course, Vol. II; Lon-don, Rivington Percival, & Co., 1893, p. 64.

[5] Britannica Encyclopaedia of World Religions; Encyclopaedia Britannica, Chicago, London, New Delhy, Paris, Seoul, Sydney, Taipei, Tokyo, 2006, p. 693.

[6] L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), A Su-mer-Aryan Dictionary, Part I, Introductory XV; Lon-don, Luzak & Co., 1927.

[7] John Pym Yeatman, The Shemetic Origin of the Nations of Western Europe; London: Burns and Oates, 1879, p. 212.

[8] Avgvsti Meinekii, Stephani Byzantii Ethnicorvm Quae Svpersvnt, Tomus Prior, Berolini, Impensis G. Reimeri, 1849, p. 316.

[9] Stephen Langdon, A Sumerian Grammar and Chrestomathy, Paris, Libraire Paul Geuthner, 1911, p. 257.

[10] Ib. p. 257, 244.

[11] Ib.

[12] Ib.

[13] Jeremy Black, Andrew George and Nicholas Postgate, A Consice Dictionary of Akkadian, 2 nd (corrected) printing; Harrassowitz Verlag, Wiesba-den, 2000, p. 42.

[14] Ib.

[15] L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), A Sumer-Aryan Dictionary, Part I, Luzak and Co., London, 1927, p. 27.

[16] Ib.

[17] Ib.

[18] Jeremy Black, Andrew George and Nicholas Postgate, Ib. p. 446.

[19] Ib.

[20] Ib.

[21] Ib.

[22] Ib. p. 37.

[23] Ib. L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), Ib. p. 28.

[24] Ib.

[25] Jeremy Black, Andrew George and Nicholas Postgate, Ib. p. 37.

[26] Ib. p. 37.

[27] Ib. p. 38.

[28] Ignace J. Gelb, Benno Landsberger, A. Leo Op-penheim, The Assyrian Dictionary, Volume 21; The Oriental Institute, Chicago; Illinois, U.S.A. and J. J. Augustin Verlagsbuchhandlung, Glückstadt, Germa-ny, 1961, p. 89.

[29] Ib. p. 136.

[30] Ib. Volume 2, 1965, p. 81.

[31] Ib. p. 83.

[32] Ib. p. 94.

VINČANSKA BOGINJA ISPLAŽENOG JEZIKA

Zašto sva zvanična nauka ćuti o motivu isplaženog jezika na svim srbskim idolima Sunca i sunčanih božanstava? Dvanaest godina iz dana u dan pišem o tome i pokazujem fotografije, ali Srbi samo ćute kao da im neka onostrana sila blokira i vid i razum i govor?

Zašto Srbi ćute? Ima li iko od Srba da naslućuje ili zna razloge srbskog ćutanja? Lično mislim da istinu sprečavaju duhovi laži i mržnje, demoni tame koji kao bogovi vladaju sljedbenicima avramskih religija: Jahve, crkveni Isus i Allah su demoni tame.

DVIJE DOJKE NA STEĆKU

Stećak sa dvije trodimenzionalne isklesane ženske dojke. Sličan nikad i nigdje među stećcima nije vi-đen.

Iznad dojki je ravnokraki dupli krst upisan u krug koji je izdijeljen na podioke. Iz kruga se uzdižu dva spi-ralna roga. Spirala je egipatski hijeroglif za RA, bog Sunca. Dvije dojke su simbol boginje Venere, tj. Da-nice, babilonske SERBANE (nije SERBONA, nego SERBANA). Keltski, tj, tračanski, odnosno srbski O-krst je sa spiralnim rogovima koji su simbol boga RA, boga Sunca, muškog kreativnog principa.

Šta je na drugoj strani stećka i da li ima neki datirani natpis, to ne znamo, nije fotografisano.

DAGON, RIBLJA USTA I ŠAJKAČA

Šajkači su bili riječni vojni graničari, pretežno Srbi, u službi Austrijskog carstva. Čuvajući granicu od Os-manskog carstva plovili su rijekama u malim čam-cima zvanim šajke patrolirajući Dunavom, Tisom, Savom i rijekom Moriš. Dagon (Dagan, Dago ili Da-ko) bio je bog kiše, rijeka, riba, vode i poljoprivrede.

ZNAČENJE SRBSKOG GRBA

Znak "C", latinicno S, je jedna od varijanti kresiva, ognjila ili ocila sa srbskog grba. Ovo "C" kod Heta je stilizovano u hijeroglif sa malo unutra savijenim krajevima (vidi sliku) i fonetskom vrijednošću "SI".

SI je osnova je u starosaksonskom SIN [1] sa zna-čenjem SUNCE. Sa istim značenjem je danas u fri-zijskom jeziku u provinciji Saterland u Donjoj Sak-soniji, zatim u istočnofrizijskom u Holandiji, a u srb-skom se metaforični smisao SUNCA prenio na mu-škog potomka: SIN.

..........................

[1] James Helfenstein, A Comparative Grammar of the Teutonic Languages; London, Macmillan and Co., 1870, p. 321.

SEŽANJ, SRBSKA MERA

Sežanj je drevna srbska mera dužine:

"СЄЖANЬ, mensura sex pedum ..." [1]

SEŽANJ, šest stopa. STOPA (eng. foot, mn. feet) je mjera za dužinu u američkom i britanskom impe-rijalnom sistemu merenja:

a) 1 stopa = 12 inči = 30,46 cm,

b) 1 sežanj = 6 stopa = 72 inča = 182,88 cm.

Godina je podeljena na dva perioda po šest meseci sa po 182,621 dana, dakle svaki centimetar jednog sežnja odgovara jednom danu polovine godine.

............................

[1] Đura Daničić, Rječnik iz književnih starina srpskih, Dio III; Beograd, Državna štamparija, 1864, str. 101.

SINGIDUNUM JE BELI GRAD

 

Iz neznanja i zle namjere neki tvrde da nisu Kelti os-nivači SIGIDUNUMA, današnjeg BEOGRADA, nego SIGINi (Σιγύνναι) koje pominje Herodot [1] i pri tome prave drastičnu jezičku grešku: prva riječ u nazivu SINGIDUNUM nije SIGIN, nego SINGI, a DUNUM je svima poznata keltska riječ. Što se tiče postojanje nekog tračkog plemena sa imenim SIN-GI, nikad niko od istoriografa nije zabilježio njihovo postojanje, to je nečija ovovremena internetska laž.

Kako je postalo i šta znači ime SINGIDUNUM?

SINGIDUNUM je složenica od dvije riječi: SINGI + DUNUM. Odakle i kako je postala i šta znači riječ SINGI, odakle i kako je postala i sta znači riječ DU-NUM?

Pošto je DUNUM druga riječ u imenu SINGIDU-NUM, poznata po postojećim rječnicima, evo njenog etimološko-semantičkog traga i značenja: DUN je keltska riječ i znači VIS, BRDO, PLANINA [2], ali no-si i značenje VISINA, ZAŠTITA, TVRĐAVA, GARD (> GRAD) [3]. Nastavak -UN u DUNUM dodali su Latini [4].

Druga riječ u imenu SINGIDUNUM je SINGI. Čija je to riječ i šta znači?

U nazivu SINGI je keltsko SI sa značenjem GOS-PODAR, GOSPOD [5]. Ovo SI u keltskom SIAS da-je riječi značenje ŽAR, VATRA, TOPLOTA [6]. Keltsko (galsko) SIN ima mnogo značenja: SNIJEG, OKRUGAL, VIDIK, VRIJEME, MILOST; CRVEN, VATRA, SUNCE [7]. Englesko SINGE znači SPR-ŽITI [8].

SINI JARKO, SA ISTOKA SUNCE prvi je stih jedne stare bosanske sevdalinke. Imperativ SINI znači ZASVIJETLI, OBASJAJ. To ne može bez izvora svjetlosti, ne može bez vatre, ne može bez Sunca. Dakle SINUTI znači OBASJATI, SIN je SUNCE, SINGI je SJAJAN, SUNČAN, SUNČEV. I srpsko SIN (muški potomak) bukvalno znači SUNCE.

Traga imenici SINGI nalazimo i u dalekoj Indiji! U jeziku Gutob ili Bodo Gadaba jeziku, tkz. Munda jezik Indije (oblast Koraput, Odisha, Visakhapatnam oblast države Andhra Pradesh), jeziku kojim govori oko devet miliona ljudi, riječ SINGI znači SVITANJE, DAN, SVJETLOST, SUNCE, a izvedena je od riječi SINGIL što znači VATRA [9]. Njihovo SINGI-BONGA je SUNCE BOG, vrhovni bog indijskih Munda plemena. Evo još nekoliko jezika naroda centralne Indije i njihovih imena Sunca [10]:

- Ho (Kol)....................... SINGI

- Kol (Singhbhum)...........SINGI

- Bhumij.......................... SINGI

- Mundala....................... SINGI

- Gadaba......................... SINGI

- Chentsu......................... BELA

- Khond........................... BELA

SINGI = SUNCE = BEL = BELI = BELA

SINGI + DUNUM > SINGIDUNUM ili SUNČEV VIS, SUNČEVO BRDO, SUNČEV GARD. Pošto je SIN-GI istog značenja kao i BELI, kasnije grad dobija naziv BELI, a metatezom sloga AR u riječi GARD (zaštita, odbrana) dobija se riječ GRAD i tako nas-taje naziv BELI GRAD, tj. BEOGRAD.

...............................

[1] Herodot, V, 9.

[2] Jean-Baptiste Bullet, Mémoires Sur La Langue Celtique, Tome II; Besançon: Claudi-Joseph Daclin, 1759, p. 514.

[3] Neil M'Alpine, A pronouncing Gaelic Dictionary, Eight Edition; Edinburgh: Maclachlan & Stewarth; London: Simpkin, Marshall & Co., 1881, p. 114.

[4] Jean-Baptiste Bullet, Ib. Tome II, p. 514.

[5] Ib. Tome III, p. 355.

[6] Ib. p. 357.

[7] Ib. p. 419.

[8] Walter W. Skeat, A Concise Etymological Dictionary of the English Language; Oxford, The Clarendon Press, 1884, p. 438.

[9] Capt. C. J. F. S. Forbes, Comparative Grammar of the Languages of Further India; London: W. H. Allen & CO., 1881, p. 138.

[10] W. W. Hunter, A Comparative Dictionary of the non-Aryan Languages of India and High Asia; London, Trubner & Company, !868, p.158.

BOG SUNCA ISPLAŽENOG JEZIKA

Pojasna kopča, 7. vijek, Hedmark, Norveška.

Arjanskog, tj. tračanskog ili kimerskog, tj. keltskog ili galskog porijekla hrišćani i muslimani odriču se svog vedskog kulturno-istorijskog i duhovnog pre-dačkog naslijeđa sljedbenika Sunca radi svojih uni-polarnih vjer-skih i geopolitičkih interesa.