Friday, December 30, 2016

RIJEŠENA TAJNA PORIJEKLA CIGANA

 
Mapa po Herodotu: iz pogranične oblasti između Medije i Indije, Sigini (Cigini ili Cigani) doselili su se iznad Istera (Dunava).

        Ko su Cigani milenijumsko je pitanje o kojem istorija ćuti, a odgovor je vrlo lak: Cigani su Herodotovi Sigini:

Ciganski konj (Gypsy Horse).

        “А нико није у стању тачно да каже шта се налази северно од ове земље и ко тамо станује. Ипак изгледа да се преко Истра налази једна бескрајна пустиња. Једини за које сам био у стању да дознам да станују преко Истра јесу људи: којима је име Сигини, а који се одевају као Међани. Коњи су им рундави по целом телу, а длака им је дугачка oко дeceт цeнтимeтapa, мали су, са затубастом њушком и не могу на себи да носе човека, док су у колима врло брзи; због тога се тамошњи људи и возе на колима. Земља им се протеже до Енета на Јадрану. За себе кажу да су досељеници из Медије, али како су се оданде доселили, нисам у стању да објасним. То се све могло десити у великом временском раздобљу. Лигијци који станују изнад Масалије називају трговце на мало ''сигини'', а код Кипријаца тако се називају копља.” (Herodot, Istorija, V, 9)

        Po čemu znamo da su današnji Cigani Herodotovi Sigini? Prvo što svjedoči je njihovo ime: Sigin > Cigin > Cigo > Cigan.

        Drugo što svjedoči da su Cigani Herodotovi Sigini jesu siginski konji duge dlake koje Herodot spominje i opisuje:

 
Ciganski konj duge dlake.
        “Коњи су им рундави по целом телу, а длака им је дугачкa oко дeceт цeнтимeтapa, мали су, са затубастом њушком и не могу на себи да носе човека, док су у колима врло брзи; због тога се тамошњи људи и возе на колима.”
 
        Dlakavi ciganski konji postoji i danas i evo ih na fotogrfijama. Ova vrsta dlakavih konja zove se opštim imenom Ciganski konj (Gypsy Horse).
        Eto siginskih dugodlakih konja, eto Medije, eto Indije uz Mediju, eto Sigina iznad Istera (Dunava).

Wednesday, December 28, 2016

SERBOSLAVLJE


         Današnji ljudi imaju mnoštvo vjera zvaničnih i privatnih. Pored zajedničke im vjere svetosavlja privatna vjera kod većine današnjih Srba je serboslavlje.
         Serboslavlje Srbi smatraju istorijom. Sa svetosavskim serboslavcima ne može se voditi rasprava o istorijskim izvorima, jer pored dogmata serboslavlja i kao poklonici boginje Serbone i boga Serbona oni istorijskim izvorima ne pridaju bilo kakav značaj. Novi moto svetosavskih serboslavaca je "Svetosavskog Srbina Serboslavlje Spasava!"

DERETIĆ LAŽE

Shirpurla (Širpurla) nije Sirbula, nego starije ime grada Lagas (preuzeto iz knjige "A Sumer and Akkad" by Leonard W. King, London, Chatto & Windus, 1923, p. 98-99).

        “Сумерци помињу Нина као Ур-Нина (48.ст.34). Арчибалд Сајс наводи овај сумерски запис којиу целости гласи: ''Ур-Нина краљ Ширпурла, Схирпурла'' (173.1.ст.68). Сајс каже да њему није јасно шта ово име значи, да ли је то неки град или нешто друго. Нама је јасно да се овде ради о првом помену српског имена.” (Др Јован И. Деретић, Aнтичка Cpбијa, Темерин, 2000, ЈугоПИРС Темерин, c. 31)

          Deretiću je "jasno" da se u riječi SHIRPURLA "radi o prvom pomenu srpskog imena." To kaže Deretić i poziva se na Sajsovu knjigu navedenu u Literaturi Deretićeve "Antičke Srbije" pod brojem 74: А. HENRY SAYCE: The Hittites, The Religious Tract Society, Oxford, 1890.

         Kao prvo: u Sajsovoj knjizi, na koju se Deretić poziva, pomenuti sumerski zapis uopšte se ne spominje. Kao drugo: Схирпурла (Širpurla) nikako ne može biti Sirbula, već je to starije ime grada Lagaša.

P.S. Evo link ka Sajsovoj knjizi na koju se Deretić poziva i svako može da se uvjeri da je Deretićeva referenca laž, jer u ovoj knjizi ne pominje se ono sto Deretić tvrdi:

https://books.google.ca/books?id=cuoXAAAAYAAJ&pg=PA3&lpg=PA3&dq=The+Hittites,+The+Religious+Tract+Society,+Oxford&source=bl&ots=VxEOfDmgEA&sig=5sAEiQCfZ1zJoN75VHZEqLh46dQ&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwib8cvjrpLRAhWj64MKHfc5C3kQ6AEINjAH#v=onepage&q=The%20Hittites%2C%20The%20Religious%20Tract%20Society%2C%20Oxford&f=false

TAKAV JE OVDJE ADET


         Kao primjer umnog kanalisanja navešćemo riječ ADET. Petar Skok za ADET kaže ovako:

         "ADET, također hadét m (kao hada za ada), sinonim danas gotovo na čitavom teritoriju za običaj, uredbu, red (Vuk). Elezov'.ć l, 4 t« 2, 491 b i lj e ž i za Kosmet akcenat âdet, gen. âdeta i prilog adetâ 'obično, onako kako je uobičajeno'. Opći je balkanski turcizam (adet, prilog adeta 'véritablement, tout simplement') arapskog podrijetla u istom značenju (ar. (1)
 
         I kaže doktor lingvistike da je riječ ADET "balkanski turcizam arapskog podrijetla". Tako rade državni cenzori kad žele kanalisati um narodu: skoro svako ko pročita tu laž, povjeruje da je to istina!
Keltsko (gaelik) ADH = ADET = OBIČAJ, ZAKON (2)
 
         ADH je keltska riječ, riječ Pikta koji su dio Briga (Friga), a Brigi su dio Tračana, a Kelto-Tračani bili su širom Evrope i Male Azije. I zašto bi to bio "balkanski turcizam arapskog podrijetla"?
Ali takav je od vođa na Balkanu ADET: uzmi narodu sve, očepuraj mu imovinu, znanje, razum i dušu mu oguli, nabaci mu ular na glavu, osedlaj, jaši i uživaj, dok onaj ispod sedla rže: "Nino Belov car Serbula, Nino Belov car Serbula..."
...........................
         (1) P. Skok, Etimologijski rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika, Knjiga I, JAZU, Zagreb, 1971, p.str. 9.
         (2) R. A. Armstrong, Gaelic Dictionary in Two parts: I. Gaelic and English. II. English and Gaelic, London, Printed for James Duncan, 37, Paternoster Row; 1825, p. 6.

POMIJERANJE EKVATORA 6459 GODINA

Tačka B: mjesto prvog dana proljeća (vernal equinox) 4443. g. st. ere.
 
         Zbog tkz. precesije ekvinocija Sunce mijenja svoj položaj u odnosu na zvijezde i sazviježđa, a tome je uzrok Zemljino gibanje Zemlje pri rotaciji. Tako je prvi dan proljeća prije 6500 godina bio u mjestu gdje je danas prvi dan ljeta: u tački B između Blizanaca i Bika (slika iznad). Tim pravcem istok-zapad prije 6500 godina pružao se nebeski ekvator i tu bilo 0º (danas je tu +23,5).


Prvi dan proljeća (proljetni ekvinocij) krajem 20. i početkom 21. vijeka je u tački A (0º).
 
        Za proteklih 6459 godina tačka prvog dana proljeća iz tačke B pomijerala se u tačku A (slika iznad).  Krajem 20. i početkom 21. vijeka proljetni ekvinocij je  u tački A. To je liniji nebeskog ekvatora između Riba i Vodolije (0º DEC). Razlika po deklinaciji (visini) između tačke B i tačke A je 23,5, a po desnom pomaku (horizontalni pravolinijski put) je 6 sati ili (90º RA). Tako se precesija ekvinocija ogleda na nebu, a kako je na Zemlji?

 
Linija ekvatora nekad i danas sa entralnnim fiksnim tačkama u centralnoj Africi i centralnom Pacifiku.
 
         Kao što se zbog precesije ekvinocija linija nebeskog ekvatora spustila nebom za 23,5º, tako se pomjerila i linija Zemljinog ekvatora na sadašnjih 0º. Prije sadašnje nulte pozicije ekvator zapadne Zemljine polulopte bio je na -23,5º geografske širine, a na sjevernoj +23,5º . To znači da je položaj Zemlje prije 6443 godina drugačiji nego što je danas, tj. tačke njenih polova nisu bile na mjestima gdje se danas nalaze, nego su bile pomjerene za 23,5º u odnosu na današnje tačke (slike pokazuju mjesto ekvatora i polova prije 6459 godina).
         Prva fiksna tačka na kojoj je ekvator bio fiksiran je tačka u kojoj je meridijan Velike piramide presijecao ekvator. Ta tačka i danas se nalazi na istom mjestu. Druga fiksna taka je na suprotnom kraju zemlje u srednjem Pacifiku (i ta tačka je danas na istom mjestu). Kanada tada pila na sjevernom polarnom polu. Kako se polovina ekvatora južne Zemljine hemisfere penjala sjeverno, tako se i sjeverni pol je pomijerao sjevernije. Sunce išlo sve sjevernije i tako se polarni led po Kanadi otapao i danas imamo stanje kakvo jest.
         Mi ne znamo kakav je bio odnos kontinetata prije 6443 godina, ne znamo da li je to bilo sve u jednoj cjelini ili se to razdijelilo u kataklizmi velikog biblijskog potopa 2656 godina prije nove ere, ali liniju ekvatora i tačke polova možemo orijentaciono predstaviti.

Fiksna tačka ekvatora i pozicija Velike piramide.
 
        Velika piramida je napravaljena prije oko 5200 godina. Kad je ono napravljena, bila je udaljena od ekvatora isto kao i danas: +30º, a od linije Tropic Cancer +6,5 stepeni. I kako je bilo onda, tako je i danas. Fiksna tačka ekvatora južno od Piramidinog meridijana ostala na istom mjestu na kojem je bila prije 6443 godine.



Pomijeranje tačke sjevernog pola.
U ovom dijelu Zemlje ekvator se penje ka sjeveru.
 
         Pošto je do početka 21. vijeka tačka proljetnog ekvinocija od one tačke B da današnje tačke A prešla punih 23,5º, tačke Zemljinih polova takođe su se pomijerale. Tačka sjevernog pola pomjerila se ka sjeveru. Samim tim i Zemljin ekvator po istoj geografskoj širini penjao se sjevernije, te je i Sunce išlo sve sjevernije i topilo led preko Kanade i sjevernog pola (zvanično lažu da je tome uzrok globalno zagrijavanje).

U ovom dijelu Zemlje ekvator se spušta ka jugu.
 
Pomijeranje južnog pola of 4443. g. st. ere.
 
         Južni pol pomijerao se preko Antartika ka južnom vrhu Južne Amerike. Pomijeranjem južnog pola u pomenutom pravcu izazivao je da ekvator od danasnje linije Tropic Cancer padao sve južnije ka Indoneziji pada sve južnije, jer ga južni pol vukao, a sjeverni gurao.

Tuesday, December 27, 2016

GRAD BAR

Grad Bar je ispod ovog visa.
 
Bar
Keltsko (gaelik) BAR znači VRH, VIS (1).
 
......................
         (1) R. A. Armstrong, Gaelic Dictionary in Two parts: I. Gaelic and English. II. English and Gaelic, London, Printed for James Duncan, 37, Paternoster Row; 1825, p. 51.

HEJ, BRE


         Uvijeno u romantiku ono BRE iz Srbije tumače kao skraćeno od BRATE, a svi znamo da se BRE govori samo onda kad smo iznenađeni nečijim negativnim riječima ili postupkom. Govori se i ženama, dakle nikako ne može biti skraćenica od BRATE.
         Velško BREAN (1) znači NJAKATI (kao magarac), a BREBWL (2) znači GLUPAN, BUDALA, MAGARAC.

        BRE je keltska skraćenica od BREAN, (BRE-AN) i BREBWL (BRE-WL) i znači GLUPAN, BUDALA, MAGARAC.
...........................
(1) Dictionary of the Welsh language by Daniel Silvan Evans, J. Henry Silvan Evans, Carmarthen: William Spurrell: London: Simpkin, Marshall, & CO., 1887, p. 67.
(2) Spurrell’s Welsh-English Dictionary, Tewlfth Edition, Edited by J. Bodvan Anwil, Tarmarten, W. Spurrell & Son, 1934, p. 52.

KRST SA ČETIRI "C" NA STEĆKU

 

SVETOVIDOV HRAM NA PEŠTERI

   
 
Svetovidov hram na Pešteri.
   
        Svetovidov Hram Sunca godine na Pešterskoj visoravni: svakom godišnjem dobu posvećen je jedan hram, svakoj Svetovidovoj glavi jedan oltar:

      1. zima = Svarožić (Mladi Koledo),
      2. proljeće = Jarilo (Juraj),
      3. ljeto = Perun,...
      4. jesen = (Dajbog (Stari Koledo)


Svetovid je Sunce i vrhovni bog (u ruskom panteonu zove se Rod). Njegov simbol je znak "C" nazvan i ognjilo, ocilo ili kresivo, a u stvari je simbol fraktalnog drveta života, simbol rađanja, rasta i života i besmrtnosti.

Hors sa žezlima sa azdiama (ruska dijedema, 12. v.).

              Bog vremena godine Hors i njegov simbol je azdia (azdija)* prikazana na njegovim žezlima vlasti. Hramovi na Pesteri gradjeni su u znaku Svetovidovog znaka "C" oko Horsovog žezla.
................................
      *Ovakve prikaze boga Horsa neko je učinjenom podvalom nazvao "Vaznesenje Aleksandra Makedonskog" i tako je i ostalo.

Sunday, December 18, 2016

GRAB, ILIRSKA GRABIA I GRBALJ

Grbalj

         U svojoj “Istoriji prirode" Plinije Stariji spominje originalno ilirsko pleme GRABÆI u oblasti kod Skadarskog jezera. Mnogo kasnije Napoleonov diplomata, istoričar i pisac François Pouqueville u knjizi “Grčka putovanja” (Voyage de la Grèce) spominje pleme GRABAI u oblasti GRABIA: “…les Grabai ou habitants de Grabia” tj. “…Grabæi ili stanovnici Grabie” (2).
         Ko su ovi originalni Iliri GRABÆI u oblasti GRABIA kod Skadarskog jezera i šta bi moglo da bude značenje ovih imena? Idemo od sanskrita!

Grah

         Sanskritsko GRABHA ( ग्रभ ) znači UZIMANJE, a sanskritsko GRRBH ( गृभ् ) znači GRABLJENJE, HVATANJE, VEZIVANJE. Sanskritsko GRRBHNATI ( गृभ्णाति ) ili skraćeno GRAH ( ग्रह् ) takođe znači HVATANJE. Gle “slučajnosti”: dok raste GRAH se hvata za motku!

Grašak

Od riječi GRAH je GRAŠAK injemu za HVATANJE služe male KUKE na vrhu stabljike.
I grožđe ima iste takve KUKE za HVATANJE.

Grožđe

         Na engleskom “grožđe” je GRAPE. Riječ je nastala od starofrancuskog GRAPPE sa značenjem GRUMPULJA, a starije bukvalno značenje bilo je KUKA (3). Englesko GRAB znači GRABITI, UZETI I govore da je od švedskog GRABBA što je blisko sanskritskom GRABH, vedski oblik, u kasnijoj formi kao GRAH (4). I velško GRAB je GRUMPULJA, GROZD (5). Gaelik GRAB znači UPETLJATI, ZAUSTAVITI, ZADRŽATI (6).
         I tako imamo GRABHA, GRAH, GRAPE, GRAB. Zar nije GRAB i vrsta crnogoričnog drveta (Carpinus betulus)? Kakve veze ima drvo GRAB sa prethodno nabrojanim riječima? Ima u UVRTANJU, UPETLJAVANJU grabovog stabla: GRAH se uvrće oko motke, GRAPPA se uvrće oko svog nosača, prsti se uvrću u obliku KUKE kad GRABE, tj. kad HVATAJU. Kakve to ima veze sa pravim ilirskim plemenom GRABÆI u ilirskom području GRABIA? Svaka KUKA kojom se GRABI ima GRBU. Riječ GRBA izvedena od GRAB. Pratimo:

         a) GRAB > GRABA > GRBA
         b) GRABIA > GRBIA > GRBAL > GRBALJ

Grab

U riječi GRABA između suglasničke grupe R-B izgubilo se “A”. To je svojevrsno “nepostojano A” isto kao u riječima “borac – borca, momak – momka, dobar – dobrog”. Gubljenjem samoglasnika “A” od GRABAV postalo je GRBAV, od GRABAVO postaje GRBAVO. Tako je od imena GRABIA postalo GRBIJA što je vremenom dalo GRBALJ. Promjena se desila najvjerovatnije u vrijeme slovenizacije domorodaca Balkana, dakle u vremenu od 6-9 vijeka: GRABÆI, GRABAEJI ili GRABLJANI su današnji GRBLJANI.
         Kelti (od starine Brigi ili Frigi) isto su kao i Tračni. Pošto se riječ GRAB nalazi kod Kelta u velškom i gaeliku, a nalazi se i u srbskom, to je jasan dokaz da su ovi pravi Iliri GRABÆI (GRABLJANI) dio domorodačkog tračkog naroda od kojih potiču mnogi Srbi i svi današnji balkanski narodi postali od Srba.
         U literaturi me GRBLJA nalaze u antičkom GRIPULI, GRISPULI, GRUPULI (rimskog Agruvium, Acruvium). GRIPULI ili GRUPULI su stari oblici riječi GRUMPULJA (velško GRAB). Današnje gaelik TRIOPUILL (7) znači GRUMPULJA, a izvedeno je upravo od keltsko-tračkog ili ilirskog GRIPULI (GRUPULI).
……………………..
         (1) Pliny, The Natural History, Volume I, Book III, Chap. 26, London, Henry G. Bohn, 1855, p. 261.        
        (2) Par F.-C.-H.-L. Pouqueville, Voyage de la Grèce, Tome Troisième, Livre VIII, Chapitre IV, Paris, 1826, p. 194.               
        (3) Walter William Skeat, An Etymological Dictionary of the English Language, Second edition, Oxford: The Clarendon Press, New York: Mccmillan & Co., 1893, pg. p. 242.
        
(4) Ib. p. 241.        
        (5) Ellis Jones, A new pocket dictionary of the Welsh and English languages: Geiriadur llogell cymreig a seisonig; Cearnarfor, Cyhoeddwid Gan William Potter & Co, 1840, p. 155.              
        (6) R. A. Armstrong, Gaelic Dictionary in Two parts: I. Gaelic and English. II. English and Gaelic, London, Printed for James Duncan, 37, Paternoster Row; 1825, p. 309.        
        (7) Ib. p. 661.

SIMBOLI U MANASIJI

 
         Kad bi neku nepismenu babu doveli u razred pred tablu ispisanu jednačinama i upitali je šta je to na tabli, ona bi rekla: "To su, sinko, djeca nešto crtala i šarala!" Tako je i sa upotrebom simbola: ko ne zna simbole, to su za njega obične šare (neki kažu "ornamenti").
         Krug Sunca godine izdijeljen sa 46 zraka. Ako godinu podijelimo sa 46, rezultat je 7,94 ≈ 8 i to je označeno sa onih 8 Sunčevih simbola C u kolu vremena.
         Ako godinu od 365,242 dana podijelimo na osam dijelova dobićemo 8 dužina vremena po pola godišnjeg doba: 45,65525 dana.
          Ono što je vrlo zanimljivo je upotreba simbola zvijezde Danice (Venere, Ištar) u svakom simbolu C (ono kamenje u obliku koštice).

GRB

         Tračko germa znači toplota, vrućina, vrelina. Korijen te riječi je ger- i u srbskom je dao oblike žer, žera, žeravica i to je vatra, oganj, sjaj.
         Srbsko grb potiče od tračkog korijena ger- koji je u srbskom dao riječ žer = sjaj, vatra, oganj = kres: ger > gerb > grb (ruski, ukrajinski, bjeloruski i bugarski герб, latvijski ģerbonis, litvanski herbas, poljski herb).
         Preko srbskog kres izvedeno je srbsko kresta. Srbsko kresta u engleskom glasi crest što u prenesenom smislu na engleskom znači grb. Srbsko kresta (englesko crest) u mađarskom je címer i to je istog značenja kao i mađarsko grb = cimer!
         Tako otkrivamo ukriveno značenje riječi grb: žer, sjaj, vatra, oganj, kres.

Petlovi, mori, pojev


Petlovi, mori, poje
Morava dzrmni
puštaj me, zlato moje...

da idem
 
Al' toj su, mori, petlovi
petlovi hlžovi
legaj mi, zlato moje
kraj mene
 
Ovo je pjesma o tajnoj ljubavi. Šta znači riječ MORI?
 
         Kanarisko MORATU = LUD, GLUP, BUDALA, BLESAV (1)
Kanarisko MORADA = NEDOZVAN, NESVJESTAN, LUD, BLESAV, BUDALA, GLUP, TVRDOGLAV, SAMOVOLJAN. (2)
 
         Riječi kao GLUP, LUD, BUDALA, BLESAV, NEDOZVAN, NESVJESTAN, TVRDOGLAV, SAMOVOLJAN imaju nekad bukvalna, a vrlo često i prenesena značenja. Čak se mogu koristiti i kao hipokoristike pri tepanju kad npr. majka kaže djetetu: "Eeee, lȕdo moja!"
 
         Korijen MOR- u kanariskom MORATU i MORADA isti je korijen koji se nalazi u riječi MORI. U sanskritu ta značenja ima riječ MŪRA, u latinskom MORUS, u engleskom i mnogim evropskim jezicima je MORON.
 
        "Petlovi, mori, poje" = petlovi, lȕdo, pjevaju.
...........................
        (1) Rev. W. Reeve, A Dictionary, Canarese and English, Revised, Corrected and Enlarged by Daniel Sanderson, Wesleyan Mission Press, Bangalore, 1858, p. 812.
        (2) Ib.

Wednesday, December 14, 2016

VEDSKI SMISAO VARINDANA

Mliječni put (plava boja) kao Varunina nebeska rijeka, galaktički ekvator (roze linija), Sunčeva ekliptika (zelena linija) i zimski solsticij (tačka B).
 
         Srbi prehrišćani i dovjerni krstjani poštovali su prirodu i svemu u prirodi odavali dostojnu čast. Poštovali su sve četiri elementa prirode među kojima je i voda. Tako Emilian Lilek navodi da su poštovali vrela, bunare, potoke, rijeke i jezera i darivali ih pri prolazu ili prelazu: darivali su novce, ali i druge stvari kao marame, čarape, itd. (1)
         Varindan je posvećen vedskom bogu Varuni koji je bog nebeskih voda. Uoči Varindana kuva se žito zvano varica. Rano izjutra na Varindan varica se nosi na potoke, izvore i rijeke. Njome posipaju vodu i govore: "Dobro jutro, hladna vodo! Mi tebi varice, a ti nama vodice i jariće, janjiće i muške glavice i svake srećice!" (2)
         Kojem je vremenskom zbivanju posvećeno ritualno kuvanje varice i njeno posipanje po vodi? To je vrijeme pred prvi dan zime (pred zimsku kratkodnevnicu na zimski solsticij) kad Sunce prelazi južni krak Mliječnog puta koji se pruža nebom kao Varunina nebeska rijeka.
         Pogledajmo priloženu mapu neba: u tački A Sunce se nalazi krajem novembra i početkom decembra (-21° DEC). Do prvog dana zime u tački B preostaje tri sedmice, a od Varindana 17. (4.) decembra do Božića 7. januara (25. decembra) je tri sedmice. Krajem stare i početkom hrišćanske ere na Božić 25. decembra julijanskog (7. jan. greg.) kalendara padao je prvi dan zime.
         Tako vidimo da je krajem stare i početkom nove ere Varindan kalendarski dan kojim je bilo obilježeno vrijeme tri sedmice pred prvi dan zime, vrijeme kad Sunce prelazi južni krak Mliječnog puta koji je nebeska rijeka boga Varune. U naše doba Varindan je na pet dana pred prvi dan zime, jer je u julijanskom hrišćanskom kalendaru Varindan postao nepokretni praznik, a Sunce se kroz kalendar pomjerilo sa 25. na 9. decembar (22. dec. greg.) julijanskog kalendara.
         Običaj naših starih bio je da pri prelasku rijeke daruju rijeku kako bi je umilostivili da ih ne udavi i da ih što lakše propusti da pređu. Sunce takođe treba da pređe Varuninu rijeku i to u vrijeme kad je snagom nejslabije. Pošto su Sunce smatrali svojim Bogom i svojim rodom, kuvanom varicom Srbi daruju Varunu da njegova rijeka ne bi progutala iznemoglo Sunce ili ga ometala da pređe na drugu stranu (tačka C).
         Zašto se Varuni poklanja žito? Zato jer je žito čovjeku dar od Boga, žito je Božije, a i Hrist je rekao: "Dajte caru ono što je carevo, a Bogu ono što je Božije."
 
         Od Varindana do srbske (pravoslavne) Nove godine ima četiri sedmice, tj. mjesec dana. To svjedoči da je izvorno vedsko vrijeme upostavljanja Varindana kao praznika bilo prije 2900 godina, jer je u to vrijeme 1. januara julijanskog kalendara bio prvi dan zime.
......................
        (1) Emilian Lilek, Vjerske starine iz Bosne i Hercegovine, Glasnik Zemaljskog muzeja u Bosni i Hercegovini, Broj VI, Sarajevo, 1894. str. 34.
         (2) Vuk. St. Karadžić, Život i običaji naroda srpskoga, Beč, 1867, str. 1.

Sunday, December 4, 2016

OGNJENA MARIJA

 
Vala Bogu! vala jedinome!
Gdje mi vlasi žanju u nedjelju!
Nad njima se tri oblaka viju:...

Jedan oblak Gromovit Ilija,
Drugi oblak Ognjena Marija,
Treći oblak sveti Pantelija.
Progovara sveti Pantelija:
“Udri gromom, Gromovit Ilija,
Udri ognjem, Ognjena Marija,
A ja vetrom sveti Pantelija.
Al’ govori Ognjena Marija:
“Nemoj gromom, Gromovit Ilija,
“Nemoj vjetrom, sveti Pantelija,
“Ni ja ognjem Ognjena Marija;
“Jer Vlasima Turci ne veruju,
“A pšenica težatka ne čeka.”

(Vuk Stef. Karadžić, Život i običaji naroda srpskoga, Mobarska pjesma, Beč, 1867, str. 52)
 
 
 
         Ognjenu Marija ili Ognjena Mara (sanskritsko “mara” znači "smrt”) je boginja ognja, sestra Gromovnika Peruna (u krstjanstvu Ilije Gromovnika). Ona je jedna od najvećih i najmoćnijih boginja u srpskoj religiji.
         U panteonu ostalih slovenskih naroda nema Ognjene Marije, jer je Srbima u duhovnom naslijeđu ostala od predaka Tračana kod kojih je bila poznata pod imenima Germetita (Vrela, Vatrena, Ognjena), Perperuša, Perperuna i Perunika. Bila je pratilja boga Perkona ili Perkosa.
         Zbog straha od nje narod ju je prozvao Prpruša, što znači “prpa ruša” ili “strašna rušiteljka”. U ortodoksnom kalendaru zamijenili su je nekom svojom velikomučenicom Marinom, a moderni “autohtoni istoričari” Ognjenu Mariju nazivaju je svojim izmišljenim i nikad ranije postojećim imenom “Serbona”.

KUMIR U SMEDEREVSKOJ TVRĐAVI

 
         Od Dragana Nikolića iz Smedereva sa propratnim pismom dobijem fotografije kumira uzidanog u zid crkve u smederevskoj tvrđavi:
 
         "Išao sam da opet fotografišem uklesanog idola koji mene lično podseća na likove pronađenim na raznim kumirima, pre svega oblik glave i položaj ruku. Možda je na ovom lokalitetu, na kome postoje ostaci temelja trikonhalne crkve iz najkasnije 10. veka, postojao nekakav hram koji su hrišćani uništili i na njegovom mestu izg...radili crkvu.
         Verovatno je to bio hram od većeg lokalnog značaja kada je bilo potrebno da se crkvom zameni do tada obožavano božanstvo. Verovatno i da je ovaj idol tek započet, pa je zato preživeo devastaciju starog hrama, ali je kao jedini preživeli bio poštovan i cenjen među tadašnjim narodom pa je despot Đurađ dao da se ugradi u zidno platno zajedno sa još mnogim drugim antičkim skulpturama koje su nekada krasile kule smederevskog grada.
         Zanimljivo je što je ovo jedini reljef uzidan u zidine grada a da nije iz rimskog perioda. To je jedan od razloga koji me tera da pomislim da idol nije uzidan slučajno, tek tako, već je razlog uziđivanja višeslojan, treba mu pažljivo pristupiti.
 
 
         Poznato je da su Srbi poštovali svoje bogove iz svog panteona još dugo nakon prihvatanja hrišćanstva i jedan od primera je kamen Crnoboga (ili Dažboga) u crkvi sv. Ahilija u Arilju, koga su Srbi poštovali više nego samu crkvu kralja Dragutina.
         Druga stvar, smederevski idol uzidan je u zidno platno malog grada smederevske tvrđave, dakle odmah u prvoj fazi zidanja. Postavljen je licem okrenutim prema istoku, dakle na istočnom zidnom platnu, okrenut prema izlasku Sunca. Lice je više antropomorvno nego ljudsko: položaj usana, očiju i nosa, dakle glavnih crta lica i oblik glave više analogije ima sa kulturom Lepenskog vira nego sa rimskim ili nekim drugim nalazima iz antičkog perioda u koji ovog uzidanog idola smešta prof. Leontije Pavlović.
        Kumir je pronađen i u gradu na Dunavu, što daje, s obzirom na lokalitet višestruke implikacije i kontinuitete kulture Lepenskog vira, Starčevačke, samim tim možda i kulture Vinčanske. Ali držimo se proto Srba za kratko: idol uzidan u istočni zid malog grada smederevske tvrđave je najviše nalik na slovenske kumire pronađene najviše na lokalitetetima u Rusiji, Poljskoj, a sada evo i u Smederevu.
                                                                                                                                                    Pozdrav"

I ZEVS JE NJIMA SERBON, A TI, SRBINE, TI SI IM KONJINA

 
         Ovo je slika sa grčke vaze iz sredine 6. v. st. ere. Naziv slike je "Rađanje Atine" i tu vidimo boginju Atinu kako se rađa iz Zevsove glave. Sliku lično sam skenirao i na Internet u temi "Tajna srbskog grba" na Forumu Virtuelna Srbija postavio 30. decembra 2009. godine u 18:23:38 časova (fotografija je iz knjige „Chronicle of the World”, Published in 1996 by Dorling Kindersley Limited, London, ISBN 0751330108, str. 1...02). Do tada za ovu sliku niko od Srba nije znao, pa ni kreator "srbske boginje Serbone". I kao što je Atina rođena iz Zevsove, tako je Serbona rođena iz njegove glave.
 
         Kad se pojavila ova slika Zevsa sa krstom i ocilima, priča o Serboni već je uveliko trajala i onda su i Zevsa proglasili "srpskim bogom Serbonom".
 
Ahil nikako ne može biti "Serbon" mada na sebi ima krst sa 4C.
 
         U mitologiji bilo kojeg drevnog naroda, dakle ni kod Tračana, ne postoji bog Serbon. Postojao je bog Surban (Zurvan), od egipatskih vladara Ptolomeja postoj i Serapis, ali Serbona nigdje nema. U ono vrijeme, dakle 2009. godine, vjerovao sam da je gospodinova priča o srbskoj boginj Serboni istina, jer nisam mogao vjerovati da čovjek u starosti može toliko da laže. Vremenom sam provjeravao njegove reference o spominjanju Serbone i gdje god je tvrdio da se ona spominje, tog imena tamo nema! Nigdje nema Serbone! Ni "srbskog boga Serbona" ama baš nigdje nema! To je dotičnog gospodina 100% laž kojom se on sprda sa naivnim Srbima.
 
Ahil i Persej imaju na sebi krstove sa 4C. Gdje je tu "Serbon"?
 
         Kazu da Serbona ima na sebi srbski grb sa ocilima (to su njima polumjeseci). Eno i Ahil ima na sebi srbski grb sa ocilima, šta je on? Je li Ahil Serbon ili je Serbona? Eno i Dionisijeve pratilje na svojim haljinama imaju srbski grb sa ocilima: jesu li i one Serbone?
 
Dionisije sa svojim pratiljama koje imaju 4C. Jesu li i one "Serbone'?
 
         Narode, priberi se, osvijesti se i otvori umne oči, ne spavaj! Srbine, (ako si još Srbin, a nisi Srbijanac), ne dozvoli da se manipulatori s tobom sprdaju zarađujući tako platu od tvojih najvećih dušmana. Ako li nastaviš da im vjeruješ, onda su oni u pravu: ti si zaista prava konjina!

BIO JEDAN NAROD...

       
         Muslimanski nišan iz 16. vijeka sa istim motivom kakve vidimo na srbskim nadgrobnicima iz druge polovine 19. vijeka. Drevni narod istog jezika i iste vjere avramskim religijama istrijebljuje sam sebe
 
        Jedan narod jednog jezika i jedne vjere bijaše na Balkanu srednjeg vijeka. Onda u Rašku sa svojom probranom oružanom družinom dođe rimokatolik Stefan Nemanja, formalno primi pravoslavno miropomazanje na svoje rimokatoličko krštenje i povede svoju družinu u rat sa domaćom vlastelom, pobijedi ih i preuze vlast u Raškoj.
         Taman kad se učvrstio na vlasti, primi sebi za savjetnika i duhovnog oca ortodoksnog Grka i podiže mač na domaću srbsku narodnu crkvu dvovjernih pravoslavnih krstjana. I pobi ih mačem, mnoge ognjem spali, prvosvešteniku krstjana jezik odsiječe, pokupi sve knjige starostavne i spali ih. Mnoštvo krstjana progna preko Drine i ustoliči onog ortodoksnog Grka za glavu grkoortodoksne crkve u svojoj državi.
         Odmah iza toga u Nemanjinoj državi svi narodni prehrišćanski običaji bili su zabranjeni, jer tako strogo zapovijedaju kanoni vizantijske Ortodoksne crkve. Prestadoše pokladni običaji, umukli koledari, umukle dodole, zanijemile lazarice, ugasiše se ivanjski kresovi, ne plamte petrovske lile. Narodno običajno pravo je ukinuto i zamijenjeno surovom crkveno-feudalnom samovoljom Stefana Nemanje i njegove osione vlastele. Silovanje djevojčica, djevojaka i žena u narodu postalo je feudalno nasljedno pravo. Muku i čemer crnog ropstva svalio je Nemanja na patrijarhalni narod Raške.
         I tako je zlo Nemanjića trajalo do navale Turaka. I bi Kosovo i pogibe Murat i pade Lazar, ali pogana krvna loza Nemanjića preko kneginje Milice ugovori vazalni odnos sa Turcima i stadoše tako pod vojnu zastavu Muhamedovih ratnikaTuraka. I napadahu i osvajahu hrišćanske zemlje okolo nemilosrdno ubijajući, paleći i robeći, te sa Turcima i pod turskim barjakom i krstjansku Bosnu osvojiše.
         I zaustaviše se Turci u Bosni. Par puta pokušali su osvojiti Beč, ali im neka sila (ili mito Rimokatoličke crkve) ne dade i odustaše. Tako vijekovima ostaše u granicama Bosne. Za to vrijeme grčka Ortodoksna crkva Nemanjića i Grka nametala je svoj zulum na preostale krstjane. Crkveni porez plaćao je narod skupa sa turskim porezima i isto kao u državi Nemanjića zabranjivahu narodu prehrišćanske običaje. Kupljeni mitom crkve Turci su se starali da one koji ne poštuju crkvene zabrane velikim kaznama globe. Veliki dio naroda primio je islam iz inata prema okrutnoj pohlepi antisrbske crkve.
         I kao po dogovoru počinje zabrana proslava Krsnih slava. Zabrani to Rimska crkva dijelu naroda rimokatoličkog obreda, zabrani to Ortodoksna crkva narodu pravoslavnog krstjanskog obreda. Zadnja zabrana bila je pod izrečena sredinom 19. vijeka od nesrbskog patrijarha i austrougarskog barona Josifa Rajačića. Pod pritiskom i prijetnjama rimokatolici prestaše slaviti Krsne slave, a tri zabrane proslave Krsnih slava dvovjerni krstjanski vjernici su otrpili i sačuvali Slavu.
Pa bijaše Prvi sv. rat i strašni genocid rimokatolika i muslimana nad dvovjernim pravoslavnim krstjanima.
         Shvativši da ne mogu Srbe odvojiti od njihove prehrišćanske vjere lukavi grckoortodoksi nemanjićke crkve (koju srbskim imenom zovu Srpska Pravoslavna Crkva), u četvrtoj deceniji 20. vijeka dosjetiše se da Srbima poture kukavčije duhovno jaje nazvano "svetosavlje".
Pa bijaše Drugi sv. rat i strašni genocid rimokatolika i muslimana nad dvovjernim pravoslavnim krstjanima.
         Onda dođe komunizam i komunistička industralizacija, komunističke vladike i popovi. Odoše mnogi seljaci u gradove, opustiše srbska sela i mnogi stari običaji padoše u zaborav. Elektrifikacija, radio i tevizija promijeniše razum i običaje većini naroda.
Pade komunizam, raspade se Jugoslavija i poče rat 1991-1995. godine. Povučeni novim trendom bogomoljstva i tkz. "Srbovanja" sva bolumenta komunista i njihovog potomstva priključi se već svojoj SPC i tada poče opšti sunovrat vjere i naroda. Udari nas poraz i izgibanija po treći put od vremena oslobođenja od Turaka. Prognani sa svojih hiljadama godina starih ognjišta rasuše se Srbi po tuđini širom svijeta da i tamo svojim ugnjetačima i izdajnicima pare zarađuju kroz priloge nemanjićkoj antisrbskoj crkvi.
         Ekumenizam i papizam svetosavske komunističko-papističke SPC već privodi kraju opšte duhovno istrebljenje dvovjernih pravoslavnih krstjana Srba. Onaj ko narodu duh promijeni i usadi mu svoj duh, promijenio je sav narod i on je apsolutni gopodar tog naroda. Da bi se u trijumfu svoje pobjede javno narugali Višnjem Bogu i bogovima Srba, da bi se narugali rijetkim preostalim Srbima i svim precima Srba, episkopi SPC sa svojim sveštenstvom i svojim pokornim sljedbenicima promijenjenog duha po svojim hramovima nogama počeše gaziti najveću i najstariju srbsku svetinju: Časni krst!
 .

KNJIGE STAROSTAVNE

         U našem narodu dugo se očuvalo sjećanje na tkz. "knjige starostavne". To su bile vrlo stare knjige od pergamenta, tj. od štavljene kože.
 
         Sam naziv "starostavne" kazuje materijal od kojeg su bile pravljene i vrijeme kad su bile pisane. STARO-STAVNE znači "u stara vremena štavljene i pisane". Šta je STAVA objasnio je Skok u svom Rječniku:
 
         -štaviti, -vím impf. (Vuk, bug.; objekt kőid) (u-) »kiseliti kožu u vodi«. Korijen je sveslav. i praslav. Postverbal STAVA f (u tehničkom značenju) = (hrv.-kajk.) Scava »Spülicht« = madž. csáva »colluvies«. Ovamo praslav. ime biljke nazvane po kiselom soku štavalj, gen. -vlja m = štavelj (Dubrovnik, bug.) = hav élj, gen. -èlja- (Kosmet; = Stâvlje n < stcslav. štavbje, od štavz »kiselica, štavjak«, upravo poimeničen pridjev u m. i s. r. na -j > rum. ftevie, įteghie, şteava »rumex«, upór. rus. Sčavelb pored ščavej. Upor. toponime Šćavnica, Štavica (Makedonija) od stavz. Prvobitno je značenje korijena »kiseo«. To se značenje očuvalo u madž. csevice < sivi. št'avica »kisela voda, kiselica«. Dosada nisu utvrđene ni baltičke ni druge ie. usporednice. (Petar Skok, Etimologijski rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika, Knjiga III, JAZU, Zagreb, 1973, str. 412)

BOG NEMA RELIGIJU

 
         U današnje vrijeme pripadnost čovjeka bilo kojoj vjerskoj konfesiji je bespotrebno i štetno. Bog i nije u konfesijama, jer šta su konfesije? To su od ljudi knjiški propisi o Bogu i ljudske zapovijesti o načinu ponašanja vjernika u ime Boga.
 
         Verska pravila se od konfesije do konfesije razlikuju i suprotstavljaju jednu drugoj. Te razlike i suprotnsti svjedoče da su ih osmišljali ljudi, a nisu od Boga, jer da je to od Boga, ne bi bilo toliko konfesija. Ne bi bile ni dvije, a kamo li ovo mnoštvo!
 
         Svi ljudi su djeca Božja. Roditelj ne razdvaja djecu, već ih ljubavlju spaja i u slozi dobra sjedinjava.
Bog je u duši čovjekovoj, a gdje je Bog tu je riječ Božja i propisi Božji. Ispunjavanje Božjih riječi i propisa raduje i čovjeka i sve oko njega, jer sve što je od Boga dobro je djelo.
 
         Svako čovjekovo neposlušanje Boga, svaka čovjekova samovolja izaziva kršenje Božjih propisa nekim djelom zla i tada Bog kroz savjest opominje čovjeka na popravak i vraćanje na pravi put dobrote, pravde i istine.
 
         Svaka slijepa pokornost slovu zakona vjerske knjige izgoni Boga iz čovjeka i ubija čovjekovu ljubav prema bližnjemu, ubija dobrotu, ubija pravdu i savjest. Takav čovjek nema milosti za bilo koga van svoje konfesije i spreman je strašna zla da čini misleći da Bogu služi. To više i nije čovjek, nego strašna krvoločna zvijer u obličju čovječijem. I prošlost i sadašnjost svjedoci su aktivnog prisustva tog konfesionalnog vjerskog zla.
 
         U današnje vrijeme pripadnost čovjeka bilo kojoj vjerskoj konfesiji nije potrebno, a sve što je potrebno je dozvoliti Bogu da se nastani u našu dušu, jer je duša od Boga. Kad je Bog u našoj duši, mi ćemo se truditi dobrim djelima, a suprotstavljaćemo se djelima zla.