ISTINA ISPLAŽENOG JEZK BOGA SUNCA I BOGOVI LAŽI

Godine 1932. godine arheolog Miloje M. Vasić da-tira svoja otkrića na iskopavanju Vinče:

“Kulturni sloj u Vinči, moćan 10,5 m., imaće se, pre-ma tome, razdeliti, na osnovi karakterističnih odlika, u tanje slojeve kojima će odgovarati kraći vremenski periodi u vremenskom interval od oko 1600 godine pre Hr. do oko 600 godine po Hr.” [1]

Na Dan sv. Save 27. januara 1938. godine arheolog Miloje Vasić izriče svoje finalno datovanje Vinče:

“Moje datovanje osnivanja Vinče u doba prelaza iz 7. u 6. vek pre Hr. naišlo je na opoziciju drugih nau-čnika. Ostajući pri svome datovanju Vinče, ja ne mogu na ovom mestu, zbog oskudice prostora dis-kutovati tako krupno i vano pitanje o datovanju pre-istorijskih kulturnih predmeta i pojava u Dunavskoj Dolini.” [2]

Pošto su se svi predali lažima pa i Srbi, Vinča je od germanske škole datovana na 5500-3500 g. p.n.e.

Motiv isplaženog jezika na arjanskim, tj. tračkim, od-nosno kimerskim idolima Sunca i sunčanih božan-stava traje od Gobekli Tepe kulture, kulture Le-penskog Vira, Vinče, njoj bliskih i mladih kultura pa kroz sva vremena do kraja 19. vijeka na stećima u Srbiji.

Hrišćani i muslimani Balkana i cijele Evrope odriču se svog vedskog kulturno-istorijskog i duhovnog na-slijeđa jer se protivi unipolarnim globalističkim ideo-logijama njihovih lažnih bogova.

.............................

[1] Miloje M. Vasić, Preistoriska Vinča I.; Beograd, Izdanje Državne štamparije, 1932, str. 97.

[2] Miloje Vasić, Dunavska Dolina i Italija u gvoz-denom dobu; Starinar, Treća Serija, Knjiga XIII, Dr-žavna Štamparija Kraljevine Jugoslavije, Beograd, 1938, str. 30.

VINČANSKI ANTROPOMORFNI KRST (ANKH)

Koštani amulet vinčanske kulture, Medvednjak, Smederevska Palanka; Foto: Milorad Stojic, Najlepše lice neolita, HERAedu, Beograd, 2024.

Sumerski: ✳ = DINGIR = ZVEZDA; BLEŠTEĆI; NE-BESA; BOG.
Egipatski: ANKH = ŽIVOT.

KAKO JE DRUIDSKI ŠTAP PATVOREN U SAVINO ŽEZLO

Sa puta u Jerusalim sv. Sava je donio ovaj štap, navodno je to štap Save Osvećenog.

Jedini na svetu sačuvani druidski štap sa kristalnom kuglom na vrhu nalazi se u riznici manastira Mi-leševe, premda neki tvrde da se čuva u Istorijskom muzeju u Beogradu i vele da je ovaj štap Sava do-bio u Jerusalima kao potvrdu srpske arhiepiskopije, iako to ni jedan od Savinih biografa ne pominje ovaj štap.

Poznato je da su štapovi sa kristalnim kuglama bili deo opreme paganskih prvosveštenika, a takve ku-gle su i veštice koristile. Nije poznato da je bilo koji crkveni prvosveštenik imao žezlo sa kristalnom ku-glom jer je to rekvizit druida i vračeva.

Kao arhiepiskop sv. Sava je bio kanonski vrlo strogi ortodoksni zilot koji je slao vojsku na srbske staro-verce i krstjane dvoverce. I zamislimo takvog Savu da se šeta po crkvi i oko crkve sa žezlom sa kris-talnom kuglom za prizivanje onostranih magijskig sila i čudesa? Nema logike, zar ne? Suprotna je i kanonima i zdravoj logici!

Na vrhu štapa je hrastovi žir sa kapom u ruskom stilu sredine srednjeg veka ukrašena pravilno raspo-ređenim dragim kamenjam i filigranskim peltama, tj. srbskim ocilima. U sada pozlaćenom žiru je kugla od gorskog kristala. U potpuno pravilnom rasporedu celom površinom kugla je brušenjem ukrašena istih mera romboidnim simbolima kosmosa i Boga: ◆. Velika je misterija kako je geometrijski pravilno istih mera i čime u romboidne simbole glatko izbrušena cela površina kristalne kugle?

Monasi su originalni okov zamenili novim u koji su ugravirali himne sv. Savi i stihove Tropara Veznese-nju Gospodnjem. Ono što su se, da 'prostite, dobro zajebali, je da su iz srednjovekovnog Savinog vre-mena zvano i pisano ПPABOBѢPИЮ napisali ПPA-BOCЛABЇЮ: grčko ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (Ορθοδοξία) Sava prevodi i piše kao PRAVOVERJE, a termin PRA-VOSLAVLJE nije postojao u Savino vreme.

Bilo kako bilo, orginani druidski štap monasi su osa-katili, a novi štap pretvaraju "žezlo sv. Save" uvija-jući ga u još jedno "crkveno predanje", tj. u još jednu crkvenu laž. Da li je na fotografijama original i nje-gova malo drugačija replika, ne znam, ali po zvani-čnoj priči radi se o jednom štapu.

RADOST, SUNCE I VATRA

RA + DOST > RADOST

a) RA = SUNCE, DAN, SVETLO; BOG SUNCA [1];

b) DÔST = PRIJATELJ [2].

RADOST = SUNCE PRIJATELJ, SVETLI PRIJA-TELJ, SJAJNI PRIJATELJ.

U egipatskom RA (hijeroglif: ⊙) znači SUNCE, BOG SUNCA, ali šta znači u srbskom pa imamo RAS, RASA, RASENI, RAŠANI, RASKOŠ, RAŠ-LJE, RAČVE, RAKLJE, itd?

U centralnoj Bosni postoji riječ RARATI sa znače-njem ZADIRKIVATI, DRAŽITI, LJUTITI [3], a RARA je ZADIRKIVANJE, IZAZIVANJE LJUTNJE, dakle je RA duševna VATRA. RARATI bukvalno znači POT-PALJIVATI (emotivnu) VATRU. To je dokaz da je kod starih Srba RA značilo VATRA, a gdje je VATRA, tu je SJAJ, SVJETLO, TOPLOTA i najpreča i prva VA-TRA je SUNCE.

Kad bi Srbi iz svog jezika izbacili sve riječi pos-tanjem i značenjem vezane za Sunce (kao što je izbačeno RA, RARA i RARATI), nestalo bi srbskog jezik, a bez jezika nema ni naroda.

..............................

[1] E. A. Wallis Budge, An Egyptian Hieroglyphic Dictionary, Vol. I, London, John Murray, 1920, p. 417-418.

[2] Đura Daničić, Rječnik hrvatskoga Ili srpskoga je-zika, Dio II; Zagreb, Knjižarnica Jug. akademije L. Hartmana (Kugli i Deutsch), 1884-1886., str. 679.

[3] Petar Skok, Etimologijski rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika, Knjiga III, JAZU, Zagreb, 1973, str. 109.

NAJSTARIJI SLIKOVNI KALENDAR NA SVETU

Lunarni i solarni kalendar; unutrašnjost zdele, žuto-brdska kultura, oko 1350. g. p.n.e., severoistočni deo središnje Srbije. Zdela (vaza) je u privatnom vlasništvu, dakle čuvana kao u trezoru. Ovo je naj-stariji godišnji kalendar u Evropi

U centru je Sunce sa osam krstoliko upisanih belih krugova čiji broj pokazuje odnos broja 8 sa 365 da-na sunčanog (tropskog) kalendra:

365 : 8 = 45,625 dana = polovina godišnjeg doba i te polovine tačno su obiležene na rubu znakovima »◇« koji označavaju ne samo glavne Mesečeve faze, nego i polovine godišnjih doba (u sezoni je-seni to se poklapa sa Mitrovdanom).

ŽEZLO VAVIONSKIH VELIKIH MAGOVA

Dvije zmije na žezlima prvosveštenika svoje vere do sad pravoslavci pravdali ovim citatom:

"Eto, ja vas šaljem kao ovce među vukove: budite dakle mudri kao zmije i bezazleni kao golubovi (Ma-tija 10,16)

U laži su kratke noge, zar ne?

Dvije zmije ili dva zmaja na vrhu arhijerejskog žezla znak su letnjeg solsticija, tj, znak su vidovdanske dugodnevice u prvom danu leta kad Sunce dostiže svoju najvišu tačku neba (simbolika Boga na ne-beskom prestolu).

SRBSKI NAJSTARIJI NA SVETU SUNČANI KALENDAR

Unutrašnjost zdele, žutobrdska kultura, oko 1350. g. p.n.e., severoistočni deo središnje Srbije.

LAŽNA KRUNA STEFANA DEČANSKOG

Iz riznice manastira na Cetinju.

Iz SPC zvanično tvrde da je ovo je kruna Stefana Dečanskog (1276 - 1331), iako svetica nema mara-mu na glavi što je nezamislivo za pravoslavni 14. vek, niti njena haljina odgovara vremenu ikonografi-je pravoslavnih svetica 14. veka. Neoborivi dokazi la-ganja su episkopsko žezlo sa dve zmije i ovakva ruska bela kapa kamilavka jer nisu postojali prije 18. veka. Ovo je ruska mitra za arhijereje iz 18-19. ve-ka.

Sa belom kamilavkom na glavi i štapom sa dve zmije u vrhu na ikoni je ruski mitropolit sv. Petar Moskovski (mitropolit od 1308-1326). Na ikoni levo od glave piše ПIТ (ПÏТ), a desno od glave je az-bučno slovo P ( ПIТP, ПÏТP). U Carigradu 1308. romejski patrijarh Atanasije Prvi rukopolaže Petra u čin mitropolita i poklanja mu arhijerejsku odoru, štap i ikonu, ali ovakvo vladičansko žezlo sa dvije zmije u vrhu i ovog dizajna ruska kamilavka nisu postojali pre 18. vijeka.

Pre 18. veka nisu postojave porcelanske emajlirane ikone ovakvog tipa. Sve činjenice svedoče laž SPC da je to kruna Stefana Dečanskog krunisanog u prvoj polovini 14. veka, 6. januara 1322. godine.

Ovo nije serdnjovekovna vladarskaa kurna, već je ruske izrade i stila mitra nekog crkvenog arhijereja sa dva tipična ruska ukrasna ornamenta između porcelanskih ikona.

Iz nebesa Višnji Gospod kaže: "K'o popovi baš niko ne laže!" Nažalost, velika većina današnjih Srba uživa topeći se u slasti laži svojih lažova!

SRBSKA BOGINJA SERBANA

Boginja ZARBANITU, SARBANITU, ZERBANIT, SAR-BANIT, SERBANIT SARBANA, SERBANA ili BELTIA, supruga je BOGA BELA ili MARDUKA, boga Sunca.

Izvor: https://stecciibogumili.blogspot.com/2026/09/boginja-serbanit-beltija-je-serbana-ne.html

BOGINJA SERBANIT (BELTIJA) JE SERBANA, A NE SERBONA

Boginja ZARBANITU, SARBANITU, ZERBANIT, SARBANIT, SERBANIT ili BELTIA supruga je BOGA BELA ili MARDUKA, boga Sunca. I pored iste os-nove SER u imenu SERBONE Jovana Deretića, SERBANIT nije SERBONA.

U srbskom ne postoje punoznače reči BON i BONA, niti ovi oblici postoje kao nastavci za tvorbu drugih reči. BONA postoji jedino kao nedefinisana pošta-palica u govoru žena Bosne: "Šta ti je, bona?"

Kod Rimljana je postojala boginja BONA DEA. La-tinsko BON služi kao osnova za izvođenje riječi sa smislom DOBRO, npr. francusko BON, englesko BONNE. Keltsko BON je smislom isto keltskom BAN, BEN, BIN sa značenjem BAL, BEL, tj. SUN-CE.

Imena SERBON (SER + BON) i SERBONA (SER + BONA) kao složenice u najstarijem izvornom smislu po osnovi SER značile bi SJAJ, PLAMEN, BLESAK, isto kao osnova SER u SERAFIM [1], dok bi po osnovi BON i BONA značila DOBAR i DOBRA, tj. SJAJNODOBRI i SJAJNODOBRA. Po tome bi na-vodi Miloša Milojevića [2] i Jovana Deretića o srb-skom bogu SERBONU i boginji SERBONI [3] mogli da prođu, ali ni kod jednog ni kod drugog niti bilo gde pre njih ne postoje izvori o postojanju boga SERBONA i boginje SERBONE. U čemu su pogre-šili Milojević i Deretić?

Kad se prevodi strana reč, ne gleda se na njenu morfologiju, ne gleda se njen oblik, nego se prevodi njeno značenje, prevodi se njen smisao, njena su-ština se prevodi. U slučaju Deretićeve SERBONE oblikom najsličnije ime je ime babilonske boginje ZARBANIT čijem imenu značenje određuju dve "as-irske" reči: ZER + BANIT.

Značenje psnove ZAR u imenu ZARBANIT isto je značenju osnove ZER u imenu ZERBANIT [4], isto je osnovi SAR u njenom imenu SARPANIT, isto osnovi SER u SERBANIT i srbskom SERBANA:

"Boginja koja se najčešće navodi kao Mardukova supruga bila je Zarpanit ili Zarbanit (ona iz grada Zarpana)." [5]

I sve polazi od "semitskih Sumeraca" koji su, po zvaničnoj semitskoj školi, "nakon svoje istorijske po-jave vrlo brzo nestali", a pojavili su se "Akađani", pa su i oni "nestali" pa se pojavše "Asirci". Kad se go-vori o imeni boginje ZERBANIT ne radi se o jeziku "Asiraca", nego o jeziku drevnih Arjana te prvo da objasnimo ko su i kako su nastali nazivi "Sumer" i "Sumerici", "Akad" i "Akađani", "Asirija" i "Asirci":

"Naziv 'Sumerci', koji asirolozi sada primenjuju na ovaj najraniji civilizirani nesemitski narod Meso-potamije, nikada nije pronađen da ga je koristio sam narod. Asirolozi su ga skovali od naziva "Sumer", koji su kasniji Babilonci i Asirci primenjivali na Donju Mesopotamiju. Proizvoljnost ove upotrebe dokazuje činjenica da su asirolozi ranije ovu oznaku pripisivali navodno dijametralno različitoj rasi koju sada na-zivaju 'Akađani' i koju također proizvoljno nazivaju 'Zapadnim Semitima', rasi koju su ranije nazivali 'Sumercima' ili 'Sumerjanima'. Kasnije su proiz-voljno preokrenuli nazive što je rezultiralo još većom zbrkom, budući da je 'Akad' sinonim za sumersko 'Ari' (ili Arijan'), naziv i za Amoreje koji su, doduše, nesemitski; a ovi 'Akadi' od Sargona nadalje, kako sam pokazao, identični su s vodećim ranim arjan-skim kraljevima na službenim popisima kraljeva za-bilježenim u indijskim epovima." [6]

Dakle: takozvani "Sumerci", "Akađani" i "Asirci" nisu bili Semiti, nego Arjani, ali su asiroloci, tj. pristalice biblijske semitske škole, sve njih proglasili Semitima da bi biblijski narativ stekao istorijsko utemeljenje u postojanje semitske rase, postojanje biblijskog Lota, Avrama i ostalih biblijskih predaka mnogo kasnije nastalih Hebreja. Evo ko su Arjani:

“U drevna vremena Tračani su zvani Perke ili Aria, ...” [7]

"… od Trakije zemlje, ili Perke zvane i Arija, naroda Tračana ili Traksa.” [8]

Arjana su vedski koren i stablo Tračana ili Kimera sa svim njihovim granama ljudi svijetle puti i zbog toga se u nastavku ove priče pri svakom pominjanju sumerskog, akadskog i asirskog jezika misli na jezik drevnih Arjana.

Sumersko ZAR znači BES, LJUTNJA [9] i to je duševna VATRA iza koje stoji smisao VATRE u bukvalnom smislu. Od istog ZAR je srbsko ZAR u ZARITI, OZARITI. Od ZAR je i srbsko ŽAR, tj. VATRA. Sumersko ZAR isto je sumerskom SUR sa značenjem PLAMEN, SJAJ, BLESAK [10] i posta-njem je od sumerskog SIR [11]. ZAR je sinonim sumerskom SUR [12]. Dakle je ZAR = ZER = SER = SIR = SUR, odnosno ZERBANIT = SERBANIT = SIRBANIT = SURBANIT = BĒLTU [13], baš kao što je ime ZERBAN = SERBAN = SIRBAN = SURBAN = BĒLU [14] = BEL = MARDUK.

Reč BANIT u imenu ZARBANIT ima sumersku os-novu BAN sa značenjem MALO, MALENO, SITNO; BOGINJA DJECOSTVARATELJKA - VENERA [15]. Egipatsko BANN znači ZAČETI, STVORITI, egi-patsko BAN(T) su PAR DOJKI [16]. DVIJE DOJKE su sumerski ideograf sa značenjem RODITELJKA, HRANITELJKA, MATER. U egipatskim hijeroglifima DVIJE DOJKE znače GRUDI, DOJKE, PAR DOJKI (slika u prilogu) [17]. Prikaz dviju dojki postoji i na nedatiranom stećku u selu Dubnica kod Kalesije u Bosni i na stećku u selu Dići kod Ljiga.

Akadsko ZĒR-BĀNĪTU prevode kao SEMENA PRO-IZVOĐAČ [18], ali u akadskom ZERHU osnova ZER daje reči značenje SVITANJE [19]. U akadskom ZERZE(R)RU i ZERZIRU osnova ZER daje rečima značenje VEOMA MAL, SITAN [20]. I gle:

ZER + ZE(R)RU = SVETLO MALO, SVJETLO SI-TNO, srbski rečeno ZERA SVETLA ili ikavskim go-vorom ZIRA SVJETLA: FOTONI su elementarne čestice svetlosti, zrna svetlosti koja Sunce sije po Zemlji.

Akadsko ZĒRĪU je SEME, ZĒRU(M) i ZĪRU su ZR-NO, SEME, SEMENA [21], dakle ZER je SVETLO a ne SEME jer su ZE(R)RU, ZĒRĪU i ZĒRU(M) izve-denice od osnove ZER koja znači SVETLOST, SVETLO, SVITANJE, ZORA.

Akadsko BANNU(M) je VRČ, BOKAL [22] i on je DRŽAČ vode, sumerskim rečeno BANA [23], egi-patski BĀN, BANU [24], a srbsko BAN je DRŽAČ vlasti. Akadsko BANÛ znači GRADITI, STVARATI, RAĐATI, BOGINJA STVARANJA i SEMENA [25], BĀNTU je MATER [26], BĀNÛ, žen. rod BĀNĪTU znači ZAČETNIK, STVORITELJ, GRADITELJ [27].

A sad o asirskom jeziku mlađem od akadskog: as-irsko ZĒRU je ZRNO, SEME; SIN (muški potomak) [28]. Osnova ZER u ZERBANIT i ZĒRU, te osnova ZĪR u ZĪRU znače SVETLOST, SVETLO jer ZĒRU i ZĪRU mogu biti i sinonimi sa smislom NEPRIJA-TELJSTVO, MRŽNJA [29]. NEPRIJATELJSTVO i MRŽNJA suprotni su SJAJU MIRA i LJUBAVI, a ne ZRNU i SEMENU.

Asirsko BANÛ (žen. rod: BANITU, BANTU) znači LEPO, KRASNO, ZGODNO, TRAJNO, PRIJATNO, PRIJATELJSKO, POVOLJNO, KOPULATIVNO [30]. I asirsko BANÛ znači STVARATI, GRADITI, PRO-IZVODITI, RAĐATI [31] i asirsko BĀNU je BOKAL, DRŽAČ vode). BĀNÛ (žen. rod): BĀNĪTU je ZAČE-TNIK, STVORITELJ [32].

Zaključak svemu je da ime babilonske boginje ZA-RBANITU, SARBANITU, ZERBANIT, SARBANIT, SERBANIT ili BELTIA znači SJAJNA STVORI-TELJKA, SJAJNA RODITELJKA, tj. SARBANA, SERBANA, BENDIS (BENDA je SAOSEĆANJE, EMPATIJA), BELISANA, VENERA, BOGINJA DANA (boginja dnevne svetlosti), vedska DAHANA, vin-čanska DAHINA. Ona je BRIŽNA MAJKA STVA-RATELJKA I RODITELJKA GRADITELJKA. Njoj od-govara grčka AFRODITA (Αφροδίτη), boginja lepote, ljubavi, strasti i plodnosti, a ne surova ARTEMIDA, boginja lova i ubica životinja.

................................................

[1] Augustin Calmet, Dictionnaire historique, criti-que, chronologique, géographique et littéral de la Bible, Seconde edition, Tome quatrieme; A Geneve: Marc-Michel Bousquet et Compagnie, 1730, p. 190.

[2] Miloš S. Milojević, Odlomci istorije Srba, Sveska I, Beograd Državna štamparija, 1872, str. 193-194.

[3] Jovan Deretić, Antička Srbija, Temerin, 2000, str. 24.

[4] Michael George Glazebrook, Notes on Lessons from the Old Testament, Senior Course, Vol. II; Lon-don, Rivington Percival, & Co., 1893, p. 64.

[5] Britannica Encyclopaedia of World Religions; Encyclopaedia Britannica, Chicago, London, New Delhy, Paris, Seoul, Sydney, Taipei, Tokyo, 2006, p. 693.

[6] L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), A Su-mer-Aryan Dictionary, Part I, Introductory XV; Lon-don, Luzak & Co., 1927.

[7] John Pym Yeatman, The Shemetic Origin of the Nations of Western Europe; London: Burns and Oates, 1879, p. 212.

[8] Avgvsti Meinekii, Stephani Byzantii Ethnicorvm Quae Svpersvnt, Tomus Prior, Berolini, Impensis G. Reimeri, 1849, p. 316.

[9] Stephen Langdon, A Sumerian Grammar and Chrestomathy, Paris, Libraire Paul Geuthner, 1911, p. 257.

[10] Ib. p. 257, 244.

[11] Ib.

[12] Ib.

[13] Jeremy Black, Andrew George and Nicholas Postgate, A Consice Dictionary of Akkadian, 2 nd (corrected) printing; Harrassowitz Verlag, Wiesba-den, 2000, p. 42.

[14] Ib.

[15] L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), A Sumer-Aryan Dictionary, Part I, Luzak and Co., London, 1927, p. 27.

[16] Ib.

[17] Ib.

[18] Jeremy Black, Andrew George and Nicholas Postgate, Ib. p. 446.

[19] Ib.

[20] Ib.

[21] Ib.

[22] Ib. p. 37.

[23] Ib. L. A. Waddell (Laurence Austine Waddell), Ib. p. 28.

[24] Ib.

[25] Jeremy Black, Andrew George and Nicholas Postgate, Ib. p. 37.

[26] Ib. p. 37.

[27] Ib. p. 38.

[28] Ignace J. Gelb, Benno Landsberger, A. Leo Op-penheim, The Assyrian Dictionary, Volume 21; The Oriental Institute, Chicago; Illinois, U.S.A. and J. J. Augustin Verlagsbuchhandlung, Glückstadt, Germa-ny, 1961, p. 89.

[29] Ib. p. 136.

[30] Ib. Volume 2, 1965, p. 81.

[31] Ib. p. 83.

[32] Ib. p. 94.