Zrakaste perke (pruge) po kojima je riba dobila ime.
U savremenom grčkom πέρκη je vrsta ribe sa la-tinskim imenom perka, engleski perch (1). To je gr-geč ili bandar. U arapskom jeziku greč je ZARBŪN, a zašto je tako nazvan, odgovor je u sljedećim ara-pskim riječima:
- ZAR, ZIR ili ZURBIJAT = FONTANA, PRSKA-LICA (2)
Arapsko ZAR, ZIR ili ZURBIJAT je FONTANA, izvor iz kojeg životna voda ŠPRICA RASPRSKAVAJUĆI SE. Tu su tri istoznačne riječi: ZAR, ZIR i ZUR. Te iste osnove su u srpskom ZARITI (njoj se obra-zi zare), ZIR (samo zirka oko sebe), ZUR (zuri u nebo). Sve tri riječi smislom su vezane za bo-ju vatre i svjetlosti: zare se = crvene se; zirka = gleda; zuri = neprekidno gleda, bulji. Od ZAR je srpsko vlastito ime
Kakve veze ima fontana sa ZAR, ZIR i ZUR? Ima veze, jer SUNCE je najstarija FONTANA iz koje ži-votna SVJETLOST ŠPRICA ŠPRICA RASPRS-KAVAJUĆI SE i sipa po Zemlji. Da je to tačno, evo još nekoliko srodnih arapskih riječi:
- ZARH = ZAGLEDATI, ZIRKATI (3)
- ZARĪZ = ČIST, BISTAR; RAZBORIT, RAZU-MAN (4)
- ZARĪR = ZAGRIJAN, CRVEN, ZAPALJEN (5)
Vidjeli smo da ZAR i ZUR znače isto što i ZIR. Po-gledajmo: ZIR u arapskom ZIRBĀB znači ZLATO, BLJESAK, SJAJ; ŽUT (6). Opet SJAJ, opet SVJE-TLOST, opet SUNCE kao i u srpskom ZIRKATI, OBZIR. Pogledajmo ZAR u perzijskom:
- ZAR = ZLATO (7)
- ZARRĪNA = ZLATNO (11)
- ZARĪR ili ZIRĪR = ŽUČ, ŽUTILO; ŽUTICA (14)
- ZARAMBULJ = CRVENA RIBIZLA (15)
U početku smo pokazali da su arapsko ZAR, ZIR i ZUR u ZURBIJAT, sa značenjem FONTANA, PRS-KALICA, imali srodna značenja srpskom ZARITI, ZURITI i ZIRKATI sa krajnjim i najstarijim smislom SVJETLOST, SUNCE, dok perzijsko ZUR i ZOR znače MOĆ, SILA, SNAGA, ENERGIJA (22), a ZU-RĀR znači BISTRI GENIJE (23). Sunce je prva i osnovna životna moć, prva sila, snaga, energija i bistrina u bukvalnom i prenesenom smislu.
Zašto sve ovo pričamo? Pričamo radi objašnjenja značenja starih imena Srba: Od ZAR u govoru je dobi-jeno SAR u SARMATI, SARBATI i SARBI; od ZIR je SIR u SIRBI, od ZUR je SUR u SURBI. Perzijsko ZUR je sinonim riječi ZOR, a ZOR je u srpskom ZORA i postanjem je od SOR u imenu SORBI, SORABI.
Persijsko SAR ili ZAR ili FAR znači GLAVA, PO-GLAVAR, UPRAVITELJ, VRH (24). Perzijsko SAR-DAR je srpsko SERDAR. (25)\
Od ZAR je izvedeno SAR: orijentalno ZAR, SAR, SER, SOR znače GLAVA u smislu POGLAVAR (26). Od ZAR preko SAR postalo je CAR. (27)
I gle: arapsko SĀRI znači PLEMENIT, STARJEŠI-NA (28). Sa istom osnovom SAR srodnog su zna-čenja sljedeće perzijske riječi:
- SARAN = GLAVA (29)
Od SAR su imena SARB i SARBI. Od SAR je ime naroda SARDI koji su u ilirskoj Trakiji osnovali grad po imenu SARDIKA, jer od ZAR je SAR, a perzijsko (naravno i srpsko) SAR znači: VIS, VRH, GLAVA; POČETAK; ISHODIŠTE, NAČELO, PRA-UZROK; MAKSIMUM; VELIKI, DIVOTNI; MISAO, IDEJA, MAŠTA; SILA, SNAGA, MOĆ; SAVRŠEN; NAJVIŠI, NAJVEĆI, VODEĆI, VRHOVNI, VIŠ-NJI. (35)
SARDIKA (današnja Sofija) zvala se i SERDIKA, jer su njeni osnivači SARDI poznati i pod imenom SERDI. Neki autori tvrde da su to Tračani, drugi opet vele da su Kelti, a to je isto što i KIMERI, na Balkanu poznati i kao Iliri:
“SARDIKA, ili SERDIKA, je bila glavni grad Istočne Ilirije. Geografi imaju različite poglede na oboje: i na ortografiju i na poziciju ovog mjesta. Ptolemi ga svrstava među mediteranske gradove Trakije; drugi ga lociraju u Dakiju, tj. Aurelijevu Dakiju na drugoj strani Dunava. Serdika je bila glavni grad druge Ilirije; to je čuveni grad proširen od Trajana.” (36)
SERDIKA ili SARDIKA je grad tračanskih SERDA (Σέρδοι), plemena Tračana, što svjedoči Dio Kasius (Dio Cassius, L. LI. p. 462). (37)
“Sardika, ilirski grad, dačanskog naroda prestoni-ca.” (38)
Ko su tračanski SERDI ili SARDI po kojima je SER-DIKA, tj. SARDIKA dobila ime? Gle: Sardetue, Sar-detae, Saurdinoi, Sauardeni, Σίρβοι, Sirbi, Σέριοι, Σέρβοι, talijanski zvani Serbi. (39)
“Taj Sardus, sin Herkulesa, vodio je sjajnog doma-ćina iz Libije u Sardiniju, zauzima ostrvo i naziva ga svojim imenu, tvrdi i Isidor (Origines, xiv, 6. 39). Cp. Silius Italicus, xii, 359 sq.; Solinus, iv, 1. Glava Sar-dusa sa natpisom SARAD PATER (‘Otac Sardus’) javlja se na sardinijskom novcu. Vidi Perrot et Chi-pez, Histoire de l‘art dans l’antiquité, 4. p. 20. sq., Maltzan, Reise auf der Insel Sardinien, p. 114. Tamo je mjesto zvano Svetilište Oca Sardusa na obali Sardinije (Ptolemy, Geogr. iii, 3. p. 375 ed. Müller). Egipatski spomenici izvještavaju nas da su od vremena Ramzesa II kasniji egipatski kraljevi zadržali platu velikom broju stranih plaćenika zvanih Shardana. Za njih se kaže da su prvobitno bili zarobljenici Ramzesa II, a u natpisima ih često označavaju kao ‘ljudi s mora’. Kao što su prikazani na spomenicima, lako se prepoznaju po svojim osobinama i po stilu njihove opreme: nose okrugle štitove, dugačke šiljaste mačeve i posebnu kacigu ukrašenu polumjesecom i kuglom." (40)
“Kad neko to uzme od Porfirogenita biva da su ovi Srbi mali narod; Serborum u Moeziji najveći bješe.
Oni su u stvari tračanska rasa govorom bili, ze-mljom autohtoni, Serdoruma potomci; Srbi uz Volgu i maeotijske Sarmate.” (41)
“Hormajer, Bavarski geograf, kaže: ‘Zemlja Zeruana (Serbana) toliko je velika da, kako oni sami tvrde, iz nje potječu svi slovenski narodi'.” (42)
“Stritter spominje rasu Serba koji se zovu Hrvati, i opet, 'rasa Hrvata, koju neki takođe nazivaju Ser-bi'." (43)
Velško SER su ZVIJEZDE (44). SER se nalazi u bretonskom SERA sa značenjem OTAC (45), u naj-starijem smislu SJAJ, SVJETLOST, SUNCE, BOG SUNCA.
SER je isto kao ZER: SERAFIM je isto kao i ZE-RAFIM ili SARAFIM (46). SERAPIS je isto što i OZIRIS, egipatski BOG SUNCA (47).Hebrejsko SAR je PRINC (48). SERAFIM znači SJAJNI, UZ-VIŠENI (49). SERAFIM je množina od SER-AF (50). SERAFIM znači SVIJETLI, BLJEŠTEĆI, PLAMTE-ĆI; RASAN, PLEMENIT (51).
Dakle su sva istorijska imena Srba izvedena su od ZAR, ZIR, ZUR, ZOR, SAR, SER i sve su to sino-nimi sa svim ispred kazanim značenjima sa pola-znim smislom vezanim za SJAJ, SVJETLOST, SLA-VU, SUNCE I BOGA SUNCA, odnosno BOGA SJAJA, BOGA SVJETLOSTI ili BOGA SLAVE, jer SVJETLOST i SLAVA istog su značenja.
Šafarik navodi sljedeća istorijska Srba: Serbi, Sirbi, Sirbia, Sereb’, Sierbi, Sarbi, Srbi, Serebez i navo-di Sarbienses provinciju. (52)
Milojević nabraja sljedeće: Srb, Srbin, Serb, Ser-bin Sirb, Sirbin, Sjarb, Sjarbin, Sorb, Sorbin, Sers, Sersin, Sorabin, Serber, Sereb, Sebr, Sebrin, Ser-berin, Surb, Surbin, Sarbin. (53)
Pored svih nabrojanih imena drevnih Srba, Srbi su zvani ZARBI, ZERBI, ZIRBI, SURBI, SORBI, SER-DI, SARDI, SERDIATI, SARDIATI, SUBRI, ZIMRI, itd.
ZIMRI i ZAMRI se spominju u Bibliji:
“And all the kings of Zambri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes,…” (Bible, King James version, Jeremiah,25,25)
Ime ZAMBRI preko GAMBRI, KAMBRI, SAMBRI potiče od SAM, verzija sumerskog ŠAMAŠ (Sunce). SAM je skraćenica od SAMAC, tj. SUNCE, jer je SAMO.
Osnova SAM je u imenu uralskih SAMOJEDA ili SUNCOLJUTIH. U klasičnom mandaean jeziku (Classical Mandaean) sjevernog Irana i u klasičnom mandaik (Classical Mandaic) jeziku jugozapadnog Irana SAMES je SUNCE (54). U jemenskom had-rami arapskom (Hadrami Arabic) SAMIS je SUN-CE (55), zatim u arhaičnom sokotri arapskom (So-cotri, Soqotry) u Jemenu i Omanu SAM je SUN-CE (56), u Sudanu SAMIS (57), akadijsko SAM-SU (58), aramejsko SIMSE (59), u jeziku soret (So-reth) u Iraku, Iranu i Turskoj SIMSA (60). Arapsko SIMA, SAMA, SAMAS, SUMA, je NEBO, NEBE-SA (61).
Pazimo sad ovo: arapsko SUMRAT znači ŽUT-KAST, SMEĐ, BRAON, TAMNONARANDŽAST, BOJA ŽITA (62). Od toga je izvedeno SAMARAT, SAMARIJA (63), ZEMLJA SUNCA i to je dio oblasti u kojoj su boravili prebiblijski i biblijski ZAMBRI ili ZIMBRI, odnosno SAMBRI, SIMBRI. U Septuaginti piše "Zambrei, Zambri, Ζαμβρὶ" (1.Carska,6:9-20), u Sinajskom kodeksu (Codex Sinaiticus) "Zambrei", u latinskoj Vulgati "Zambri". U prevodima na u srp-ski piše ovako:
“I sve careve Zimrijske, i sve careve Elamske, i sve careve Midske,…” (Prevod: Daničić-Karadžić)
“Svi kraljevi od Zimrija, svi kraljevi od Elama, svi kraljevi od Medije;…” (Prevod: Ivan Šarić)
“…sve kraljeve Zimrija, sve kraljeve Elama i sve kraljeve Medije;…” (Jeruzalemska Biblija)
“… svim kraljevima Zimrija, svim kraljevima Elama, svim kraljevima Medeje;…” (Prevod: Tomislav Dre-tar)
Ovi ZAMBRI ili ZIMRI žive uz Elamite i Mede. U pre-vodu Daničić-Karadžić stoji “Midske”. Sve do Vuko-ve reforme bronza je MJED, a MED je bio i ostao ŽUTKAST, SMEĐ, BRAON, TAMNONARAN-DŽAST ili BOJE ŽITA, arapsko SUMRAT sa osnovom SUM koja se nalazi u imenu SUMBRI.
Ako uporedimo originalno ZAMBRI (Ζαμβρὶ) iz Se-ptuaginte sa ZAMBREI iz Sinajskog kodeksa i ZAMBRI iz Vulgate, vidimo da se to na srpski pre-vodi kao ZIMRI, a tako pišu i neki istoriografi. Glas Z na početku je originalno S, te su ZAMBRI originalno SAMBRI, ZAMBREI su SAMBREI, ZIMRI su od SI-MRI, a SIM je isto što i SEM: SUNCE. Oblik ZIMRI je sinonim obliku KIMRI postalog od starog GIMRI, što je po GIMERU, biblijskom GOMERU, čije su potomke Asirci zvali GIMIRRI.
Da vidimo šta drugi izvori pišu o ZAMBRIMA, tj. o SAMBRIMA? Da pogledamo:
“Asarhadon uze dvadeset i jedan njihov grad noseći svoj plijen i stavi teški jaram svog carstva na njih. Negdje u istoj regiji susretne Tijuspu, nasilnog rat-nika Kimerijca ili Zimra, čija je udaljena zemlja u provinciji Kubusna, i njega i svu njegovu armiju uni-šti mačem.” (64)
Kubusna (Khubusna) je stari naziv Kubana istočno od Krima. Tu su živjeli Kimeri prije nego što su ih Skiti potisli i istjerali. Dakle: ZIMRI su KIMERI, a to je isto što i TRAČANI i KELTI i ILIRI i zato je SAR-DIKA ili SERDIKA bila ilirska, a njeni osnivači su SARDI (latinizirano SARDEATI) ili SERDI. Drugi autor tvrdi ovako:
“Kir je stvorio Persijsko carstvo, arijsko po karak-teru, ali u kojem nema ni jedne arijske provincije. To ime izvedeno je od Pereshiti, Parsi, ili Parisi, grana Kelta Zimra ili Kimra i njihov sastav je keltski i hetitski sa velikom neistorijskom semitskom podlo-gom.” (65)
Tu ništa nema nejasno: keltsko pleme Peresiti, Parsi ili Parisi su osnovali Persiju. To je isti narod koji je osnovao Pariz, isti narod čija je glinena figura idola sa natpisom PERSI otkrivena avgusta 2019. u selu Kopilo kod Zenice u Bosni.
“Zimri… problematično ime naroda u Božijem sudu (Jeremija,25,25) često uzimano kao od Hebreja drugo ime za Kimerijce.” (66)
“U najranijoj istoriji svijeta jedna stara rasa poznata je kao Gomir, Kumr, Kimmeri, Cumbri i Kumbri. Khorsabad zapis, koji ima skitske elemente, pored ostalih starih naroda izvještava i o Kumrima ili Tsi-mirima, a to ime je prepostavka, označava nomad-ska plemena bez identifikovane rase ili narod-nosti, koji po njihovim lutajućim navikama su Kumri ili Tsrimiri, koji su izdvojeni od naseljenih seljaka u zemlji.” (67)
“Glavno operativno područje korišteno od Kimeri-jana i njihov glavni dom u vrijeme Sargona II i Esarhadona očigledno je bio Zagros, uključjući Me-diju.” (68)
“Evidentno je, dakle, da je zemlja sjeverno od Crnog mora bila mjesto Kimerijana, naroda Gomera, i Krim još uvijek sadrži svjedočanstvo tog dokaza: Gomer, Gomerin, Gimiri, Kimeri, Krim.” (69)
“U ovom postupku analize važan deo predstavlja i utvrđivanje odnosa Aristofanovih Kimberoi prema slovenskom simb(e)ru u kome se skriva potonji se-bar. U obliku Kimmerioi ovaj etinom je poznat autoru Odiseje.” (70)
“Budimir je naročito isticao oblast metalurgije, vojne i grnčarske industrije vezane za ime Kimera i Si-gina, to jest Simbera, Sembera, Sebara ili Srba-lja...” (71)
Otkud i kako je u srpskom došlo do oblika SRB, SRBIN i SRBIJA, a nije ostalo staro i originalno SERB, SERBI, SERBIA, kako nas neki stranci i da-nas zovu. Pogledajmo slovenske naziv za SREBRO:
- ruski: серебро
Najstariji oblik sa osnovom SER je ruska riječ CE-PEБРО. Ovo SER je postanjem od ZER. Tako je ZERKALO preko ZERCALO postalo ZRCALO, rije-ka ZERMAGNA postalaj je ZRMANJA, a ime SERB postao je SRB i SERBI su nazvani SRBI (SRMA je srpski naziv za čisto SREBRO).
Oblici SRB, SRBIN pojavljuju se u srednjem vijeku. Gubljenjem samoglasnika dolazi do kraćenja os-nova ZAR, ZER, SER, ZIR, SUR, SOR i tako pos-taje slog SR. U dvije povelje bosankog bana Matije Ninoslava Dubrovčanima 22. marta 1240. i marta 1249. godine još postoji oblik СЕРБЛИNЬ i oblik CEPЦEMЬ (72), ali su SRBI i dalje Englezima SERBS, Nijemcima SERBEN, Francuzima SER-BES, Talijanima SERBI, Špancima SERBIOS, Por-tugalcima SÉRVIOS, Turcima SIRPLAR, Rusima СEPБЫ, Šveđanima SERBER, Norvežanima SER-BERE, Grcima ΣÉΡΒΟΙ i ΣΙΡΒΟΙ.
Grčko Β u ΣÉΡΒΟΙ i ΣΙΡΒΟΙ Latini i ostali srpski dušmani namjerno prevode sa V u SERVOI sa značenjem ROBOVI, iako su to mogu prevesti i kao svoje B, jer tako grčko ΒΙΒΛΟΣ (βίβλος) prevode u svoje BIBLIA, grčko ΒΑΒΥΛΩΝ (Βαβυλών) prevo-de u BABYLON, itd.
Danas neki među srpskim intelektualcima šire ne-bulozu da su Srbi porijeklom od nekog biblijskog, tj. mitološkog, izgubljenog hebrejskog plemena, ali tre-ba da imaju na umu da se nauno dokazivo tačno vrijeme judaizma nalazi u 459. godini st. ere, kad je književnik Ezra sa grupom vavilonskih saradnika i pod zaštitom vojske stigao u Jerusalim. Tada je jednog dana naredio svim stanovnicima Jerusalima i oko-line da moraju doći u Jerusalim da slušaju riječi Mojsijeve knjige zakona, kojoj do tada u Jerusalimu nema traga, kao što nema traga ni hebrejskom je-ziku, nego je u tim krajevima govoreno aramejskim, kao što nema traga ni Hebrejima koje Herodot u te dane ne spominje kao narod koji se obrezu-je (Herodot, II, 104).
Judaizam nastaje te 459. st. ere kad kad sa ZAM-BRIMA ilI ZAMBRIMA, tj. Kimrima ili Tracanima Je-rusalima i okoline silom biva natjerano u novi vjeru nazvanu judaizam (Ezra, 7,26; 10,7-9), te tada oko Jerusalima nastaje i pokrajina Judeja, a SAMARIJA nikad nije potpuno judaizirana. U te godine i vije-kove mnogi ZAMBREI ili ZAMBRI, tj. SAMBREI ili SAMBRI silom prilika su postaju Judeji, tj. Hebreji, a nisu Srbi od Hebreja postali:
“… i čini se da je izraelski kralj Saul bio iz te jafetske porodice.” (73)
